Vandaag loop ik over de dijken door de wondere witte wereld. De sneeuw knarst bij elke stap vertrouwd onder mijn laarzen. Een zwarte roofvogel vliegt laag boven het ijs van de uiterwaarden, contrast in het smetteloze landschap. Sun is shining, life is smiling. De wereld is mooi en ik denk aan gisteravond, een avond met een belofte.

Lees verder!

Een snijdende wind doet mijn ogen tranen maar ik vind het lekker. Fris. Opluchtend. Heerlijk contrast met de vieze verwarmingswarmte waar ik de hele dag in zat.

Ik ben op weg naar iets. Ik weet niet precies wat. We zullen zien. Is het een derde date? Is het een domme actie? Of ga ik gewoon even koffie drinken met een bekende? Ik weet het niet. De hemel is kraakhelder. Een half maantje schijnt mooi. Sterren zijn zelfs in het stadslicht goed te zien.

Ik verbind me voor een paar uur met al mijn vezels met een man.

Lees verder!

Wie ben ik. Vroeger, 18 jaar oud, lachte ik erom als mensen zich dat afvroegen. Wat een flauwekul. Je weet toch wie je bent... Nu speelt dit dagelijks door mijn hoofd. Ik ben een gescheiden man. Mijn relatie is al lange tijd voorbij, en mijn leven gaat verder. Ik woon nu in Leiden, en het bevalt goed. Het weer alleen wonen doet me flink nadenken. Het leven speelt met me. Het leven daagt mij uit. Hoe gaat het met je, zegt het leven tegen mij. Als ik goed zeg, verzint het leven wel weer een list om dit snel te veranderen. Ineens een besef van eenzaamheid. Geen mensen om je heen, het is stil, en het voelt kil. Aan de andere kant heb ik gelukkig vaker een gevoel van vrijheid als warme deken over mij heen, en lach ik naar en met het leven. Ik heb het goed naar mijn zin. Ik ben vaak weg, pak mijn leven weer op, en kom vaker onder de mensen dan ooit tevoren is gebeurd. Ik ben mij zelf de laatste jaren niet of nooit geweest, zo lijkt het. Bekneld door een ring. Verboden te ontwikkelen. Er is iets met mij aan de hand, maar ik kan niet verklaren wat. Ik denk, ik maal en ik pieker. Mijn hoofd staat niet meer stil. Mijn gevoel is om de hoek komen kijken en heeft zich een periode terug voor het eerst aan mij voorgesteld. Een beetje onwennig zitten we elkaar aan te kijken... Het klinkt stom, maar ik ben blij dat het allemaal gebeurd is. Ik merk nu dat ik weer aan het ontwikkelen ben, ik weer aan het groeien ben, mijzelf aan het uitdagen ben... Het voelt als een tweede pubertijd. Zo zit ik er ook in. Ineens ben ik een stuk zekerder geworden, flikt niemand mij meer iets en heb ik nu vooral het gevoel dat ik weer leef! En hoe... Ineens vraag ik me af: Wie ben ik? 

Lees verder!

Sneeuw

Lees verder!

Heel soms bekruipt me ineens het gevoel dat het misschien wel aan mij ligt dat het daten nog niet echt succesvol verloopt. Tenminste als ik uit ga van het ultieme resultaat, iemand tegen komen voor wie ik bijzonder ben en die dat voor mij is. Als ik succesvol omschrijf als het hebben van een leuke tijd, dan is de score een stuk beter. Ik heb in de loop van de tijd een aantal bijzonder prettige dates met leuke mannen gehad. Voorzichtig aan merk ik echter dat ik er toch steeds meer naar verlang om die kriebels weer te voelen en het daten dus niet als echt succesvol beleef. En zoals ik al zei heel soms heb ik het gevoel dat dat misschien aan mij ligt. Heel soms maar, want meestal weet ik zeker dat het niet aan mij kan liggen. Ik ben niet voor niets lief, aardig, leuk met kinderen, zorgzaam, empatisch, spontaan, vrolijk (behalve in de ochtend), impulsief, sociaal, loyaal, gezellig, nieuwsgierig, gevoelig, intelligent, bescheiden, zelfverzekerd, stijlvol, aantrekkelijk, spannend en sensueel. Dat ik helaas af en toe ook kattig, chagrijnig (vooral in de ochtend), impulsief, eigenwijs, koppig, kooplustig, (te) nieuwsgierig, overgevoelig, wispelturig, (te) emotioneel en onredelijk ben is volgens mij hoogstens een bijkomstigheid.

Lees verder!