Het gesprek ging over vreemdgaan. Door verlegenheid of teveel gekoesterde ondoorgrondelijkheid niet in het ogenblik zelf zitten, maar net er voor, of er achter. Wanneer een vrouw voor je stilstaat en aankijkt, niets terug durven zeggen, uit angst wellicht, om wat er kan gebeuren.
Het bijzondere van de situatie niet ontspannen en vrolijk doorleven, maar onbewust vreemd zijn naar jezelf toe en daar achteraf spijt van hebben. Alsof je geleefd wordt door een ander. Een ander vreemd gaat in jou, daar niet hoort te zijn, maar hoe houd je hem tegen en kun je hem weerstaan? Liggen er oplossingen in het verschiet, of moeten we het zonde rmeer accepteren?
Ik had voor een vriend en mezelf broodjes en drinken gehaald, om die langs het pad van het centrale plein op Buitenkunst Flevoland op te eten. Het thema van onze week, Tweede Huid, stond in het teken van kleding in de meest ruime zin des woords. Het kon een gewaad van bierdopjes zijn, plastic strips met touw, op dik papier gelijmde krantenknipsels, of delen van landkaarten, om daarop berichten te projecteren van mensen uit die gebieden, vreemdelingen. De persoon die het aantrok werd een ander, bewoog als iemand die niet wist waarheen te gaan, zwaaide met een arm, deed een stap vooruit, achteruit, bekeek zichzelf en daarna het publiek. Eén zo’n type zou zich niet erg happy voelen,
dachten we. Nee, dan 10 bij elkaar om ze middels een processie de Vereniging voor Vreemdelingen Verkeer nieuw leven te laten inblazen. Want is de VVV eigenlijk nog wel van deze tijd? Doet ze genoeg aan het stimuleren van het verkeer tussen mensen, het zien en praten met elkaar, iets afspreken, gewoon uit nieuwsgierigheid en aardig zijn? Wij, mijn vriend en ik, geloven van niet.
Want zijn we niet van stof waaruit ook dromen zijn gemaakt? Vragen we wel genoeg of we die stof mogen aanraken, van dichtbij bekijken; dansend, wandelend, fietsend, wie weet naar Zuid Frankrijk, of richting het Noorderlicht.
Want wie wil nu niet de einder betasten, in plaats treden ervan, ondergaan de opkomende mist, die de van zichzelf verschuivende horizon doet beklagen dat ze er in de verte niets meer van ziet. Wie wil dat niet gewoon doen zonder beperkingen te voelen van een vreemdganger, die we in zijn mantels van bierdop, plastics en stukken landkaart gestalten laten zijn, de ondergaande zon insturen, slechts bij springvloed op de vloedlijn terugzien, in fragmenten van zijn verlopen bestaan.
Het bijzondere van de situatie niet ontspannen en vrolijk doorleven, maar onbewust vreemd zijn naar jezelf toe en daar achteraf spijt van hebben. Alsof je geleefd wordt door een ander. Een ander vreemd gaat in jou, daar niet hoort te zijn, maar hoe houd je hem tegen en kun je hem weerstaan? Liggen er oplossingen in het verschiet, of moeten we het zonde rmeer accepteren?
Ik had voor een vriend en mezelf broodjes en drinken gehaald, om die langs het pad van het centrale plein op Buitenkunst Flevoland op te eten. Het thema van onze week, Tweede Huid, stond in het teken van kleding in de meest ruime zin des woords. Het kon een gewaad van bierdopjes zijn, plastic strips met touw, op dik papier gelijmde krantenknipsels, of delen van landkaarten, om daarop berichten te projecteren van mensen uit die gebieden, vreemdelingen. De persoon die het aantrok werd een ander, bewoog als iemand die niet wist waarheen te gaan, zwaaide met een arm, deed een stap vooruit, achteruit, bekeek zichzelf en daarna het publiek. Eén zo’n type zou zich niet erg happy voelen,
dachten we. Nee, dan 10 bij elkaar om ze middels een processie de Vereniging voor Vreemdelingen Verkeer nieuw leven te laten inblazen. Want is de VVV eigenlijk nog wel van deze tijd? Doet ze genoeg aan het stimuleren van het verkeer tussen mensen, het zien en praten met elkaar, iets afspreken, gewoon uit nieuwsgierigheid en aardig zijn? Wij, mijn vriend en ik, geloven van niet.
Want zijn we niet van stof waaruit ook dromen zijn gemaakt? Vragen we wel genoeg of we die stof mogen aanraken, van dichtbij bekijken; dansend, wandelend, fietsend, wie weet naar Zuid Frankrijk, of richting het Noorderlicht.
Want wie wil nu niet de einder betasten, in plaats treden ervan, ondergaan de opkomende mist, die de van zichzelf verschuivende horizon doet beklagen dat ze er in de verte niets meer van ziet. Wie wil dat niet gewoon doen zonder beperkingen te voelen van een vreemdganger, die we in zijn mantels van bierdop, plastics en stukken landkaart gestalten laten zijn, de ondergaande zon insturen, slechts bij springvloed op de vloedlijn terugzien, in fragmenten van zijn verlopen bestaan.
