Ik las enige tijd geleden een artikel over internet daten in het Volkskrant Magazine. Daarin stond nogal streng opgesomd welke stappen gezet moeten worden: kijken, kiezen, klikken, kort mailen, eventueel chatten, bellen en vervolgens snel ontmoeten.

Nu ben ik geen beller, tot ergernis van mijn vrienden. Meer van het type zakelijk communiceren via de telefoon. Wie, wat, waar, hoe laat en tot dan.

Ik probeer voor daters het roer enigszins om te gooien. Met grote tegenzin beloof ik soms te bellen.

Zo ook aan een meneer uit het zuiden van het land. Hij mailde de exacte tijd door waarop er getelefoneerd kon worden. Hij moest die bewuste dag namelijk ook nog naar een skybox.

Na de eerste startzinnen viel deze man mij direct aan op mijn stemgebruik. De man had me waarschijnlijk een piepstem toebedacht. De mijne is luid, duidelijk articulerend en bedachtzaam. Ik schrok van zijn reactie en bracht het gesprek moeizaam stuntelend en stamelend tot een einde.

Nadat er een week lang niets meer van de skyboxmeneer was vernomen, stuurde ik een mail. Ik attendeerde hem op een cursus match etiquette. Inhoudelijke informatie over deze scholing kon hij bij mij inwinnen.

Een kwartier na het verzenden van de betreffende mail ging de telefoon. De skyboxmeneer. Woedend! Wat ik wel niet dacht. Meneer was naar eigen zeggen een uiterst succesvol communicatieadviseur. Zonder gevoel voor humor.

Overigens…als er ooit een cursus `date manieren' op de markt wordt gebracht, zal ik zelf ook intekenen.