Zoals op mijn vorige blog al duidelijk werd, dates moet je niet al te snel aan gaan. Voor een dating site geldt precies hetzelfde. Niet dat ik dan niet van te voren had bedacht, maar ik ben een man, en dus eigenwijs.

Een hele poos geleden, op een slome zondagse herfstdag, één zoals we er binnenkort vele van tegemoet gaan, was ik verveeld achter de computer geschoven. Zodra mijn bezigheidstherapeut opgestart was, logde ik in op de dating site en niet heel veel later kreeg ik een uitnodiging voor de chat. Ik haalde haar profiel te voorschijn en één enkele foto van mijn aanstaande gesprekspartner wat mij heus niet tegensprak: een blonde meid, haar haar stijl, in een leuke boblijn die haar kaaklijn en jukbeenderen leuk accentueerde en ze woonde nog vlakbij mij ook. Ik nam haar chat uitnodiging dus gretig aan. Het helpt als je elkaar amper kent maar beide wel iets gemeen hebt. Nu verveelde zij zich net zo erg als ik, dus dat hielp alvast. Al snel ging het gesprek over wat je dan mogelijk zou kunnen doen op zo’n vervelende zondag en zij komt met het plan om naar de bioscoop te gaan. Ik, even …. Als altijd ging daar direct op in. Tegen mijn verwachting zei ze ja op een film die over een 45 minuten draaide. Verbaasd wisselden we even snel telefoon nummers uit ‘voor het geval dat’ en ik sloot af. Snel wat knappe kleren, haar in de krul, en in de auto richting de bios.

We hadden om 8 uur afgesproken op een pleintje voor de bioscoop. Voor alle vrouwen die dit lezen: het is dus niet okay om te laat te komen op een eerste date! Te laat komen zonder dat te laten weten getuigd van gebrek aan respect. Maar goed ik ben ook niet zo’n figuur die daar bij een eerste kennismaking over gaat zeuren, dus ik wachtte geduldig af.

Het werd even na 8’en, geen boblijn te bekennen.

8:07, de mensen op het plein gingen de bioscoop in, het werd leger en leger

8.12, op het moment dat ik nog alleen op het plein sta en ik me zit te bedenken dat ik beter naar huis kan gaan, komt er iemand aan; Het was dat de bezems waren uitverkocht, daarom kwam ze op een fiets zonder remmen aan stuntelen. Ik moest een beetje in mezelf lachen en bedacht me nog dat dat haar nooit kon wezen. Maar eenmaal veilig geland en haar bezem op slot had gezet, kwam ze toch glunderend naar mij toe lopen. Ik kijk nog even om me heen, maar ik ben toch echt de enige hier aanwezig. Het zal toch niet waar wezen? Ik neem haar even op en zie direct dat dit nooit de meid van de foto kon zijn. Ze had geen boblijn, was minstens 2 keer zo zwaar als ik en er was zelfs niet één jukbeen te bekennen. Ze stak haar hand uit en noemde toch de correcte naam, met een stem alsof ze van de visafslag af kwam gevlogen. Ze droeg een jurk waar mijn oma een douchegordijn van had gemaakt en ze droeg zoveel make-up dat het net zo goed met een plamuurmes kon zijn aangebracht.

Hoe kon ik me hier nu nog uit redden?