Ik werd wakker met een onbestemde pijn in mijn kaak. Niet kleinzielig zijn, `doorbijten' en hup aan het werk.

Na 3 dagen was het zeurende gevoel nog steeds pregnant aanwezig. Via de telefoon een afspraak gemaakt voor het pijn spreekuur.

Een piepjonge tandarts riep me vanuit de deuropening van de behandelkamer opgewekt knikkend binnen. Nadat hij me naar de behandelstoel begeleid had werd schijnbaar geroutineerd een aantal standaardvragen ter nadere diagnose gesteld.

Hoe lang was de pijn al aan de orde?

Constateerde ik een toename?

Waar precies?

Als hij zus tikte of zo prikte verergerde de pijn dan?

Gehoorzaam gaf ik hem de gevraagde informatie. De tandarts keek bedenkelijk en tuurde nog maar eens in mijn wijd opengesperde mond. Hij meldde vervolgens ferm dat het voor 90% zeker geen kaakontsteking kon zijn. Maar wat dan? zuchtte ik vanuit een liggende positie. Zijn diagnose was stress in de wangspier. Gaat vanzelf over met wat ontspanningsoefeningen.

Hoort uw man u wel eens knarsetanden? Vroeg de jonge tandarts.

Ik heb geen man…antwoordde ik nog redelijk opgewekt.

De tandarts bloosde zijn pijnloze kaken rood en stamelde verontschuldigingen. Daarop barstte ik in tranen uit. Ik ben gescheiden, er ligt geen enkele man in mijn bed…vertelde ik tussen mijn gesnotter door.

Het ongemak bij de onervaren tandarts nam zichtbaar toe. En helaas voor hem…. mijn tranen vloeiden overmatig. Tissues werden aangereikt en zijn handen onbeholpen op mijn schokkende schouders gelegd.

Het gaat wel weer, meneer. Ik stond op uit de stoel om de spreekkamer te verlaten. Toen ik achterom keek om de tandarts te bedanken zag ik zijn radeloze blik. Hij gaf de indruk van ellende 't liefst het raam uit te springen.

Ik had mezelf inmiddels weer enigszins onder controle en kon hem bemoedigend toeknikken bij het afscheid.

Zijn vragenprotocol zal inmiddels aangepast zijn.