Ja, het is al lang weer blogtijd! Niet dat ik er deze week geen zin in heb gehad of het vergeten ben hoor, maar ik heb het zo druk gehad! Met “the usual stuff” zoals werken, huishouden, sporten en mijn sociale leventje, maar ook met berichtjes… Ja ja, met berichtjes!
Het is namelijk zo dat ik niet zo heel erg lang geleden een weekendje in Groningen ben geweest met een stel vrienden. En uiteraard gingen we zaterdagavond de kroeg in. Een vriendin van mij (degene uit Groningen bij wie we allemaal logeerden) kwam op een gegeven moment een oud-collega van haar tegen. We raakten wat aan de praat en ik stond geamuseerd te luisteren naar de updates die over en weer vlogen. Weet jij dat al? En heb je gehoord van die? Je kent het wel. Tijdens het gesprek pakt die gozer opeens zijn telefoon en gaat een nummer draaien. Mijn vriendin keek hem verbaasd aan en griste zijn telefoon uit zijn handen. “Wat onbeschoft” zei ze, “ik ben toch met je aan het praten!”
Zijn smoes was dat zij iets had gezegd waardoor hij opeens aan een kameraad moest denken en die zou misschien ook wel in de stad zijn dus dacht hij dat hij die wel even kon bellen. Daarop vroeg ik wat voor speciale gozer dat dan was, dat hij belangrijker was dan het gesprek met mijn vriendin. Hij begon te vertellen over een sportieve gozer van 30, goed uitziend en vrijgezel. Het klonk eigenlijk te mooi om waar te zijn, maar hij had toch iets geprikkeld. Dus ik nam de telefoon over en draaide het nummer opnieuw. Jammer, voicemail… Maar een voicemail is er natuurlijik om een berichtje achter te laten! Ik sprak dus in dat ik even de telefoon had overgenomen van uhm….. (oeps even de naam kwijt van die gast) nou ja dat zou hij wel zien aan het nummer. En dat ik zojuist had gehoord dat hij een leuke single jongen was, dus als hij het leuk vond om een keer samen uit te gaan dan moest ie maar even bellen.
Een paar dagen later dacht ik, ik kan natuurlijk via die alom bekende vriendensite wel eens proberen om die gozer op te zoeken bij wie ik een berichtje had achtergelaten. En omdat ik zijn voor- en achternaam wist, zijn leeftijd en woonplaats, was hij inderdaad niet moeilijk te vinden. Ik heb hem een mailtje gestuurd met de vraag of hij degene was van wie ik een paar dagen daarvoor de voicemail had ingesproken. En ja hoor, ik kreeg een mailtje terug! Dat was hij inderdaad en hij had er wel om kunnen lachen. Maar hij vroeg zich toch wel af waarom ik hem had gebeld…? Ik heb hem dus weer een mailtje gestuurd met daarin het hele verhaal en nu wacht ik rustig op antwoord. Het zou best kunnen dat ie me gestoord vindt, maar het zou ook kunnen dat ik binnenkort een avondje ga stappen met iemand die ik via voicemail heb leren kennen. Wat je al niet doet als single om aan een leuke date te komen!!
Het is namelijk zo dat ik niet zo heel erg lang geleden een weekendje in Groningen ben geweest met een stel vrienden. En uiteraard gingen we zaterdagavond de kroeg in. Een vriendin van mij (degene uit Groningen bij wie we allemaal logeerden) kwam op een gegeven moment een oud-collega van haar tegen. We raakten wat aan de praat en ik stond geamuseerd te luisteren naar de updates die over en weer vlogen. Weet jij dat al? En heb je gehoord van die? Je kent het wel. Tijdens het gesprek pakt die gozer opeens zijn telefoon en gaat een nummer draaien. Mijn vriendin keek hem verbaasd aan en griste zijn telefoon uit zijn handen. “Wat onbeschoft” zei ze, “ik ben toch met je aan het praten!”
Zijn smoes was dat zij iets had gezegd waardoor hij opeens aan een kameraad moest denken en die zou misschien ook wel in de stad zijn dus dacht hij dat hij die wel even kon bellen. Daarop vroeg ik wat voor speciale gozer dat dan was, dat hij belangrijker was dan het gesprek met mijn vriendin. Hij begon te vertellen over een sportieve gozer van 30, goed uitziend en vrijgezel. Het klonk eigenlijk te mooi om waar te zijn, maar hij had toch iets geprikkeld. Dus ik nam de telefoon over en draaide het nummer opnieuw. Jammer, voicemail… Maar een voicemail is er natuurlijik om een berichtje achter te laten! Ik sprak dus in dat ik even de telefoon had overgenomen van uhm….. (oeps even de naam kwijt van die gast) nou ja dat zou hij wel zien aan het nummer. En dat ik zojuist had gehoord dat hij een leuke single jongen was, dus als hij het leuk vond om een keer samen uit te gaan dan moest ie maar even bellen.
Een paar dagen later dacht ik, ik kan natuurlijk via die alom bekende vriendensite wel eens proberen om die gozer op te zoeken bij wie ik een berichtje had achtergelaten. En omdat ik zijn voor- en achternaam wist, zijn leeftijd en woonplaats, was hij inderdaad niet moeilijk te vinden. Ik heb hem een mailtje gestuurd met de vraag of hij degene was van wie ik een paar dagen daarvoor de voicemail had ingesproken. En ja hoor, ik kreeg een mailtje terug! Dat was hij inderdaad en hij had er wel om kunnen lachen. Maar hij vroeg zich toch wel af waarom ik hem had gebeld…? Ik heb hem dus weer een mailtje gestuurd met daarin het hele verhaal en nu wacht ik rustig op antwoord. Het zou best kunnen dat ie me gestoord vindt, maar het zou ook kunnen dat ik binnenkort een avondje ga stappen met iemand die ik via voicemail heb leren kennen. Wat je al niet doet als single om aan een leuke date te komen!!
