De foto was niet mis: een stoere motorrijder op een forse motor, strak in het zwarte leer. Een kleine pasfoto ernaast toonde een jongensachtig, blozend gezicht. We spraken af in Utrecht, lekker centraal voor iedereen. Ik zou vanuit het westen en hij vanuit het diepe zuiden komen, per trein. Een motor is leuk, maar je ziet er nu eenmaal niet elegant uit wanneer je er vanaf komt.

De pasfoto bleek gedateerd, het jongensachtige bleek plaatsgemaakt te hebben voor een beginnende onderkin, maar er was geen bierbuik of ‘love handle’ te bekennen. Dat ik in werkelijkheid ook kort haar draag en niet van plan ben het te laten groeien was voor hem een tegenvaller, maar mijn mooie blauwe ogen schenen veel goed te maken.

We konden het samen prima vinden en na een paar diner dates met prettige conversaties als garnering werd ik uitgenodigd voor een heuse vernissage met bijbehorende logeerpartij in een eigen logeerkamer. Het schildersfeestje was een succes, voor mij deels nostalgisch genot uit vroegere tijden. Ver na middernacht lag ik op een geïmproviseerd bed op een tochtige zolder, omdat de gastheer er voor het gemak vanuit was gegaan dat de nacht anders zou verlopen.

Van nachtrust was weinig sprake: het huis daverde van het gesnurk dat het een aard had! Zoiets staat nou nooit in een profiel: nachtelijke bomenveller zoekt vrouw …. Absoluut niet uitgeslapen liep ik even na half negen de trap af, richting badkamer.

Mijn hoopvolle gastheer bleek de deur van zijn slaapkamer wagenwijd open te hebben gelaten en lag in volle glorie midden op een immens bed te ronken dat het een aard had. De volle glorie bestond in dit geval uit een enorme bleke berg en het duurde een paar seconden voor ik doorhad dat het een buik betrof. Omdat ik waarschijnlijk een paar seconden te lang de kamer in staarde, voelde mijn gastheer blijkbaar mijn aanwezigheid en werd wakker. Met een vrolijke armzwaai werd ik uitgenodigd erbij te komen liggen, nu ik er toch eenmaal was. Met een grapje in de trant van: ‘nooit de eerste keer, meneer’ maakte ik mezelf uit de voeten, richting badkamer en deed deze stevig op slot. In de spiegel kijkend gaf ik onmiddellijk toe zelf ook niet meer zo slank te zijn als vroeger, maar ook mijn niet aanwezige wanhoop heeft zijn grenzen!

Daar ontdekte ik het geheim van de potentiële minnaar met het redelijke figuur, die in de nacht veranderd was in een bleke berg. Onder een stoel naast het bad lag een roze pakket van het soort dat ik als kind vaak gezien had tijdens logeerpartijen bij mijn grootmoeder: een korset! Een machtig korset in dit geval, met zware baleinen en veters.

Het kwam dan ook niet als verrassing dat de beste man een half uur later de badkamer inschoof en daar meer dan een uur werk had, terwijl de ontbijteitjes koud werden. Hij was oprecht teleurgesteld dat ik voor de lunch al weg wilde. Lang leve de vriendin die niet veel woorden nodig heeft om te snappen dat zij jou met een noodoproep moet bellen!

Een kaartje om te bedanken voor het gezellige weekend heb ik nog wel gestuurd, maar een volgende ontmoeting is er nooit meer van gekomen…..