Tussen het daten door leef ik ook nog ’n redelijk normaal leven. Op ’n woensdagmiddag waren m’n kinderen in de stad. We moesten met z’n drieλn naar de kapper, afgesproken dat zij om 16.00 uur voor de kapper op mij zouden wachten. En natuurlijk was ik weer op tijd, mijn kinderen niet. Het was heerlijk najaar weer. Die meiden waren weggefietst met ’n jas aan, maar hadden deze uit gedaan. Ze hadden van alles en nog wat gekocht in de stad en dus hun handen vol. Door het wachten was ik wat geλrgerd, greep de jassen uit hun handen en propte deze in mijn fietstassen.
Te laat stapte wij de salon binnen om daar weer helemaal tot rust te komen. Mijn oudste verstandelijk gehandicapte dochter, Anouk, van 13, was als eerste klaar en wilde haar jas alvast uit mijn fietstas pakken. Ze kwam al snel weer terug met het onthutsende nieuws dat mijn fiets weg was. Ohh shit, in de hectiek had ik deze niet op slot gedaan. Ik had ’n prachtige vrij nieuwe verzekerde fiets. Weg, echt gewoon weg en niet declareerbaar.
Verschrikkelijk balend besloot ik naar huis te lopen. Anouk stelde voor dat zij naar het politiebureau zou gaan om aangifte te doen. Ik vond het wel ’n goed idee dat zij daar alvast ’n aangifteformulier op zou halen. Onderweg naar het bureau zag zij ’n politiebusje rijden. Omdat ik zelf bij de politie werk en iedere collega in onze woonplaats Anouk kent, kreeg zij het voor elkaar dat het busje voor haar stopte. Zij gaf door dat mijn fiets was gestolen. Omdat mijn collega’s blijkbaar toch wel ’n zwak voor mij hebben, schalde al snel over de portofoon ’n bericht van de meldkamer: wilt u allen uitkijken naar ’n zwarte Batavus fiets voorzien van zwarte fietstassen, ’n service die normaliter enkel maar gestolen auto’s ten deel valt.
Inmiddels was ik thuis gekomen in het besef dat ik zeer waarschijnlijk afstand zou moeten doen van mijn prachtige fiets. Even later kwam ook Anouk weer thuis. “Mama, ik heb goed nieuws!” Opgelucht haalde ik adem, gelukkig hij was weer terug. “Alle politiemensen in heel Nederland kijken naar jouw fiets uit”.
En zo werd ’n vervelend voorval, ’n prachtige herinnering.
Te laat stapte wij de salon binnen om daar weer helemaal tot rust te komen. Mijn oudste verstandelijk gehandicapte dochter, Anouk, van 13, was als eerste klaar en wilde haar jas alvast uit mijn fietstas pakken. Ze kwam al snel weer terug met het onthutsende nieuws dat mijn fiets weg was. Ohh shit, in de hectiek had ik deze niet op slot gedaan. Ik had ’n prachtige vrij nieuwe verzekerde fiets. Weg, echt gewoon weg en niet declareerbaar.
Verschrikkelijk balend besloot ik naar huis te lopen. Anouk stelde voor dat zij naar het politiebureau zou gaan om aangifte te doen. Ik vond het wel ’n goed idee dat zij daar alvast ’n aangifteformulier op zou halen. Onderweg naar het bureau zag zij ’n politiebusje rijden. Omdat ik zelf bij de politie werk en iedere collega in onze woonplaats Anouk kent, kreeg zij het voor elkaar dat het busje voor haar stopte. Zij gaf door dat mijn fiets was gestolen. Omdat mijn collega’s blijkbaar toch wel ’n zwak voor mij hebben, schalde al snel over de portofoon ’n bericht van de meldkamer: wilt u allen uitkijken naar ’n zwarte Batavus fiets voorzien van zwarte fietstassen, ’n service die normaliter enkel maar gestolen auto’s ten deel valt.
Inmiddels was ik thuis gekomen in het besef dat ik zeer waarschijnlijk afstand zou moeten doen van mijn prachtige fiets. Even later kwam ook Anouk weer thuis. “Mama, ik heb goed nieuws!” Opgelucht haalde ik adem, gelukkig hij was weer terug. “Alle politiemensen in heel Nederland kijken naar jouw fiets uit”.
En zo werd ’n vervelend voorval, ’n prachtige herinnering.
