Maar goed, in weerwil van mijn onthutste gemoed besloot ik toch mezelf als gespleten persoonlijkheid in de mailerei met Shakti te storten, gedreven door een aanwakkerende nieuwsgierigheid naar wie/wat er weggemoffeld zat achter dat dan weliswaar hoogopgeleide vrouwmens, maar toch geenszins het toonbeeld van univociteit aangaande de intenties áchter haar queeste naar dé Prinselijke Evenknie, omdat ze dus blijkbaar voornemens was van twee zo uitlopende walletjes te gaan snoepen. (Gevoeglijk ga ik er te dezen vanuit dat elk hoger opgeleid sujet in zijn/haar handel en wandel, laat ik mild zijn, niet geheel en al gespeend is van een zeker, nou vooruit, zweempje univociteit. De betoonde speelruimte hiero gun ik de bollebozen, want ik ben ook de beroerdste niet hoor). Het gebeuren had in mijn beleving iets kafkaiaans surrealistisch, op dat prille moment al en dat trekt nme wel. Hoe zou een en ander zich ontwikkelen? Dat uit te vissen was ik alleszins bereid dat tweeslachtige varkentje eens op geheel eigen wijze te wassen.

Ik nam me, enerzijds, voor mezelf als mezelf te presenteren in een stijl waar de eloquentie van af zou druípen omdat mijn Shakti-lief als vermeld had laten blijken daar hogelijk van gecharmeerd te zijn, om weet ik veel wat voor reden dan ook. Anderzijds, Kwekje als een vulgaire, geborneerde snotlap in het kwadraat te vermailen, om zodoende Shakti aanleiding te verschaffen óf deze puberale vergissing, dán wel ik zei de gek alsnog subiet uit haar leven te deleten, want eerlijk gezegd had ik allesbehalve trek om het door Shak zo onverwachte verschafte virtuele bestaansrecht van die hotemetoot langer te rekken dan strikt noodzakelijk en bovendien had ik wél reuze zin in dat wulpse ding en wilde as soon as possible weten of en zo ja wannéér ik die mallotige kaper van de kust zou kunnen laten verdwijnen en ik, eventueel, spijkers met koppen kon gaan slaan. Dus Shakti: Kwek of ik? KIEZEN!!

Ik als Kwekje (28) stak van wal met het volgende meeltje:

Shakti hai daar!!!!!!!!

Ik ben wel zenuwachtig nu, maar wel helemaal gek dat je op mijn interesseberichtje gereageerd heb. Opwindend...g.....krijg het er nou al heet van.... Ik geloofde mijn ogen niet want je ben natuurlijk wel dik een kwart eeuw ouwer as ik. Spannúúúnd. Échwellll!!!!! Hahaha!!!! Omdat je zo oud bent heb je meer levenservaring en wijsheid dan ik. Da's interessant vindt ik. Ik ga ook wel eens met vrouwen om die veel jonger zijn als jij, maar dat boeit me niet want het levert nooit wat op. Zo kinderachtig joh en vaak dom. Ik ben hoger opgeleid dan hunnie, échwel! Je ziet er natuurlijk ook fantastisch uit en daar ben ik ook niet echt ongevoelig voor, omdat ik daar op val als kind al. Ik heb wel wat vriendinnen gehad van ongeveer mijn leeftijd of jonger maar die verveelden me zóóóóó snel. Ze hadden niks te melden en geen levenservaring zoals jij en niet zó hoog opgeleid want dat heb ik snel door als hoogopgeleide. Niks voor mij. Zo'n gedoe joh.Haha... Nee, ik wil net als jij grenzen verleggen tot aan de horizon, wat kan mij het schelen met van alles en nog wat en mijn mening is dat ouwe vrouwen me dat helemaal mogen bieden. Ik heb wel een aantal keer (met andere ouwe vrouwen) proberen aan te pappe maar die zagen me wel zitten, vertel mij wat, maar zeiden dat ik te jong was. Jahier, ammehoela, ze wílden wel want ik ken ze maar ze durfen volgens mij niet. Maar jij echwel. Ik vind je nu al een moordwijf (sorry......moorddame.....) helemaal toppie om niet te zeggen vet cool!!! hahah Je zou mij volgens mij heel veel kunnen leren en misschien ik jou ook wel want ik zal mijn beste beentje :-) voort zetten hoor....helemaal échwelll.....Ben heel benieuw (en nerveus) naar je reactie. DD (dubbeldoei!!! :))

Nou hopelijk tot mailens, je Kwekje

Ps ik sta in het onderwijs voor de klas. Helemaal leuk en woon in Leiden (flatje, kan ontvangen Jij?)

Vervolgens ik als ik (52):

Ach Shakti, waarom toch is het gevoelde zó moeilijk te verwoorden, te schilderen, te verklanken, te noem maar wat op, zonder er toch eonen² van verwijderd te blijven. Het bedacht gewenste geconcretiseerde ís en blíjft een verwrongen gedrocht dat in helemaal níets lijkt op het embryonale oeridee: multi-interpretabel, amoebe-achtig wat vorm en stijl betreft. Geconceptualiseerde herkenning door anderen is de lijkwade over de sarcofaag, de genadeklap voor de Goddelijke kiem. En hoewel het fragmentarische denken, die moloch, die illusoire strohalm van lucht, weliswaar keer op keer op keer rilt en trilt op zijn, notabene, zélf in mekaar geflanste, egoïstische troon, blíjft het desondanks als een verafgood gesneden beeld in diepe, donkere krochten van 's-menskens onbewuste voortwoekeren, verwikkeld in potsierlijke schijngevechten, met als enig doel zichzelf een tastbaar aards smoel te geven. Een keus die, ondanks de ondraaglijkheid van de gevolgen, de meesten elk moment toch weer dwangmatig maken in hun geconditioneerde verworden staat, omdat men bang is naar binnen te kijken en de naakte waarheid, die om transformatie schrééuwt, onder ogen te zien. Een donquichotterie in optima forma waarover Miguel de Cervantes Saavedra zich nog dagelijks in zijn graf ligt te verkneukelen, kan ik me zo voorstellen. Immers: Níets in deze ondermaanse wereld heeft intrinsiek universele waarde. Alles wat lijkt valt vroeg of laat ten prooi aan de genadeloze tand des tijds, is een speelbal van onwetendheid, het bedachte denken. Slechts LIEFDE is werkelijk. De rest is zelfs geen bijzaak.

Liefs,

J.

Vrijwel gelijktijdig zond ik Shakti de beide meels. En toen werd ik héél stil en zag dat het goed was.

Wordt vervolgd...