In de zomer van 2000 kregen mijn beste vriendinnetje en ik rond dezelfde tijd (3 weken verschil) een vriendje. We waren 20 en het werd voor ons beiden de eerste serieuze relatie die we meegemaakt hadden. We hebben dus in die tijd heel veel uurtjes aan de telefoon doorgebracht om verhalen uit te wisselen en de spanning met elkaar te delen waar we écht even over moesten praten. We hebben elkaars partners ook al snel leren kennen en ook al was het niet echt een vonk die oversloeg, we hebben heel wat gezellige dingen met elkaar gedaan. Maar onze vriendschap bleef gelukkig het belangrijkst… dacht ik.
Vanaf dat we elkaar op de middelbare school leerden kennen, waren we dikke vriendinnen. We hebben altijd over bepaalde dingen in het leven heel anders gedacht en stonden ook wel een lijnrecht tegenover elkaar, maar dat wisten we en het heeft onze vriendschap nooit in de weg gestaan. Maar met de jaren, zeg zo 3 jaar onderweg in onze relaties, begonnen de verschillen wel heel sterk te worden. Mijn (toenmalige) vriend en ik waren volop bezig met onze studies, ontwikkeling en het verbreden van onze wereld, misschien een tijdje naar het buitenland om daar te werken en ondertussen dromen van hoe het zou zijn als we klaar waren om ons te settelen. Terwijl zij tweetjes meer bezig waren met een versmalling. Ze gingen samenwonen tussen de huizen van hun beider ouders in, alleen nog met mensen afspreken uit de directe familie, iedereen ging om de beurt trouwen en ze kregen precies in de goede volgorde kinderen. Niks mis mee, maar het was een levensgroot verschil met hoe wij tegen de komende jaren aankeken. Mijn vriendin en ik bleven elkaar zien, gingen samen naar de film en hadden het gezellig, maar de flexibiliteit was eruit. Want als haar vriend iets had, dan moest haar schema omgegooid worden en het kwam dan ook wel eens voor dat ze haar plannen met mij verzette omdat hij liever wilde dat ze gewoon thuis zou eten.
Twee jaar geleden is echter het hele plaatje veranderd. Mijn relatie liep stuk en gelukkig stond ze meteen bij me op de stoep. Zulke vriendinnen zijn we nu vooral. Als er iets is kunnen we elkaar altijd bellen en we zullen ook altijd diep in de nacht bij elkaar terecht kunnen. We spreken eens in de zoveel tijd af en dan hebben we het altijd gezellig, maar echt raakvlakken over de dagelijkse dingen, hoe we iets doen of hoe we ergens tegenaan kijken, dat is er al een tijd af.
Het samen huilen en samen lachen heeft een paar maanden geleden wel een nieuwe speciale betekenis gekregen, toen ze met een smoesje langskwam om me vervolgens te vertellen dat ze (net pas) zwanger was van hun eerste kindje. Dat deed me heel veel, dat ze dit zo graag en zo snel met me wilde delen. Grappig dat je je soms door zoiets kleins opeens weer veel sterker met elkaar verbonden voelt. En ook al hebben we totaal verschillende leventjes, het is fijn om iemand te hebben bij wie je weet dat je altijd dichtbij elkaar staat en belangrijk voor elkaar bent.
Vanaf dat we elkaar op de middelbare school leerden kennen, waren we dikke vriendinnen. We hebben altijd over bepaalde dingen in het leven heel anders gedacht en stonden ook wel een lijnrecht tegenover elkaar, maar dat wisten we en het heeft onze vriendschap nooit in de weg gestaan. Maar met de jaren, zeg zo 3 jaar onderweg in onze relaties, begonnen de verschillen wel heel sterk te worden. Mijn (toenmalige) vriend en ik waren volop bezig met onze studies, ontwikkeling en het verbreden van onze wereld, misschien een tijdje naar het buitenland om daar te werken en ondertussen dromen van hoe het zou zijn als we klaar waren om ons te settelen. Terwijl zij tweetjes meer bezig waren met een versmalling. Ze gingen samenwonen tussen de huizen van hun beider ouders in, alleen nog met mensen afspreken uit de directe familie, iedereen ging om de beurt trouwen en ze kregen precies in de goede volgorde kinderen. Niks mis mee, maar het was een levensgroot verschil met hoe wij tegen de komende jaren aankeken. Mijn vriendin en ik bleven elkaar zien, gingen samen naar de film en hadden het gezellig, maar de flexibiliteit was eruit. Want als haar vriend iets had, dan moest haar schema omgegooid worden en het kwam dan ook wel eens voor dat ze haar plannen met mij verzette omdat hij liever wilde dat ze gewoon thuis zou eten.
Twee jaar geleden is echter het hele plaatje veranderd. Mijn relatie liep stuk en gelukkig stond ze meteen bij me op de stoep. Zulke vriendinnen zijn we nu vooral. Als er iets is kunnen we elkaar altijd bellen en we zullen ook altijd diep in de nacht bij elkaar terecht kunnen. We spreken eens in de zoveel tijd af en dan hebben we het altijd gezellig, maar echt raakvlakken over de dagelijkse dingen, hoe we iets doen of hoe we ergens tegenaan kijken, dat is er al een tijd af.
Het samen huilen en samen lachen heeft een paar maanden geleden wel een nieuwe speciale betekenis gekregen, toen ze met een smoesje langskwam om me vervolgens te vertellen dat ze (net pas) zwanger was van hun eerste kindje. Dat deed me heel veel, dat ze dit zo graag en zo snel met me wilde delen. Grappig dat je je soms door zoiets kleins opeens weer veel sterker met elkaar verbonden voelt. En ook al hebben we totaal verschillende leventjes, het is fijn om iemand te hebben bij wie je weet dat je altijd dichtbij elkaar staat en belangrijk voor elkaar bent.
