Dat schijnt een variabel begrip ze zijn. Bij mij is een knuffel een omhelzing zonder erotische gedachten. Ik knuffel mijn katten, dochters, moeder, vriendinnen. Als er een verjaardag is of het is een januari, kus ik vrienden en vriendinnen, gewoon op de wang. Eventueel drie keer, als ze daar tenminste op ingesteld zijn, anders wordt het zo'n botspartij.

Alle andere vormen van zoenen vallen bij mij onder vrijen, en dat kan heel prettig uit de hand lopen, als de situatie daar om vraagt. Dat lijkt me redelijk duidelijk, maar in datingland schijnt dat niet zo'n eenduidig begrip te zijn.

Ik heb toch wel meegemaakt dat ik hele duidelijke taal had gesproken tegen de aanstaande date, en dat die persoon toch ineens oostindisch doof was als het er op aankwam. Of gewoon doof, of gewoon onbeschoft. Kan ook. Omdat de behoeften en gewoontes op lichamelijk gebied nogal verschillen, ben ik bij voorbaat duidelijk waar voor mij de grens ligt.

Dat is om misverstanden te voorkomen. Maar dat helpt niet altijd. Ik ben er zelf bij, en dat betekent dat ik de grens soms alsnog op een onvriendelijke manier aan moet geven. Jammer. Dat is dan meteen het einde. Letterlijk, niet figuurlijk.

Je kunt je kansen behoorlijk verknoeien als je je zin probeert door te drijven. Kortom, make love, not war.

Reageren: ga naar mijn profiel op Match4me.nl

Lees verder!

De eerste keer dat je elkaar ontmoet, is vaak spannend, zenuwachtig, raar en onzeker. Afhankelijk van de voorgaande uren, dagen, weken of maanden mailen, bellen, chatten en skypen, is er een bepaalde verwachting ontstaan. Een beeld van de ander dat bijna per definitie van voetstuk verandert. De ontmoeting wordt sowieso anders. In mijn ervaring is dat niet per se slechter. Anders kan ook beter, intensiever, vrolijker en verrassender zijn.

Van de ontmoeting met Nancy had ik weinig beelden. In de week dat we elkaar ‘kenden’, hadden we korte e-mails uitgewisseld en één keer gebeld. Ik vond dat telefoongesprek moeizaam gaan. Er vielen ongemakkelijke stiltes, het was zoeken naar woorden, het voelde wat star.

We spraken af. Op 3 maart. In een beeldentuin.

Ze was op het eerste oog mooier en leuker dan de foto’s vertelden. We kochten entreekaartjes, ontdeden ons van jassen en tassen en liepen langzaam richting het eerste beeld. Spontaan begon ze te vertellen wat ze in het marmer zag, welk idee de kunstenaar erbij had gehad, van welk materiaal het was gemaakt. Haar passie voor beelden sprak uit elke woord dat haar lippen verliet en dat niet alleen, haar ogen straalden en fonkelden. ‘Wist je dat elk stuk marmer van binnen een kunstwerk bevat? Een goede kunstenaar weet dat eruit te halen.’

We liepen van beeld naar kunstwerk en overal wist ze met enthousiasme veel over te zeggen. Hier waren goede beeldhouwers aan het werk geweest, dat was duidelijk. De kennis die ik zelf heb over beeldende kunst kon ik makkelijk in mijn achterzak houden. Als ik het al zou willen, imponeren zou ik haar in geen geval. Omgekeerd slaagde zij daar heel goed in. Ik begon me steeds prettiger te voelen bij deze spraakwaterval van kunstkennis.

Na anderhalf uur beeldende uitleg was het tijd voor koffie. Met onze handen om de warme mok keken we elkaar aan. Haar steenblauwe ogen getuigden van een prettig samenzijn. Verwachtingsvol wachtte ik op wat komen zou. Misschien meer over beelden, kunst of haar passies?

Het bleef stil. En dat voelde een klein beetje ongemakkelijk.

Geen probleem, ik praat wel als de stilte dat vraagt. Dus ik begon over mijn stembusgang van die dag. Over beeldvorming in de politiek en hoe politici kunstenaars van het woord zijn. Ik vertelde over mijn eerste ervaringen in musea en het enthousiasme dat ik krijg van onverwachte beelden uit mijn camera.

Nancy luisterde. Was met volle aandacht bij me. Zat statig tegenover me, zei niets, stelde geen enkele vraag. Na mijn gloedvolle relaas, in bijna dezelfde flow als haar exposé over de beelden die we bewonderden, wachtte ik op haar reactie. Ze staarde me onbeweeglijk aan. Even werd ik bang van de keiharde stilte, totdat ze haar lippen een beetje opende en haar woorden als een splitstuk bij me binnendrongen: ‘Wil jij de kunstenaar van mijn marmer zijn?’

Lees verder!

Na ruim een halfjaar had Marjelle eindelijk weer eens een tweede date met dezelfde man. Het was zeker geen liefde op het eerste gezicht, maar David was me niet tegengevallen. We hadden die eerste avond in de kroeg prettige gesprekken, David wist wat hij wilde, had zijn leven op orde en schroomde niet om zijn mening te geven. Marjelle was op zijn minst nieuwsgierig geworden naar deze man. Bovendien had ze zo langzamerhand wel geleerd dat dates niet al te makkelijk afgeschreven mochten worden. Daten is immers een onnatuurlijke situatie, een snelkookpan, waarin niet iedereen zich op zijn gemak voelt.

We besloten de tweede date te gaan fietsen. Andere omgeving, ander tijdstip, samen iets dóen. Ruim twee weken na de eerste avond in de kroeg troffen we elkaar weer op een mooie zaterdag op een winderig treinstation. Hij kwam me tegemoet lopen, fiets aan de hand. Ik hoopte dat ik iets zou voelen, maar dat was niet zo. Wat me wel opviel was dat zijn gulp half open stond. Ik probeerde me op zijn gezicht te concentreren, maar mijn ogen hadden steeds de neiging om af te dwalen naar beneden.

Vlakbij het station was een café waar we ons bij een kop koffie over de route bogen. Tussendoor vielen de nodige stiltes. Echt onprettig vond ik ze niet. Maar het viel me wél op dat gesprekken snel dood sloegen omdat hij nauwelijks in ging op wat ik vertelde. Op de fiets bleef de conversatie beter op gang, alleen al omdat je bezig bent met de omgeving, routebordjes en andere verkeersdeelnemers. En verder liet ik David de onderwerpen aansnijden, waardoor gesprekken langer duurden. Ik vond het allemaal niet onprettig. We leken wel een stel dat al jaren samen was. Dat dachten de mensen die we onderweg tegenkwamen vast ook. Misschien vond ik dat nog wel het prettigst. Dat andere mensen dachten dat ik onderdeel van een stel was. Dat ik een beetje de illusie kon hebben dat ik onderdeel van een stel was.

Weer alleen in de trein terug drong de onvermijdelijke waarheid zich aan me op. Marjelle voelde niets voor David. Ze vond hem hooguit redelijk aangenaam gezelschap. Bovendien sloeg de twijfel toe. De laatste maanden had het idee post gevat dat ik dates te makkelijk afschreef. Dat ik de mannen die ik ontmoette niet altijd een eerlijke kans gaf. Maar was dat wel zo? Wilde Marjelle misschien zó graag een relatie dat de wens de vader van de gedachte werd?

Lees verder!

Er worden af en toe van die fantastische date-ervaringen beschreven met alles erop en eraan en dan spreekt er ook nog een beetje achteloosheid uit: het was great, maar ach… het was maar een date!

Ik ben al blij dat ik beken dat ik… een beetje wil rommelen met het idee dat… het misschien mogelijk is dat ik in de tweede helft van mijn leven nog in de herkansing kan. En dan het liefst meteen in de vorm van een stevige verkering. Die flitsende verhalen brengen me wel een beetje in verwarring. Is ‘verkering willen’ nog wel van deze tijd?

Gisteren zag ik in de supermarkt een jonge vrouw lopen. Helemaal tiptop verzorgd, al bellend zocht ze de ontbijtcrackers, weet ik veel, en waar had ze het over? Luid en duidelijk: mannen! Niet één man, nee mannen! ‘Ja, dat zijn van die mannen, die denken dat ze….’ Verder heb ik het niet gehoord. Maar die blik erbij en dat loopje en die houding…

Oké… en daar wil ik dus ook naar toe werken??? Onweerstaanbaar kunnen schiften en keuren en op het moment dat ik dat wil: verslinden…Te beginnen bij de magere ontbijtcrackers voor de komende drie jaar. Tot die tijd wacht ik nog even met leven... of ik ga iets minder onweerstaanbaar een beetje gezelligheid niet uit de weg.

Lees verder!

Iedere mens maakt deel uit van het grote geheel en is daarin maar een speldeknopje. Die gedachte houdt ons, beter gezegd, mij, reëel en daardoor bescheiden. Moet ik een man? Of een topcarrière? Welnee. Ik moet helemaal niks. Dus moet ik verkrampt over de schouder van mijn gesprekspartner kijken of daar een leukere gesprekspartner staat? Nog minder. Maar leuk vind ik het evengoed wel, dus als iemand aandacht voor me heeft, probeer ik zo goed mogelijk mijn onverdeelde aandacht te geven. Anderzijds: moet ik me ongrijpbaar of afstandelijk opstellen als afweermechanisme? Ook dat werkt niet. Het werkt wel om te reageren op geboden kansen. Ik doe zo goed mogelijk mijn ding en maak me niet druk. Anders wordt een ambitie een energielek en dat geldt niet slechts op dating gebied. Het geldt eigenlijk op elk gebied.

Mijn laatste ontmoeting was wel sympathiek. Echter de man leek tien jaar ouder dan hij is, dat is al meer dan tien jaar ouder dan ik, en ik kan dankzij een leven zonder drank en sigaretten goed doorgaan voor tien jaar jonger dan ik ben. Wij werden door voorbijgangers dan ook aangekeken door ogen die bijna uit hun kassen rolden van pure... tja wat? Het geheel voelde aan als een wancombinatie. Afgezien van dit kleine minpuntje was het best een leuk gesprek. Maar geen passioneel gesprek. Verder correspondeer en bel ik nu en dan met enkele heel aardige mannen via M4M, laat ik mijn gezicht binnenkort zien op een groepsuitje en is er een afspraak met iemand die wel vriendelijk overkomt gemaakt. Ik ben blij dat ik geen oplichters meer getroffen heb.

Lees verder!