Mijn vriend zat tegenover mij. Omdat ik nog steeds een beetje ziek was had hij voor mij de boodschappen gehaald. Ik had hem twee maanden geleden, via een site, leren kennen dus vond het heel lief dat hij al zo voor mij klaar stond.
Terwijl we gezellig aan het praten waren over wat we die avond zouden eten werd ik gebeld op mijn mobiel. Zonder te kijken wie het was nam ik op. Ik hoorde zijn stem en wist tegelijkertijd dat het foute boel was. Deze man had ik in het Ufot ontmoet, waar ik samen met een paar collega's, af en toe naar toe ging. Het Ufot is een dancing voor de wat "rijpere" singles. Het was een knappe man en ik had hem beloofd om, op zijn verjaardag, samen uit eten te gaan. Deze afspraak moest ik steeds uitstellen omdat ik ziek werd. Maar hij was een aanhouder en om de paar dagen belde hij om te vragen hoe het met me was. Daar kreeg ik het toch wel een beetje benauwd van. Hij had zo'n overtuigende stem dat je bijna geen nee durfde te zeggen.
Nu was deze man onderweg naar mij toe! Hij had boodschappen gedaan en zou voor mij wel een pannetje soep maken. De vlammen sloegen mij uit maar nu niet meer van de koorts. Wat moest ik hier nu mee aan met deze situatie? Hoe moest ik dat nu aan mijn vriend vertellen? Dat kon toch niet goed gaan?
De bel ging en ik deed open. Voor mij stond de man van het Ufot ook met een tas boodschappen. Hij gaf mij een kus, stelde zich voor aan mijn vriend alsof er niets aan de hand was, vroeg aan mij waar de pannen stonden en liep meteen de keuken in.
Mijn vriend zat me verbaasd aan te kijken en had geen benul wat er allemaal om hem heen gebeurde. Met een zielig stemmetje probeerde ik hem uit te leggen dat deze man al weken liep te zeuren dat hij soep voor me wilde koken. Dus, nou ja, laat hem en eet gezellig een bordje mee.
De man van het Ufot was duidelijk aanwezig en maakte een vreselijk kabaal in de keuken. Dit werd mijn vriend toch allemaal iets te veel en hij vertrok!
Hebben jullie dat ook weleens? Dat je in een situatie zit waarvan je naderhand denkt: hoe heb ik dat nou kunnen doen?
De volgende dag heb ik mijn vriend gebeld om mijn excuses te maken en gelukkig nam hij die aan.
Terwijl we gezellig aan het praten waren over wat we die avond zouden eten werd ik gebeld op mijn mobiel. Zonder te kijken wie het was nam ik op. Ik hoorde zijn stem en wist tegelijkertijd dat het foute boel was. Deze man had ik in het Ufot ontmoet, waar ik samen met een paar collega's, af en toe naar toe ging. Het Ufot is een dancing voor de wat "rijpere" singles. Het was een knappe man en ik had hem beloofd om, op zijn verjaardag, samen uit eten te gaan. Deze afspraak moest ik steeds uitstellen omdat ik ziek werd. Maar hij was een aanhouder en om de paar dagen belde hij om te vragen hoe het met me was. Daar kreeg ik het toch wel een beetje benauwd van. Hij had zo'n overtuigende stem dat je bijna geen nee durfde te zeggen.
Nu was deze man onderweg naar mij toe! Hij had boodschappen gedaan en zou voor mij wel een pannetje soep maken. De vlammen sloegen mij uit maar nu niet meer van de koorts. Wat moest ik hier nu mee aan met deze situatie? Hoe moest ik dat nu aan mijn vriend vertellen? Dat kon toch niet goed gaan?
De bel ging en ik deed open. Voor mij stond de man van het Ufot ook met een tas boodschappen. Hij gaf mij een kus, stelde zich voor aan mijn vriend alsof er niets aan de hand was, vroeg aan mij waar de pannen stonden en liep meteen de keuken in.
Mijn vriend zat me verbaasd aan te kijken en had geen benul wat er allemaal om hem heen gebeurde. Met een zielig stemmetje probeerde ik hem uit te leggen dat deze man al weken liep te zeuren dat hij soep voor me wilde koken. Dus, nou ja, laat hem en eet gezellig een bordje mee.
De man van het Ufot was duidelijk aanwezig en maakte een vreselijk kabaal in de keuken. Dit werd mijn vriend toch allemaal iets te veel en hij vertrok!
Hebben jullie dat ook weleens? Dat je in een situatie zit waarvan je naderhand denkt: hoe heb ik dat nou kunnen doen?
De volgende dag heb ik mijn vriend gebeld om mijn excuses te maken en gelukkig nam hij die aan.
