Ik lag geveld op bed. Problemen met m'n rug, kon enkel maar plat liggen en wat lopen. Ik kon dus niet werken en vulde mijn dagen met lezen, tv kijken, internetten. Ik geraakte in 'n staat van hersendood en door dat het ook al weken duurde, had ik iets nodig om mijzelf weer 'n beetje leven in te blazen.

Niets is dan leuker om je weer eens opnieuw aan te melden op 'n datingsite. Er zijn datingsites waar je (in ieder geval als vrouw zijnde) direct wordt overladen met verzoeken om contant. Ik meldde mij aan en werd op een of andere manier doorgesluisd naar 'n andere site. Die andere site staat je toe om een (1) bericht te versturen en heeft 'n soort van filter waardoor je in dat ene bericht geen emailadressen kunt verzenden.

Ik ontving 'n mail: voornaam, achternaam aan elkaar eet hete meel.

Meer stond er niet. Het kwartje viel, 'n hotmail adres!! Vanaf het moment dat wij begonnen met mailen, begon het te broeien. Hij liet weten zich enorm tot mij aangetrokken te voelen en gaf ook aan nieuwsgierig te zijn of ik degene was, die hij dacht in mij te zien. Onze mailwisselingen begon aftastend en werd steeds vrijer en zeker ook opwindend.

Het eerste dat ik deed als ik 's ochtends wakker werd, was checken of hij gemaild had. Ik werd daarin eigenlijk nooit teleurgesteld. Hij was leuk, zijn foto's waren dat ook en onze mailwisseling was dat zeker.

Zelf vind ik telefonisch contact, voor 'n ontmoeting altijd wat onhandig. Jan wilde dit ook helemaal niet. Hij stelde 'n eerste ontmoeting voor. Het enige dat hij wilde was naar mij kijken.

Wow ...... ik had de nodige dates al achter de rug, maar dit voelde toch wel als heel bijzonder. De dag dat wij elkaar zouden bezichtigen brak aan. Door mijn tijdelijke lichamelijke handicap, was ik niet in staat om ver te lopen, dus wij spraken af dat ik op het bankje voor mijn woning zou gaan zitten.

Op en top gespannen, zag ik de ene auto na de andere voorbij rijden. Tot ik 'n donkerblauwe seat, zo'n spacewagon, aan zag komen rijden. Deze keerde en parkeerde buiten mijn gezichtsveld. Even later kwam er een man aan lopen. Deze naderde mij tot op zo'n 10 meter en bleef nonchalant staan. Ik was zo ontzettend onder de indruk van deze man, hij was prachtig, intens, zeg het maar........... Het oogcontact, overweldigend.

Na ongeveer 10 minuten kreeg ik 'n kus toegeblazen en hij keerde zich weer om.

De afspraak was dat wij beiden via de mail elkaar zouden vertellen hoe wij deze 'ontmoeting' hadden ervaren. Ik was gewoon onder de indruk, ernstig onder de indruk. Maar ook Jan liet mij weten helemaal in de war te zijn. Hij draaide op de terug weg in de auto zijn lievelingslied dat hij luidkeels had meegezongen: Hide in your shell: I want you, I want youuuuuuuu...

Nadat al deze heftigheid wat was bezonken, drong het tot mij door dat die auto eigenlijk helemaal niet paste in het plaatje dat hij mij geschetst had van zijn bezigheden. Het drong vervolgens ook tot mij door dat hij eigenlijk weinig over zich zelf had los gelaten, niets wat ik kon natrekken. De volgende afspraak was min of meer al gemaakt. Hij zou in het holst van de nacht naar mij toe komen, de sleutel hing voor hem klaar. Waar het de eerste keer enkel maar ging om kijken, zouden wij het nu enkel laten gaan om voelen. Hij zou voor dat het licht zou worden, weer gaan.

Voor ik mij in zo'n heerlijk avontuur wilde storten, wilde ik toch zeker weten dat hij degene was, die hij zei dat hij was. Op mijn vraag hoe dat zat met die auto, kreeg ik te horen dat deze geleend was. Ik realiseerde mij direct dat hij zijn lievelingsliedje had gedraaid in die auto, het wantrouwen was geboren. Zo heerlijk als wij samen tot 'n soort van climax waren gekomen, zo hard ging het bergafwaarts op het moment dat ik mijn twijfels uitte.

Die nacht is er dus nooit van gekomen.