Ik weet niet meer wie van ons begonnen was met mailen. Hij was mij opgevallen en ik was hem opgevallen. Zijn profiel zag er prima uit. Aardige muzieksmaak, de nodige overeenkomsten en originele teksten. Met zijn foto was ook niets mis. Laten we hem Marco noemen. Marco was wetenschapper van beroep. Woonde nog in Utrecht, maar zou aan het eind van het jaar naar Amsterdam verhuizen, waar hij ook werkte. We besloten al snel om het mailen te verruilen voor een ontmoeting.

Toen hij het café binnenkwam, was zijn onhandigheid het eerste dat mij opviel. Hij leek te worstelen met zijn lange, wat slungelige lijf. Keek me aan, maar keek meteen weer weg. Ik haalde voor ons allebei bier. Eerst maar eens op zijn gemak stellen. En dus zorgde ik dat er geen stiltes vielen, dat ik veel glimlachte en vriendelijk keek. En haalde nog maar een biertje. Langzamerhand leek Marco zich wat te ontspannen. We hadden leuke gesprekken. Hij bleek taalwetenschapper en ja, ik heb ook wel wat met taal. En verder hield ie van wandelen en van musicals. Met dat laatste heb ik nou weer helemaal niks, maar dat is natuurlijk helemaal niet erg. En zo ging de avond verder. We kletsten geanimeerd en dronken bier.

In mijn hoofd ging het ondertussen als een dolle tekeer. Wat moet ik nou van deze man vinden? Hier is toch werkelijk niets mis mee? Hij is aardig, komt oprecht over, is bovenmatig intelligent, hij houdt van wandelen, je kunt er een fatsoenlijk gesprek mee voeren. Maar toch. Waarom wiebelt hij de hele tijd zo op zijn stoel? En steeds datzelfde stopwoordje. Terwijl ik kletste en bier dronk met Marco woedde een felle tweestrijd in mijn hoofd. Het was een ongelijke strijd. Eigenlijk wist ik al dat ik niet warm of koud van Marco zou worden. Ik vond Marco aandoenlijk. En aandoenlijk is dodelijk voor mijn feromonen en hormonen. Maar ik wilde zó graag dat het anders was.

En dus zeiden Marco en ik aan het eind van de avond dat we een hele gezellige avond hadden gehad, namen afscheid en gingen ieder ons weegs. We mailden nog wat, maar dat bloedde eigenlijk vanzelf dood.

Waarom nou toch? Waarom kan ik nou niet gewoon verliefd worden op een man als Marco? En samen lekker gelukkig gaan zitten wezen? Wat moeten wij hoogopgeleide, goedgebekte, zelfbewuste, kritische vrouwen toch vervelend zijn voor mannen. Sorry Marco. Ik hoop dat je snel een lieve vrouw vindt die niet zo moeilijk doet.