Er wordt gezegd dat ieder mens aan existentiële eenzaamheid lijdt, aan het gevoel alleen te zijn op de wereld. De liefde kan die wat verzachten. En alleen zijn betekent ook dat je niemands liefste meer bent.

Is dit de enige reden voor ons, singles, om op een datingsite te surfen? Ik denk dat er meerdere redenen zijn, omdat velen een ander uitgangspunt hebben. Het kernpunt is wel dat we eigenlijk niet zonder elkaar kunnen, zelfs na een ingestort samenzijn.

Ook dan gaan de meesten van ons na verloop van tijd weer op zoek bij gebrek aan lust en liefde, warmte, genegenheid, spanning, alles is in te vullen.

Mij werd ook onlangs indringend gevraagd door een uitgenodigde dater waarom ik een man wilde. Toegevoegde waarde? Ik was volgens hem onafhankelijk, krachtig, wél aanhankelijk en had eigenlijk geen man nodig! Is het dan lust en liefde wat eraan ontbreekt? Dat zowiezo, maar ik had geen zin in één keer bij hem mijn ziel en zaligheid bloot te geven. Zo snel. Hij probeerde als een bacterie in al mijn celkernen binnen te dringen!

En wat had ik die ochtend in mijn horoscoop gelezen? "U kunt het slachtoffer worden van emotionele manipulatie of van iemands obsessieve gedrag. U moet bij een potentiële partner enige afstand bewaren tot de affaire zich wezenlijk heeft ontwikkeld."

Ik liet hem dit voor de grap lezen en hij ontkende het categorisch. Maar hij was een ongekend talent in het beïnvloeden van lichaam en geest. Het werd een krachtmeting. Hij gooide alles in de strijd met charme, complimenten, waarvan je naast je schoenen ging lopen, aanhaligheid, voorstellen, maar met een vaart van een voorbijsuizende meteoor. Bij deze krachtmeting bleef ik overeind; ik ben avontuurlijk, een durfal, maar stiekem altijd wantrouwend tot het tegendeel is bewezen!

Na helemaal uit-geanalyseerd te zijn door hem zijn we op een vriendschappelijke manier uit elkaar gegaan, met een open einde en een voor mij lichte verwarring!

Wordt vervolgd.