Oké….. 35 jaar en wanneer is het sprookje uit. Ben geen psycholoog. Iemand vertelde mij eens dat er volgens haar geen grenzen zijn aan het ‘zijn’. Zelfkennis heeft geen grenzen. Is dat zo? En wat levert het mij op?
Ik ben zeker geďnteresseerd in de ander, maar ook in mezelf. Als ik in de kroeg sta en zie een mooie vrouwelijke verschijning, dan is dat toch waar ik voor ga, een eerste indruk. Is het zo dat het uiterlijk een weerspiegeling is van het innerlijk, is een boze of ietwat bedrukte gezichtsexpressie een weergave van iemand die niet positief of vrolijk in het leven staat. En waarom zijn het over het algemeen ‘mooie’ mensen die veel of misschien ‘meer’ uit het leven halen dan zijn of haar gerimpelde medemens. Willen we misschien voor de ‘gek’ gehouden worden of doet het ‘echt’ zijn pijn? Nu kijk ik liever naar het gestylde haar en het vrijwel ‘perfecte’ lichaam van Beyonce dan naar de geverfde lokken en de wat ze ‘wat extra pondjes’ noemen van mijn buurvrouw.
Begin me eigenlijk al meer een psycholoog te noemen, laten we het ‘de wetenschap van het ik noemen. Reclamemakers verdienen grof geld aan de analyse van mensen en hun grootste verlangens en behoeften.
Kinderen lijken weerloos voor de wolven van de media en grof geld verdieners. Cote dór, de soul of chocolate. Andrelon….haal meer uit je haar. Ik kan nog wel even doorgaan. Onbewust zijn we misschien allemaal nog een beetje kind, want of we willen of niet het prikkelt ons wel, zelfs zo dat we het zelf niet eens in de gaten hebben.
Zelfkennis lijkt mij een buffer, een filter voor de scherpe kantjes van de ‘goedbedoelde’ boodschappen. Zelfkennis verdrijft de naďviteit, en geeft naar mijn mening rust en liefde en een nieuwe vriend voor eeuwig en altijd. Hans Teeuwen zei eens : ‘Wie weet wat hij voelt, en waar het op stoelt, is niet meer bang’.
Ik houd het voorlopig bij een rol goede chocola, een goedkope shampoo. en de extra pondjes van mijn hoogstwaarschijnlijk vrij positief in het leven staande mannelijke verschijning van het fenomeen en wonderlijke verschijning wat ik mezelf mag noemen.
Tot snel
Ik ben zeker geďnteresseerd in de ander, maar ook in mezelf. Als ik in de kroeg sta en zie een mooie vrouwelijke verschijning, dan is dat toch waar ik voor ga, een eerste indruk. Is het zo dat het uiterlijk een weerspiegeling is van het innerlijk, is een boze of ietwat bedrukte gezichtsexpressie een weergave van iemand die niet positief of vrolijk in het leven staat. En waarom zijn het over het algemeen ‘mooie’ mensen die veel of misschien ‘meer’ uit het leven halen dan zijn of haar gerimpelde medemens. Willen we misschien voor de ‘gek’ gehouden worden of doet het ‘echt’ zijn pijn? Nu kijk ik liever naar het gestylde haar en het vrijwel ‘perfecte’ lichaam van Beyonce dan naar de geverfde lokken en de wat ze ‘wat extra pondjes’ noemen van mijn buurvrouw.
Begin me eigenlijk al meer een psycholoog te noemen, laten we het ‘de wetenschap van het ik noemen. Reclamemakers verdienen grof geld aan de analyse van mensen en hun grootste verlangens en behoeften.
Kinderen lijken weerloos voor de wolven van de media en grof geld verdieners. Cote dór, de soul of chocolate. Andrelon….haal meer uit je haar. Ik kan nog wel even doorgaan. Onbewust zijn we misschien allemaal nog een beetje kind, want of we willen of niet het prikkelt ons wel, zelfs zo dat we het zelf niet eens in de gaten hebben.
Zelfkennis lijkt mij een buffer, een filter voor de scherpe kantjes van de ‘goedbedoelde’ boodschappen. Zelfkennis verdrijft de naďviteit, en geeft naar mijn mening rust en liefde en een nieuwe vriend voor eeuwig en altijd. Hans Teeuwen zei eens : ‘Wie weet wat hij voelt, en waar het op stoelt, is niet meer bang’.
Ik houd het voorlopig bij een rol goede chocola, een goedkope shampoo. en de extra pondjes van mijn hoogstwaarschijnlijk vrij positief in het leven staande mannelijke verschijning van het fenomeen en wonderlijke verschijning wat ik mezelf mag noemen.
Tot snel
