Het valt nog steeds niet mee. Elke werkdag begin ik met het lezen van jouw ene email. Ik probeer het te begrijpen, maar het lukt niet. Het verdriet heeft inmiddels al wat ruimte gemaakt voor boosheid. Dat gevoelens niet altijd wederzijds zijn, kan ik nu wel begrijpen. Maar waarom kun je me dat niet gewoon vertellen? Waarom zo’n laffe email? Je wist gewoon dat ik het pas op m’n werk zou lezen. Als je me zou bellen, of een sms gestuurd zou hebben, had ik natuurlijk meteen kunnen reageren. En daar zat je zeker niet op te wachten? Een vent zonder ballen dus! Een vent die geen ballen heeft én die niet kan zoenen; had nooit wat geworden!

M’n verjaardag is over een paar weken al: de grote 30. Bijna 30 en nog maar één relatie gehad. Zelfs het bed gedeeld met maar één man. Ik voel me een soort van maagd. Waar is dat ontzettend spannende vrijgezellen leven nu? Waar zijn al die leuke mannen? Zoveel mannen dat je gewoon niet kunt kiezen? Trouwens, als vrijgezel schijn je niet eens te hoeven kiezen…

Samen met een vriendin begeef ik me weer eens naar de plaatselijke kroeg. De leuke barman heeft helaas al een vriendin: een erg leuke aardige vriendin nog wel. De andere barman vangt mijn starende blik. Hij maakt altijd grappen over mijn accent dat zo duidelijk niet van hier is. Zegt hij althans, ik vind het wel meevallen. Hij gedraagt zich zoals een barman moet zijn en vertelt me natuurlijk precies wat ik wil horen. En ik, behoorlijk gevoelig voor positieve aandacht, trap daar in. Na sluitingstijd belooft hij mij en m’n vriendin thuis te brengen. Hij weet nog beter ‘mijn huis’ te vinden dan ik, dus zijn we er met 10 minuten. M’n vriendin voelt zich al snel te veel en verdwijnt al naar de slaapkamer. Hij en ik maken het ons gemakkelijk op de bank in de woonkamer. Er wordt wat gezoend. Gelukkig weet hij wèl hoe het moet. Voordat het tè gezellig wordt, zet ik hem de deur uit. We spreken voor volgend weekend af, dan hoeft hij niet te werken.

De zaterdag erop ben ik enorm zenuwachtig. Het duurt even voordat ik hem zie. We gaan nog wat andere kroegjes af voordat we naar m’n huis gaan. Deze keer heb ik geen logés. Ik heb echter ook geen tweepersoonsbed, dus het is wel krap. Als we eindelijk in slaap vallen, wordt het al weer licht buiten. Niet lang daarna gaat de wekker. Ik stap snel het bed uit en kleed me aan. Als ik m’n sporttas gepakt heb, staat ook hij al klaar om weg te gaan. We zoenen elkaar nog gedag en snel stap ik op de fiets. In de kleedkamer aangekomen zit een paar meiden me met een vragende blik aan te kijken. Ze hebben me gisteravond met de barman weg zien gaan. Of hij niet pas 25 is? Geen idee eigenlijk, wel jonger dan ik ja, dat weet ik zeker. Ik denk zelfs dat hij nog studeert. Of het gezellig was? Als ze zien dat ik rode wangen krijg, vragen ze niet verder.

We beginnen aan de warming-up. Ik weet niet wat er met me aan de hand is, maar ik kan niet rennen. Ik heb enorme steken onder in m’n buik, Ik probeer het nog een keer, maar er zit totaal geen snelheid in. Ook de coach ziet dat het niets met mij gaat worden deze wedstrijd. Terug in de kleedkamer weten die meiden niet van ophouden. De rest van het seizoen draag ik de stempel ‘sex blessure‘.

Ach, er zijn ergere dingen op je bijna 30ste ;-)!