Hoi lief dagboek,
Ben ik weer eens. Sorry dat ik je een tijdje links heb laten liggen, maar dat date-geweld waar ik je kond van heb gedaan, slokt me met huid en haar op. En nu ook al als, hou je vast, zogenaamde blogger van zogenaamde blogs. Da's net als jij, dagboek, een soort dagboek maar dan op zijn digitaals. En niet langer binnen de knusse anonieme intimiteit van de schrijver en het geschrevene, maar ten overstaan van in principe mogelijk misschien wel, schrik niet, zegge en blogge (1000000x1000000)˛ x zoveel stiekeme potentiële meegluurders, 24 uur per dag. En ik overdrijf niet. Échwel! Dus vanaf nu dient elk woord van mijn literaire exercitie in dit nieuwe virtuele terrein extra op een (digitaal) goudschaaltje gewogen te worden, voordat het überhaupt, om te beginnen al, door de mazen van de censuur van de Match4me redactie vermag te glippen. Dát zal al een equilibristisch huzarenstukje worden vrees ik; mijn derde onschuldige blogje werd als 'gewaagd' ervaren, rééds. Ze moesten eens weten wat ik nóg allemaal op mijn lever heb..furore als (te) driest wordwideblogger in de dop zal al in de kiem gesmoord worden? Wee mij!
Ter zake nu: Herinner je je nog die blonde dame die ik aan je toevertrouwde, een aantal weekjes geleden, die met die vrouwelijke vormen, die aantrekkelijke, intelligente, bedachtzame, creatieve, muzikale, 't-kon-niet-op sirene, opgedoken uit de vrouwenzee op die M4ME datingsite? Nou jongen, kan je vertellen dat het er alleszins schijn van heeft dat het tussen Shakti, nickname van de meermin en mijn persoontje binnen nu en nu wel eens dikke mik zou kúnnen zíjn, yčzzzzzz!! De geborneerde grenzen, waarbinnen zich in het algemeen zo'n aanvankelijk contact tussen daters toch altijd pleegt voort te modderen heb ik weer eens op geheel eigen wijze snel flink op weten te rekken middels scherpzinnig gemeel en grappige telefonaadjes op de vrouw af, motto niet lullen maar poetsen!! ('Wát een eloquentie Bach!' zo viel mij Shakti's geëxalteerde lof ten deel naar aanleiding van. Wist, lief dagboek, onder ons gezegd en gezwegen, niet eens wat het woord betekende, há!) Weliswaar werd mijn voorstel onze eerste rendez-vous te doen laten plaatsvinden in mijn eígen stulpje, aangezien het algemeen aangewende stadium van eerste kennismakingen in gezellige restaurantjes, cafeetjes op de hoek en wat dies meer zij mij een beetje ál te zeer afgesabbeld en derhalve spanningsloos voorkomt, afgewezen, excuus een beetje, op haar beurt, ál te zeer en vooral te snél van dittum en dattum 'terwijl ik je nog geeneens ken joh', na nog wat, dus, eloquent gecauseer nodigde ze me, dus, mooi uit háár thuis te bezoeken. En die invitatie stak ik, dus, maar ál te zeer lekker in mijn zak! En daarom stond mijn intentie om mijn aan Shakti's voorgespiegelde eloquente woorden ook daadwerkelijk onder haar vrouwelijke vleugels hard te maken toen alras als een paal boven water jongen, dat voel jij aan als geen ander. Ik wilde echter eerst nog wel wat anders uitvissen vooraleer....
Van kindsafaan ben ik gezegend met een oprechte nieuwsgierigheid naar 's-menskes gedrag en hun drijfveren. Jij weet dat als geen ander, dagboekje mijn. Waarom zeggen ze dít, maar doen vervolgens niet zelden dát, hoe zouden ze reageren in specifieke situaties waarin ze zich onverwacht wanen? Het uitpluizen daarvan is echter geenszins een eenvoudige taak. Ad hominem gevraag heeft weinig zin omdat den aardschen mensch, naast angst, is behept met een andere belemmering die nauwelijks te overwinnen valt, nl. liegen. Hij liegt onbewust zó veel en zo doorlopend tegenover zichzelf en anderen dat hij het niet eens meer merkt. Deze leugens zijn het produkt van zogenaamde 'buffers' Een buffer is een voorziening in de mens, niet door de natuur gevormd maar door de mens zelf, zij het ongewild, die de gevolgen van onaangename botsingen in zijn geest dempt en maakt dat hij er bijna niets van merkt. Ze zijn ontstaan als gevolg van de aanwezigheid in hem van velerlei tegenstrijdigheden: in zijn opinies, in zijn gevoelens en sympathieën, in zijn woorden en daden. Als iemand zijn hele leven lang alle tegenstrijdigheden in zichzelf zou voelen, zou hij niet zo (schijnbaar) kalm kunnen leven en handelen als hij nu doet. Er zou voortdurend wrijving en onrust in hem zijn. We kunnen eenvoudig niet zien hoe hoe tegenstrijdig en vijandig de verschillende 'ikken' van onze persoonlijkheid zijn. Buffers wiegen iemand in slaap, geven hem het gevoel dat alles goed zal gaan. Het zijn voorzieningen die iemand in staat stellen altijd gelijk te hebben; ze helpen hem zijn geweten niet te voelen. Maar buffers snijden iemand wel af van elke mogelijkheid tot innerlijke ontwikkeling omdat ze er toe dienen schokken te dempen; en alleen schokken (catharsis!) kunnen iemand verlossen uit de toestand waarin hij leeft. d.w.z. hem doen ontwaken.
Je kan je voorstellen, lief dagboek, dat de vorenstaande alinea, vrij naar Gurdjieff en empirisch ondervonden middels noeste nietsontziende zelfreflectie in de loop der vele jaren, door mijn kop ging toen ik het profiel van Shakti onder ogen kreeg, een profiel dat er immers geen doekjes omwond wat betreft de exquisiet veelzijdige hoedanigheid van haarzelve vólgens haarzelve en dito verlangens t.a.v. haar gewenste mannelijke evenknie: is het allemaal waar? Kan zij, net als wat ík over mijzelf in zo'n profiel zet, zij, op háár beurt, hard maken wat zíj allemaal beweert? En vervolgens: hoe kom ik daar zo snel en simpel mogelijk met waterdichte zekerheid achter? En Eureka, lief dagboek. EUREKA!! Luister en huiver:
Wordt vervolgd..
Ben ik weer eens. Sorry dat ik je een tijdje links heb laten liggen, maar dat date-geweld waar ik je kond van heb gedaan, slokt me met huid en haar op. En nu ook al als, hou je vast, zogenaamde blogger van zogenaamde blogs. Da's net als jij, dagboek, een soort dagboek maar dan op zijn digitaals. En niet langer binnen de knusse anonieme intimiteit van de schrijver en het geschrevene, maar ten overstaan van in principe mogelijk misschien wel, schrik niet, zegge en blogge (1000000x1000000)˛ x zoveel stiekeme potentiële meegluurders, 24 uur per dag. En ik overdrijf niet. Échwel! Dus vanaf nu dient elk woord van mijn literaire exercitie in dit nieuwe virtuele terrein extra op een (digitaal) goudschaaltje gewogen te worden, voordat het überhaupt, om te beginnen al, door de mazen van de censuur van de Match4me redactie vermag te glippen. Dát zal al een equilibristisch huzarenstukje worden vrees ik; mijn derde onschuldige blogje werd als 'gewaagd' ervaren, rééds. Ze moesten eens weten wat ik nóg allemaal op mijn lever heb..furore als (te) driest wordwideblogger in de dop zal al in de kiem gesmoord worden? Wee mij!
Ter zake nu: Herinner je je nog die blonde dame die ik aan je toevertrouwde, een aantal weekjes geleden, die met die vrouwelijke vormen, die aantrekkelijke, intelligente, bedachtzame, creatieve, muzikale, 't-kon-niet-op sirene, opgedoken uit de vrouwenzee op die M4ME datingsite? Nou jongen, kan je vertellen dat het er alleszins schijn van heeft dat het tussen Shakti, nickname van de meermin en mijn persoontje binnen nu en nu wel eens dikke mik zou kúnnen zíjn, yčzzzzzz!! De geborneerde grenzen, waarbinnen zich in het algemeen zo'n aanvankelijk contact tussen daters toch altijd pleegt voort te modderen heb ik weer eens op geheel eigen wijze snel flink op weten te rekken middels scherpzinnig gemeel en grappige telefonaadjes op de vrouw af, motto niet lullen maar poetsen!! ('Wát een eloquentie Bach!' zo viel mij Shakti's geëxalteerde lof ten deel naar aanleiding van. Wist, lief dagboek, onder ons gezegd en gezwegen, niet eens wat het woord betekende, há!) Weliswaar werd mijn voorstel onze eerste rendez-vous te doen laten plaatsvinden in mijn eígen stulpje, aangezien het algemeen aangewende stadium van eerste kennismakingen in gezellige restaurantjes, cafeetjes op de hoek en wat dies meer zij mij een beetje ál te zeer afgesabbeld en derhalve spanningsloos voorkomt, afgewezen, excuus een beetje, op haar beurt, ál te zeer en vooral te snél van dittum en dattum 'terwijl ik je nog geeneens ken joh', na nog wat, dus, eloquent gecauseer nodigde ze me, dus, mooi uit háár thuis te bezoeken. En die invitatie stak ik, dus, maar ál te zeer lekker in mijn zak! En daarom stond mijn intentie om mijn aan Shakti's voorgespiegelde eloquente woorden ook daadwerkelijk onder haar vrouwelijke vleugels hard te maken toen alras als een paal boven water jongen, dat voel jij aan als geen ander. Ik wilde echter eerst nog wel wat anders uitvissen vooraleer....
Van kindsafaan ben ik gezegend met een oprechte nieuwsgierigheid naar 's-menskes gedrag en hun drijfveren. Jij weet dat als geen ander, dagboekje mijn. Waarom zeggen ze dít, maar doen vervolgens niet zelden dát, hoe zouden ze reageren in specifieke situaties waarin ze zich onverwacht wanen? Het uitpluizen daarvan is echter geenszins een eenvoudige taak. Ad hominem gevraag heeft weinig zin omdat den aardschen mensch, naast angst, is behept met een andere belemmering die nauwelijks te overwinnen valt, nl. liegen. Hij liegt onbewust zó veel en zo doorlopend tegenover zichzelf en anderen dat hij het niet eens meer merkt. Deze leugens zijn het produkt van zogenaamde 'buffers' Een buffer is een voorziening in de mens, niet door de natuur gevormd maar door de mens zelf, zij het ongewild, die de gevolgen van onaangename botsingen in zijn geest dempt en maakt dat hij er bijna niets van merkt. Ze zijn ontstaan als gevolg van de aanwezigheid in hem van velerlei tegenstrijdigheden: in zijn opinies, in zijn gevoelens en sympathieën, in zijn woorden en daden. Als iemand zijn hele leven lang alle tegenstrijdigheden in zichzelf zou voelen, zou hij niet zo (schijnbaar) kalm kunnen leven en handelen als hij nu doet. Er zou voortdurend wrijving en onrust in hem zijn. We kunnen eenvoudig niet zien hoe hoe tegenstrijdig en vijandig de verschillende 'ikken' van onze persoonlijkheid zijn. Buffers wiegen iemand in slaap, geven hem het gevoel dat alles goed zal gaan. Het zijn voorzieningen die iemand in staat stellen altijd gelijk te hebben; ze helpen hem zijn geweten niet te voelen. Maar buffers snijden iemand wel af van elke mogelijkheid tot innerlijke ontwikkeling omdat ze er toe dienen schokken te dempen; en alleen schokken (catharsis!) kunnen iemand verlossen uit de toestand waarin hij leeft. d.w.z. hem doen ontwaken.
Je kan je voorstellen, lief dagboek, dat de vorenstaande alinea, vrij naar Gurdjieff en empirisch ondervonden middels noeste nietsontziende zelfreflectie in de loop der vele jaren, door mijn kop ging toen ik het profiel van Shakti onder ogen kreeg, een profiel dat er immers geen doekjes omwond wat betreft de exquisiet veelzijdige hoedanigheid van haarzelve vólgens haarzelve en dito verlangens t.a.v. haar gewenste mannelijke evenknie: is het allemaal waar? Kan zij, net als wat ík over mijzelf in zo'n profiel zet, zij, op háár beurt, hard maken wat zíj allemaal beweert? En vervolgens: hoe kom ik daar zo snel en simpel mogelijk met waterdichte zekerheid achter? En Eureka, lief dagboek. EUREKA!! Luister en huiver:
Wordt vervolgd..
