Vink. En wéér een date achter de rug die niet spannend was. Het bekende recept: gezellige avond gehad, biertjes gedronken en prettig gekletst. Ook nog veel overeenkomsten ontdekt. Man in kwestie zag er bovendien helemaal niet onaardig uit. Maar een tweede date zal er niet komen. Het vuur is bij Marjelle niet gaan branden. En dat had best eens anders kunnen lopen als de man in kwestie zich anders had gedragen. ‘Mannen ondernemen geen actie’, vatte een vriendin het probleem krachtig samen.

En misschien is dat het wel. Waar is het initiatief gebleven? Die mannen komen het café binnen (ik heb me dan meestal al geïnstalleerd), kijken schichtig om zich heen, lopen op me af, zeggen gedag en kijken me schaapachtig aan. Ik zie dat ze zenuwachtig zijn en begin ze op hun gemak te stellen. Ik knoop een gesprek aan, maak een grapje en vraag wat ze willen drinken. En daarna gaat het zo verder. Als ik thee bestel, bestelt hij koffie. Als ik voor het bokbier van de tap ga, neemt hij dat ook. Ik stel hem vragen, hou het gesprek op gang. Telkens als het doodvalt, word ik weer schaapachtig aangekeken. Nooit snijdt hij een nieuwe onderwerp aan. Alle voorstellen komen van mij. Nemen we er nog een? Wil je een borrelhap erbij? Zullen we de rekening vragen?

Ik heb in het laatste halfjaar één date gehad die ik wél spannend vond. Deze man liet wél gewoon weten wat hij wilde. Zelfde recept: we zaten in de kroeg en dronken bier. Maar de avond verliep anders. Hij stelde de vragen die hij wilde stellen, hij daagde me uit, pakte me terug als ik hem plaagde. En op een gegeven moment zei hij: ‘Ik wil naar buiten. Zullen we een stukje langs de gracht gaan lopen?’ En zo geschiedde. En Marjelle begon deze man steeds leuker te vinden. Hij was niet knapper dan andere mannen, heel gemiddeld eigenlijk. Maar hij toonde initiatief, hij wist wat hij wilde.

Dus mannen, onderneem eens wat actie. Durf! En je hoeft me echt niet meteen tegen de muur te plaatsen en vol op de mond te nemen. Met ietsje minder neem ik ook genoegen.