Na een lange werkweek, die gevolgd werd door een avond in de manege, reed ik op het gemakje terug naar huis. Een rit die dankzij een onophoudelijke reeks van opbrekingen, wegomleidingen en tijdelijke afzettingen iedere keer opnieuw een klein avontuur betekent. Muziekje op en de verwarming een beetje aan, want de avonden worden al behoorlijk koud.

Na een minuut of wat begon mijn neus te signaleren dat het moeilijk zou zijn te verbergen waar ik deze avond had doorgebracht: mijn kleding rook behoorlijk naar paard en stal! Natuurlijk had ik mijn voeten goed geveegd en mijn handen gewassen, maar de paardenlucht was onmiskenbaar en sterk aanwezig.

Na een beetje denkwerk kwam ik tot de conclusie nog wel meer hobby’s te hebben die een zeer herkenbaar odeurtje met zich meebrengen. Wat te denken van het wekelijkse zwembadavondje? Natuurlijk wordt er gebruik gemaakt van de douches, maar na thuiskomst is het geen overbodige luxe de eigen douche ook aan het werk te zetten, want de chloorlucht wasemt aan alle kanten uit je vel en haren.

Lopen langs de zee doe ik ook graag. Vooral met een stevige wind, waarbij zeewater en strandzand met enige regelmaat hun sporen op de daar rondbanjerende mens achterlaten. Die frisse zeelucht is lekker voor een uurtje, maar daarna verschaalt de frisheid al snel. Tenzij je natuurlijk pal aan het strand woont, maar die luxe is mij niet gegeven.

Treinlucht, ook zo’n fenomeen. We kennen allemaal wel het verschijnsel van de overvolle treincoupé met nat weer. De tram en de bus kunnen er trouwens ook wat van. Na een altijd te lang durende rit op deze manier kun je maar tot één conclusie komen: mensen stinken behoorlijk! Er is maar een enkel iets dat erger is op dergelijke ritten en dat is een natte hond. Iets dat ook geldt voor openbare liftruimtes overigens.

Al mijmerend duurde de rit naar huis niet zo vreselijk lang en ineens schoot mij de reclame te binnen, die al geruime tijd niet meer te zien is, van de toiletjuffrouw met de vaste klant die wel erg vaak langs komt ‘want thuis hebtie niet van die lekkere luchten …’.

Thuis heb ik een boel lekkere luchten: de koffielucht, de verse bloemengeur (af en toe dan), mijn zeer schone kat (behalve wanneer ze net heeft gegeten, want ze poetst haar tanden niet), mijn fraaie parfums (waarvan een enkel merk helaas niet meer te krijgen is) en nog zo wat meer. Op avonden dat er bezoek wordt verwacht geurt het toilet extra schoon en branden er kaarsen met een speciaal reukje. Het bezoek heeft zichzelf meestal ook voorzien van allerlei bad en doucheluchtjes, gevolgd door deodorant, aftershave en/of parfum en zo geuren we moeiteloos tegen elkaar op.

Eigenlijk ruiken we niet elkaar, maar de merken die we kunnen betalen. Dat is toch ook wel weer een raar idee. En dat terwijl wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond dat mannen en vrouwen op basis van de lijflucht van de ander aantrekkingskracht voelen of juist niet. Slimme parfums en aftershaves spelen daar schaamteloos op in, maar wat te doen wanneer jouw succesmerk uit de handel wordt genomen of, erger nog, thuis is gebleven terwijl jij voor de eerste keer een logeerpartijtje hebt bij een mogelijke nieuwe partner? Paniek in de tent, of de kont tegen de krib gooien en helemaal jezelf zijn?

Op een gegeven moment zul je toch wel eens in de situatie komen dat je de schoenen wilt uittrekken in elkaar’s gezelschap, ook die schoenen waar je dag en nacht op zou kunnen doorlopen zonder moe te worden. Die heerlijke schoenen met dat ene, penetrante nadeel: ze laten zelfs de meest schone voeten en sokken stinken als beren die een hele winterslaap lang niet uit hun holen zijn gekomen! Wanneer je elkaar echt leuk begint te vinden, dan overleef je zoiets wel, maar in geval van twijfel neig je toch naar: schoenen aanhouden tot vlak bij de douche of even snel naar huis en stappers wisselen. Zeg nu zelf: sommige ‘lekkere’ luchtjes heb je dan thuis wel, maar die hoeft niet iedereen meteen te leren kennen.