Waar was ik ook alweer gebleven? Oja, ik zag een jongeman met een roos en een cadeautje staan, knipperde met mijn ogen en zag nog steeds hetzelfde. Hij keek ook mijn kant op en ik liep naar hem toe om te vragen of wij met elkaar hadden afgesproken. Dat was inderdaad waar en ik kreeg de roos en het cadeautje overhandigd. Op mijn verraste blik zei hij dat hij het leuk vond om iets mee te nemen en ik had in een eerder mailtje laten vallen dat ik gek ben op bloemen.

Na wat onhandige beleefdheden stapten we in de trein, tenslotte was het de bedoeling om in Zandvoort terecht te komen. In de trein was het erg druk en er kwamen een paar kleine kindjes naast ons zitten. Hij leek er een beetje ongemakkelijk bij, een beetje veel zelfs. Hij keek mij aan met een gezicht dat zei “goh ik wil best aardig zijn en indruk op je maken, maar kun je me hieruit redden want dit vind ik echt niks”.

Ook al was het dus druk om ons heen, ik was toch wel erg nieuwsgierig naar mijn cadeautje. En het leidde ook wel even de aandacht af van de kennismakingsvragen, dus ik begon enthousiast aan het strikje te trekken. Ik ontdekte onder het papiertje een gedichtenbundel. Mijn eerste gedachte was “jeetje, hij houdt van poëzie”. Maar toen keek ik nog eens goed naar de omslag… het was een bundel met liefdesgedichten! De teksten zal ik jullie besparen, maar voor het idee: het zou de ondertiteling van een erotische film kunnen zijn. En toen voelde ík me lichtelijk ongemakkelijk. Dit is toch niet meer zomaar een kennismakingscadeautje?

Aan het begin van de wandeling kwam het gesprek gezellig op gang. Maar dat duurde niet lang… Ik stelde nog maar weer een vraag, maar na het antwoord werd het weer stil. Op een gegeven moment begon het een kruisverhoor te lijken en dus hield ik ook maar mijn mond. Blijkbaar was de stilte niet erg en ik heb het maar even zo gelaten en heb gewoon genoten van de wind in mijn gezicht en het zand onder mijn blote voeten.

Na een tijdje stil te zijn geweest, gewandeld te hebben en weer met de trein terug naar Amsterdam te zijn gegaan, namen we afscheid. Hij vond het heel leuk en we zouden snel weer contact hebben. (Oh? Echt?)

En ja hoor, de volgende ochtend ging om 11u al de telefoon. Ik had niet echt zin om op te nemen en begon me al zorgen te maken hoe ik vriendelijk moest brengen dat ik het hierbij wilde laten. Maar goed, even door de zure appel heen bijten. Hij begon met nog een keer te zeggen dat hij het zo gezellig had gevonden om me te ontmoeten (ai) en toen kwam de verrassing… maar hij wilde het hier verder bij laten, hij had niet het idee dat er echt een klik was ontstaan. Ik was stomverbaasd, maar blij tegelijk. Dan hadden we beide hetzelfde gevoel, dit ging het niet worden. Ik heb me nog wel afgevraagd wat zijn gevoel achteraf zou zijn over het geven van die gedichtenbundel, maar ik ben er niet meer over begonnen. De roos heeft uiteindelijk nog 3 weken gestaan…