Maandenlang had ik me van de ene bespreking naar de andere gespoed, hulpmiddelen voor in en om het huis besteld, maar toen was de thuiszorg op de rit, een vrijwilliger ingeschakeld en mijn vader kon er weer even tegen.

Sunshine was lief en aanhankelijk, en deed het goed op school; of eigenlijk: zijn cognitieve vaardigheden bleken uitstekend, maar hij hield zich slechts met moeite staande te midden van zijn mondige klasgenootjes die met elkaar spraken over allerlei zaken waar hij nog nooit van had gehoord en hij uitte zijn angst en frustratie door onbesuisd in het rond te stuiteren of te gaan huilen. Anderzijds was hij heel voortvarend bezig aan een inhaalspurt en hij had dikke pret.

En zo moederde, mantelzorgde en werkte ik. Alles liep. Maar meer was er ook niet. Voorbij waren de tijden dat ik naar eigen inzicht soms wat langer of wat korter aan het werk was, desnoods pas laat at of spontaan de deur uitging wanneer de gelegenheid daar was. Nee, het kind moet regelmatig en gezond eten. Nooit meer een keertje de boodschappen overslaan; voortaan altijd brood, fruit en groente in huis. Ik had me in een regime van strakke regelmaat gemanoeuvreerd, in een ritme dat sterk indruiste tegen mijn non-conformistische aard. Ik was doodop en dringend toe aan een uitje zonder kind en zonder zorgen over papa.

Die zaterdagavond was het eindelijk zover: Sunshine ging een nachtje logeren en ik had met een stel –mij onbekende– singles afgesproken op een salsaparty. Sí, señor! Met maar een heel klein beetje zweet in de handen toog ik erheen. De ambiance was goed, de muziek onweerstaanbaar. Mijn stelregel "thuis kan ik ook zitten" indachtig, nam ik me voor mijn schroom opzij te zetten, niet af te wachten en er vol voor te gaan. Per slot van rekening zou het weer maanden kunnen duren voordat ik de luxe van een vrije avond nog eens kon genieten.

Meteen nadat ik had kennisgemaakt met de initiatiefnemer van het uitje vroeg ik in een adem door of hij wilde dansen. Wat onwennig maar toch vol vertrouwen stapte ik de dansvloer op. Er was weliswaar een tijdje overheen gegaan, maar tot kort voor Sunshines komst kon ik tot het spreekwoordelijke meubilair van een bekende salsatent in de hoofdstad worden gerekend en ook daar hing ik enthousiast het "thuis kan ik ook zitten" aan.

Maar wat nu? Deze danspartner voelde wat stroef. We hadden geen "fysieke klik", zoals dat mooi heet. Hij wilde naar links en ik wilde wel mee, maar aangestuurd door de muziek kwam vanuit mijn tenen de aandrang om iets anders te doen. Ik riep mezelf tot de orde; hij mocht immers leiden en naar traditioneel Caribisch gebruik had ik "mijn man" maar te volgen. Maar zijn knieën beukten onaangenaam tegen mijn been. En zijn armbewegingen waren weinig subtiel. Mijn gedachten dwaalden af naar de mannen die de traditioneel Caribische kunst verstaan een dans soepel maar beslist naar hun hand te zetten en tegelijkertijd "hun vrouw" de ruimte te bieden voor eigen inbreng. Opeens haalde hij me ruw terug naar de werkelijkheid met een nuchter: "heb je het al eens eerder gedaan?".

Au! Killing! Met een neutraal "ja hoor" heb ik me op de vlakte gehouden en een olijk "jij niet?" ingeslikt. Deze uit de klei getrokken salsero-wannabe had op dansles wat een-tweetjes geleerd en met internationaal erkende Hollandse lompheid waande hij zich nu mister Pachanga op de dansvloer. De illusie is hem gegund. De rest van de avond heb ik me in de armen gestort van een Afrikaan, behalve mijzelf de enige mens daar aanwezig afkomstig van nabij de evenaar.