Ondertussen begin ik hier al redelijk m’n draai te vinden. Heb al wat nieuwe vrienden gemaakt en kom via hen in de juiste kroegen, waar ik tot na sluitingstijd nog te vinden ben. Blijkbaar is voor iedereen hier een nieuwkomer ook wel interessant, want om aanspraak zit ik niet verlegen. Het valt me ook op dat het voornamelijk mannen zijn die jonger zijn dan ik. Ze schatten me dan ook vaak jonger. Zie ik er echt jonger uit, of hebben hun vaders ze de juiste woorden ingefluisterd: dat wat een vrouw graag wil horen? Ach, wat maakt het ook uit. Ik vind het wel verwarrend: die aandacht van mannen. Natuurlijk doen die complimentjes me goed, maar ik moet ook toegeven dat ik niet weet hoe ik er mee om moet gaan. Ik word er heel erg verlegen van en weet vaak niets terug te zeggen, soms kan ik net een ‘bedankt‘ over m‘n lippen krijgen. Eigenlijk kan ik ook niet geloven dat ze het tegen mij hebben.

Na die ene avond blijven we steevast sms-en. Ook ik word vaardig in het schrijven van temperatuur verhogende sms-jes. Zo zie je maar: oefening baart kunst. En dat geldt voor alles. Hij weet half niet wat hij allemaal met me doet. Ik fantaseer over ons samen, zie ons al helemaal samenwonen. Dat hij niet in de buurt woont maakt het niet erg gemakkelijk, maar ach, ik weet nu dat ik niet plaats gebonden ben. Als je gelukkig bent kun je overal wonen. Buiten de spannende sms-jes voeren we ook serieuze gesprekken. Nou ja, gesprekken…we emailen, maar wel via de werkmail. Ik krijg weer een heel leuk mailtje van je en stuur deze door naar een vriendin, zodat zij deze ook kan lezen. Als ik de email wil verplaatsen naar m’n privé mapje, kom ik er achter dat de email uit m‘n inbox verdwenen is. Verbaasd zoek ik verschillende mappen af; ik kan ‘em niet vinden! Ik ben bang dat ik iets verkeerd gedaan heb. Zal ik de email behalve naar m’n vriendin ook weer jou gestuurd hebben? Weet je nu, dat ik je mailtjes ook wel eens door vriendinnen laat lezen? Ik raak lichtelijk in paniek. Ik weet niet wat er gebeurd is, maar ik weet wel dat emails niet ‘zomaar’ verdwijnen.

Ik besluit de man van IT te bellen om hem te vragen wat er gebeurd kan zijn, zonder op de details in te gaan. Ik open de telefoonlijst van het bedrijf die voor iedereen toegankelijk is in outlook. M’n hart staat stil, m’n pupillen worden twee keer zo groot, ik slik…gevonden…je email…daar staat ie: bij de telefoonlijst... Ik slik nogmaals. Ik voel dat ik rood aanloop. Ik heb ‘em dus inderdaad verplaatst…per ongeluk…naar een locatie waar ie-der-een ‘em kan lezen. Ik probeer de email snel te verwijderen, maar het lukt niet. Ik heb blijkbaar geen toegang tot het verwijderen van berichten op deze locatie. Wat moet ik nu doen? Als iemand deze email leest, die duidelijk niet zakelijk is, heb ik een groot probleem. En niet alleen ik, voor jou is het nog veel erger. Ik toets het nummer in van degene die de telefoonlijsten plaats: de secretaresse van de directeur. Ik hoop maar dat ze er is en me kan helpen. Gelukkig neemt ze meteen op. Ik leg de situatie in het kort uit, zonder op de inhoud van de email in te gaan, en vraag haar zo snel mogelijk de email te verwijderen, zonder deze te lezen. Ze zegt het meteen te doen en belooft de email niet te lezen. Gelukkig, de email is weg. Hij zal er niet langer dan 10 minuten gestaan hebben, maar lang genoeg om door iedereen in het bedrijf gelezen te kunnen zijn…