Eigenlijk vind ik alle ontmoetingen die ik heb van de site bijzonder. Soms zit het tegen - it’s all in the game - maar vaak zit het mee. De leukste blijf ik onthouden, net zoals bij mijn kinderen. Dat het ‘huilbaby’s’ waren was ik weer vergeten toen ze over die periode heen waren.

We hadden pas twee mails had uitgewisseld en overtuigd dat wij niet diegene waren die naar elkaar op zoek zijn. Op een doordeweekse ochtend was ik heerlijk vrij, u kent het wel, terwijl de winkel deuren weer de eerste adem inzuigen van de nieuwe dag en de ramen hun ogen open doen met het ophalen van de rolluiken, en voor mij geen enkele verwachting en de hele wereld voor je zelf. Zij was toevallig ook online en besloten naar de zee te gaan omdat aan de praat te raken prettiger is dan eindeloos mailen. Een anderhalf uur stonden we samen op een duin op de parkeerplaats bij Bloemendaal en voor ons lag een stil strand, prachtige Hollandse lucht en een klein briesje.

Zij was visagist bij de TV en kwam op plaatsen waarvan ik geen idee van had dat daar mensen nodig zijn. Ze ‘deed’ mensen van soaps en actualiteiten programma’s. Het was heerlijk om te horen wat er achter dat wereldje schuil ging, dus wat over de poeders en de kleurtjes maar ook de ware karakters van de mensen die op de buis een beeld van zich zelf gaven. Op haar beurt was het een openbaring te horen wat er allemaal in mijn werk omging. Heel anders dan ze had verwacht omdat het regelmatig in een bepaald daglicht gezet door de media als het fout gaat. Verder kwamen natuurlijk de exen aan de beurt, de kinderen, het weer, rijkdom en armoede, wel of geen tango-fan en ga zo maar door.

Aan het eind van de tocht spierpijn, rode wangen en een lekkere vismaaltijd gehad in een strand tent met goede friet. Het was een fijne dag, veel geleerd maar ook voldoende om er alleen maar ook prettig ontmoeting van te maken en nog af en toe en mailtje, “En hoe zit het jou, al iemand aan de haak geslagen”?