In mijn lijfblad stond een artikel van een bekende psycholoog over 'Teken van ouderdom". Toch wel confronterend als je achter in de zestig bent en dat niet als dusdanig voelt.
Zit je thuis, doe je niks, is er niets aan de hand. Maar nu ga je nog daten! Je omgeving zit een beetje meesmuilend te grinniken, maar heeft er geen notie van hoe het werkt. "Moet jij nog zo nodig?" Eh ja, ik moet nog zo nodig.
Het is een beetje een verslaving geworden, kan voorlopig niet meer zonder die aandacht en plezier. En als je er nog redelijk aardig uitziet, niet krakkemikkerig bent, niet zeurt en er nog lol in hebt, wat maakt het dan uit!
De moeilijkheid zit 'm in de leeftijd, toch wel! Je leeftijdsgenoten vind je er vaak te oud uitzien, hebben eigenaardigheden ontwikkeld, je kunt alleen nog aanschuiven aan hun eigen levensvorm, daarentegen zijn ze wel in voor een vaste relatie.
De jongeren echter, zijn fris en fruitig, ondernemend, minder gevormd, plezierig, maar niet relatiegeschikt voor mijn jaartal....hoewel ze je wel steeds benaderen!
En als je ze meermalen op het leeftijdsverschil hebt gewezen en ze malen er niet om, tja, wat doe je dan! Je probeert het een keer uit en laat dát dan goed bevallen!
Dan wordt de keuze steeds moeilijker. Kies je voor die serieuze, rustige relatie, waarvan je het verloop al kunt voorspellen of ga je toch voor die smeuige afwisseling! Ik weet het nog steeds niet en laat de dingen maar gebeuren. Hoe verder je in het proces zit, des te minder hoef je ervoor te doen
Even terug naar het artikel van de psycholoog: hij schreef dat als je het moment van definitieve ouderdom zo lang mogelijk wilt uitstellen, er slechts één deugdelijk recept is: Richt je aandacht naar buiten en blijf interesse tonen in je medemens!
Gelukkig een bewijs dat het daten toch ergens goed voor is. Is het niet voor een toekomstige rustige oude dag samen, dan wel voor een repeterende onderdompeling in het bruisende leven.
De tijd zal het leren waar alles uiteindelijk op uitdraait. Wat iedereen toch zoekt in de ander, buiten gelijkwaardigheid, is liefde, onvoorwaardelijke liefde, als een warm bad!
Wordt vervolgd
Zit je thuis, doe je niks, is er niets aan de hand. Maar nu ga je nog daten! Je omgeving zit een beetje meesmuilend te grinniken, maar heeft er geen notie van hoe het werkt. "Moet jij nog zo nodig?" Eh ja, ik moet nog zo nodig.
Het is een beetje een verslaving geworden, kan voorlopig niet meer zonder die aandacht en plezier. En als je er nog redelijk aardig uitziet, niet krakkemikkerig bent, niet zeurt en er nog lol in hebt, wat maakt het dan uit!
De moeilijkheid zit 'm in de leeftijd, toch wel! Je leeftijdsgenoten vind je er vaak te oud uitzien, hebben eigenaardigheden ontwikkeld, je kunt alleen nog aanschuiven aan hun eigen levensvorm, daarentegen zijn ze wel in voor een vaste relatie.
De jongeren echter, zijn fris en fruitig, ondernemend, minder gevormd, plezierig, maar niet relatiegeschikt voor mijn jaartal....hoewel ze je wel steeds benaderen!
En als je ze meermalen op het leeftijdsverschil hebt gewezen en ze malen er niet om, tja, wat doe je dan! Je probeert het een keer uit en laat dát dan goed bevallen!
Dan wordt de keuze steeds moeilijker. Kies je voor die serieuze, rustige relatie, waarvan je het verloop al kunt voorspellen of ga je toch voor die smeuige afwisseling! Ik weet het nog steeds niet en laat de dingen maar gebeuren. Hoe verder je in het proces zit, des te minder hoef je ervoor te doen
Even terug naar het artikel van de psycholoog: hij schreef dat als je het moment van definitieve ouderdom zo lang mogelijk wilt uitstellen, er slechts één deugdelijk recept is: Richt je aandacht naar buiten en blijf interesse tonen in je medemens!
Gelukkig een bewijs dat het daten toch ergens goed voor is. Is het niet voor een toekomstige rustige oude dag samen, dan wel voor een repeterende onderdompeling in het bruisende leven.
De tijd zal het leren waar alles uiteindelijk op uitdraait. Wat iedereen toch zoekt in de ander, buiten gelijkwaardigheid, is liefde, onvoorwaardelijke liefde, als een warm bad!
Wordt vervolgd
