De eerste keer dat ik mijn ex miste was op het moment dat mijn oudste dochter had overgegeven. In de plaats van dit netjes in de wc te doen, was ze gaan spugen terwijl zij van haar slaapkamer onderweg was naar de badkamer. Alles zat onder, de muren, de vloeren, de badkamer.

Tot dat moment hoefde ik dit nooit op te ruimen, ik kon er immers niet tegen. Nu stond ik daar, had nog even de neiging om hem te bellen (was toch immers ook zijn dochter), maar besefte dat dat toch wel ietwat over de grens was.

Er kwamen meer momenten van missen: Mama, ’n spin!! Verdorie ... dat ik ineens moest leren klussen was een ding, maar ook nog eens degene zijn die verantwoordelijk was voor het verwijderen van ongedierte vond ik toch ’n stuk minder.

Toch begon het te wennen. Tijdens ’n vakantie met m’n tweede man, die overigens banger voor spinnen was dan ik zelf ben, werd ik geconfronteerd met sprinkhaan geluiden in de tent. Hij was op dat moment net even naar het toilet en ik wilde opeens wat stoerder zijn. Dit moest ik toch ook zelf kunnen. De sprinkhaan bleek in het slaapgedeelte op de grond te zitten, ik pakte ’n glas en wist hem te vangen. Ik geef toe dat dit wel gepaard ging met ’n klein bescheiden gilletje, maar ik had hem. Nadat ik de sprinkhaan buiten de tent weer had losgelaten, wilde ik het glas weer terug zetten en zag tot mijn grote schrik ’n grote witte (!) harige spin op het tentdoek zitten. Ik was even door mijn moed heen en wachtte op mijn man, die, gezien wat ik al had meegemaakt dit keer de mannelijke rol op zich nam en de spin ving.

Diep in mijn hart kan ik het niet uitstaan, wil ik zo’n beest gewoon vangen, zonder daarbij geluiden van schrik of wat dan ook te maken. Afgelopen week was ik getuige van ’n collega, die heel cool, ontspannen naar ’n spin toe liep en deze gewoon rustig oppakte om buiten weer los te laten. Zo wil ik het ook kunnen. Ik nam mij voor om het van af dat moment anders te doen, mannelijker te doen.

Gelijk de volgende dag kreeg ik mijn kans, op de kamer van m’n jongste zat ‘n ‘joekel’ van ’n spin. Tot mijn teleurstelling was het ’n heel erg klein beestje. Zowel mijn dochter als haar vriendinnetje waren onder de indruk hoe cool deze moeder die gigantische spin oppakte en verwijderde. Toch wel enigszins trots liep ik naar beneden, ik moest plassen. Nam plaats op het toilet, greep achteloos naast mij naar het toiletpapier.

Even later riep mijn dochter naar beneden waarom ik zo schreeuwde …………. ’n Spin dus, wel iets groter dan die ik net had weggehaald, maar toch. Blijkbaar is het gillen ’n soort van reflex. Zal ik hier ooit van af komen?