Het weer is omgeslagen van blote armen naar vest en trui. Niet dat ik het erg vind, want nu kan ik mijn favoriete buitenbedekking in volle glorie laten zwieren in de wind. Met een regelmatige fikse regenbui is het helemaal top: mijn regenhoed type cowboyhoed houd mij lekker droog en mijn enorme, zwartlederen halflange jas doet de rest!

Kinderen in de buurt gniffelen een beetje en een enkeling durft iets meer: ‘U bent net een piraatje …’, vooral dat ‘tje’ is van belang, nietwaar? Tot ze het eens worden over: ‘Hee, dat lijkt ‘Zorro’ wel ….’ Hoef ik mezelf in ieder geval niet onzichtbaar te voelen.

Mijn collega’s hullen zich in onbestemde kleuren, risicoloze herfstjassen en een enkel sportjack, geen hoed te bekennen. Mijn uitdossing is natuurlijk pas compleet in gezelschap van enorme sjaals, die flink opvallen en wanneer het heel even kan moet de jas loshangen, dat spreekt voor zich. In de loop der jaren vind ik het buitenkant leven af en toe behoorlijk saai geworden, hoog tijd dat ik een tikkeltje excentrieker ga worden. Grauwe muizen zijn er al te over in de wereld.

De zeer jonge dame bij wie ik mijn creativiteit weer opvijzel door middel van strenge lessen barst spontaan in lachen uit, wanneer ze mij voor de eerste keer ziet aankomen in de regen.

Maar ze vind dat het absoluut bij mij past, vooral die hoed is een topper en die moet ik vooral ooit nog eens gaan vervangen door een echt zwartlederen hoed. Dat ben ik roerend met haar eens, maar die dingen zijn bepaald niet op iedere straathoek te koop en al helemaal niet in die uithoek van de wereld waar ik iedere avond mijn huissleutel in het bijbehorende slot steek.

Twee dagen later loop ik redelijk laat door een Haagse binnenstadstraat. Dat schijn je nooit te moeten doen, maar het lukt mij nog altijd redelijk probleemloos. Een zeer Haagse heer komt mijn kant op, zijn hoofd naar de grond gebogen vanwege de regen en daardoor botst bij bijna tegen mij op. Op het laatste moment weten we elkaar te ontwijken.

Hij kijkt op vanonder een vettig lang klapdekselkapsel en zegt met een halve grijns: ‘Verrek, Sandeman!’ Gelukkig ben ik jarenlang half en half televisieverslaafd geweest, dus weet ik meteen wat hij bedoelt. Ooit had je immers zo'n sherrymerk met op de fles een man met hoed en cape, in het zwart? We wisselen een grijns en vervolgen onze wegen.

Geen onverwachte droomdate, laat staan een prins-zonder-paard, maar een mens wordt er wel vrolijk van.

Wat een regenhoed van de bulkdrogist al niet te weeg kan brengen. Het is in ieder geval heel goed voor mijn humeur en die zwart lederen dames-Stetson?

Die gaat er vast en zeker nog wel een keertje komen!