Simpelweg omdat ik, net als vroeger, graag naar concerten ga en dat het liefst samen met een ander doe, had ik een advertentie gezet op Marktplaats. Met het idee: dan zit je niet alleen, heb je een gesprekspartner, kun je nadien samen nog ergens iets gaan gebruiken en het concert doorspreken.

Uiteraard reacties gekregen die totaal niets met muziek te maken hebben, maar er bleef er eentje over. Een meneer die aangaf zelf pianist te zijn en het leuk te vinden mij te begeleiden naar concerten. Bovendien had hij regelmatig de beschikking over vrijkaartjes!

Mijn geluk kon niet op, het leek bijna te mooi om waar te zijn.

Het eerste concert (dankzij vrijkaartjes) bleek Haydn en Brahms op het programma te hebben, nu ben ik niet weg van Brahms, maar er zou een concourswinnaar achter de piano komen zitten, met veel beloftes voor de toekomst. Om de herkenning te vergemakkelijken wisselden we digitale foto’s uit en wat andere persoonskenmerken, zodat ik op de bewuste avond uitkeek naar een lange, donkerblonde man met rode das.

Tijdens het wachten in foyer werd ik een aantal keren aangesproken door andere muziekliefhebbers en ik kwam er snel achter dat het bijna onmogelijk is om alleen te blijven tijdens klassieke concerten: aanspraak genoeg! Maar nee, ik had een begeleider voor deze avond. Tijdens het wachten had ik al enkele keren een kleine, bleke man langs zien komen die speurend om zich heen keek. Het zou toch niet ….? Een paar minuten voor aanvang van het concert heb ik hem toch maar aangesproken en ja hoor: het was mijn begeleider, die mij meteen liet weten dat ik veel ouder was dan hij had gedacht. Zeker zijn mail niet goed gelezen, dacht ik nog. Dat hij minstens 30 cm. korter was dan hij zelf dacht liet ik in het midden.

We vonden onze stoelen en het concert begon. Best aardig, al had het orkest tijd nodig om op dreef te komen bij dit abonnementenconcert. Mijn begeleider genoot niet in stilte. Met gesnuif, gebrom en gemompelde opmerkingen liet hij vooral zijn afkeuring merken bij passages, solo’s en tempowisselingen. Iets dat mijn plezier niet verhoogde.

Tijdens de pauze kreeg ik de door hem gehaald koffie pas nadat ik braaf mijn 2 euro had gepakt. Hij was al in de rij gaan staan voor ik goed en wel de zaal uit was…..

Na de pauze kwam de bejubelde pianist. Zenuwachtig miste hij een paar noten, maar al snel bleek Brahms toch kwaliteiten te hebben, ook voor mij. Echter niet voor mijn partner van die avond. Zijn opmerkingen werden zo venijnig richting deze solist dat de man aan mijn andere zijde aanbood van stoel te wisselen, opdat ik zou kunnen genieten van het concert.

Gelukkig bleek dit voldoende om de woordenstroom te stoppen, maar ik was blij toen het concert was afgelopen.

Tot mijn verrassing bood hij aan de avond af te sluiten met een cafébezoek en aangezien mijn trein pas een uur later weer zou vertrekken ging ik mee. Domme beslissing. Ik hield hem vrij, vanwege zijn vrijkaartjes en ineens had hij trek in whisky. Enfin, moet kunnen.

Hij bleek ook trek te hebben in al het vrouwelijk schoon dat aanwezig was en draaide zijn hoofd bijna van z’n romp bij het bestuderen van de diverse dames. Van conversatie was geen sprake meer. Een weinig elegante heer zullen we maar zeggen.

Na mijn eerste glas ben ik opgestaan en ik was al bij de deur voor hij het door kreeg en mij achterna kwam. Niet voor excuses, een aanbod mij naar het station te brengen of een nieuwe afspraak. Nee, ‘meneer’ wilde weten of ik de drankjes wel betaald had! Ik heb hem het bonnetje overhandigd en ben op het gemak naar het station gelopen. In de trein trof ik iemand die ook naar een concert was geweest en we hebben onze ervaringen uitgewisseld. Heel ontspannen, zonder negatieve opmerkingen richting uitvoerenden.

Natuurlijk blijf ik af en toe naar een concert gaan, maar een begeleider hoef ik niet zo nodig meer. Aanspraak heb ik toch wel, heb ik gemerkt en geen enkel vrijkaartje weegt op tegen een verpeste avond.