Het was in het najaar van 2008 dat ik via een online datingsite in contact kwam met, ik noem hem maar, even Robert.

Een hele enthousiaste kerel van een jaar of 46. Een zakenman, die na jaren rond de wereld te hebben gezeild, weer terug was in Nederland. Hij was hier een eigen bedrijf gestart, iets met online wereldhandel en deed het naar eigen zeggen erg goed. Onze gesprekken gingen echter vooral over zijn omzwervingen op het zeiljacht en zijn belevenissen in de Cariben. Al snel kreeg ik foto’s te zien van zijn indrukwekkende jacht, een werkelijk prachtig groot zeewaardige zeilboot met diverse kajuiten! De vraag kwam of ik ook kon zeilen en of mij het leuk leek met hem lange zeilreizen te maken.

Ja hoor, zeilen zit me in het bloed. Ik zag me al zitten op zijn jacht, cocktail in mijn ene hand, schoot nonchalant in mijn andere hand. Haren wapperend in de wind… Hij wilde graag bellen en sms'en, zo gedaan. Dat was leuk en gezellig. Al snel kreeg ik een sms en dat hij met mij om de wereld wilde zeilen en of hij ook een huis zou kopen in Italië om daar samen onze tijd door te brengen. Snel sms'de ik terug of hij ook niet vond dat hij nogal hard van stapel liep? Nee hoor, dat was niet het geval, hij wist gewoon dat ik Hét was etc.. En ik moest durven dromen en me er niet tegen verzetten. Help!!

We besloten om af te spreken, dat leek me een goed idee, want de verwachtingen liepen wel erg hoog op. Zo gezegd zo gedaan. We spraken af op zijn kantoor in een prachtig oud pand in een klein stadje. Zenuwachtig liep ik de gigantische kamer in, met open haard en houten vloeren. Daar zat hij achter zijn bureau, waarop een replica van zijn zeiljacht stond. Een niet onaantrekkelijke man, ook al was het wel een erg directeurstype. Maar daar kan ik wel doorheen kijken, ik stelde me hem gewoon voor in zijn spijkerbroek en gympen op de boot. Hij nam me mee uit eten en vroeg me honderduit. Ik probeerde ook aan hem dingen te vragen, maar ik lag vooral onder vuur. Waarom ik gescheiden was, hoe het verliep met de scheiding, wat ik deed etc. Ik heb openhartig geantwoord. Ik vond hem wel wat vreemd, misschien de zenuwen bij hem die het gesprek op een sollicitatiegesprek liet lijken?

We reden na de koffie terug naar zijn kantoor. Hij zei: “misschien kan ik je nog wel helpen aan wat opdrachtgevers, voor je werk.” Ik dacht, huh, dit was toch een date, geen sollicitatiegesprek?

Hoe zit het dan met het zeilen, de cocktails, de spannende reizen? En het huis in Italië? Maar dat heb ik maar niet gezegd..

Enigszins verward reed ik terug naar huis.

(wordt vervolgd)