Ondertussen verken ik de omgeving van m’n tijdelijke onderkomen. Ik realiseer me namelijk al te goed, dat niemand hier zal aanbellen om te vragen of ik mee ga ‘iets’ doen: ik ken hier niemand en niemand hier kent mij. Ik koop een kaart van de omgeving en zoek op internet adressen van sportverenigingen op. Gewapend met de kaart en op de leenfiets waag ik me op pad. Natuurlijk verdwaal ik meerdere malen, maar uiteindelijk kom ik waar ik zijn moet. Eenmaal thuis ben ik trots op mezelf; in al die jaren ben ik altijd afhankelijk van hem geweest in het maken van contacten. ‘Vroeger’ dacht ik dat ik letterlijk dood zou gaan als ik zelfs maar 10 km verderop zou gaan wonen; ergens waar ik niemand zou kennen. En nu? Ik ga het avontuur tegemoet!

Inmiddels sms-en we flink wat af. De inhoud verandert met de tijd; van vrij neutraal tot wat persoonlijker. Nu eindigen ze sowieso met een ‘X’; ook al hebben we nog geen enkele echte ‘X’ uitgewisseld. Jij bent degene die de eerste stap zet in de seksueel getinte berichtjes. Vaak moet ik ze meerdere malen lezen om mezelf ervan te overtuigen dat ik het toch echt goed gelezen heb. Ook dit ben ik niet gewend; ik kan me niet herinneren dat ik überhaupt ooit zo’n sms-verkeer met m’n ex heb gehad; niet eens een fractie ervan. Pfff… die woorden maken heel veel bij me los; zowel geestelijk als lichamelijk.

Af en toe betrap ik mezelf er op dat ik helemaal niet aan m’n ex denk; dat die ruim 10 jaar nooit bestaan hebben. Ik vraag me niets eens af hoe het met hem gaat. En daar voel ik me dan schuldig over.

Toen ik bij hem weg ging, heb ik alleen m’n kleding meegenomen. Oh ja, en het strijkijzer. Nou, die kleren had ik net zo goed daar kunnen laten. Ik ben inmiddels 10 kilo afgevallen en heb weer dezelfde kledingmaat als toen ik 18 was; en dat in nog geen 2 maanden tijd. En nee, niet van de stress, maar gewoon omdat ik super lekker in m’n vel zit!

Zo sms-en we een aantal weken; de ene sms nog stouter dan de andere. Ik zit bijna vastgeplakt aan m’n mobieltje, ik neem ‘em overal mee naar toe. Zelfs als ik in de sportschool sta, laat mijn blik het beeldschermpje niet los. Die rode wangen komen echt niet van de inspanning!

Uiteindelijk spreken we af om elkaar te zien; ditmaal zonder werkgerelateerde zaken er omheen. Ook spreken we af dan toch echt te gaan zoenen.

We spreken af in een kroeg. Eenmaal daar aangekomen staan we vrij snel in een hoekje. Toch blijft het bij steels naar elkaar kijken onder het genot van een drankje. Zelfs ik met al m’n plannen durf helemaal niets. Jeetje, ik lijk wel een puber van 16! Als jij drankjes gaat halen, pak ik m’n mobielte. Ik stuur je een smsje met de tekst: ‘Zullen we zoenen?’. Als je terug bent, ga je rustig met je verhaal verder. Ik zeg je dat je een sms hebt gehad. Je kijkt op je telefoon en krijgt een kleur en begint te typen. Ik voel wat trillen in m’n broekzak en zie dat ik een berichtje heb:‘Is goed’. Dat laat ik me niet nog een keer sms-en en voordat ik je begin te zoenen pak ik je biertje en zet deze op de bartafel. Onze tongen spelen aftastend met elkaar. Het is toch wel wennen om na zo veel jaar te zoenen met ‘een ander’; het lijkt alsof we elkaar af en toe moeten (bij)sturen. Als het sluitingstijd is, gaan we naar buiten en lopen we naar je auto. Natuurlijk breng je me naar huis. Thuis gekomen nodig ik je uit om nog wat te drinken. Zwijgzaam gaan we de zes trappen op. Als we naast elkaar op de bank zitten kunnen we niet van elkaar afblijven. Wel houden we het netjes, blijven onze handen boven de gordel. Twee uur later ga ik in bed liggen, de plekken waar je met je handen geweest bent tintelen nog. Volgens afspraak bel ik een vriendin op om haar te vertellen hoe de avond is verlopen. Eén van de eerste dingen die ik tegen haar zeg, is dat ik niet echt onder de indruk was van je zoenkwaliteiten…