Gedachten mogen nooit zo diep zijn dat je er niet meer in kunt staan. Maar toch, in afwachting van de Perfecte Match, die zich vooralsnog niet aangediend heeft en je de tijd maar doodt door bijvoorbeeld te gaan bloggen, gaan je gedachten af en toe in z’n achteruit en stuit je op een voorbije relatie. ‘Je rugzakje op orde hebben’ is onder ons singles een vakterm die zoveel betekent als ‘in het reine zijn met je vorige relaties’. Het Nirvana zal ik wat dat betreft nooit bereiken, maar toch, vorige week heb ik ‘een kleine stap voor de mensheid maar een enorme sprong voorwaarts voor mezelf’ gedaan.

Er zijn vele manieren om weer single te worden. De meesten daarvan gaan gepaard met slaande deuren en verwijten over en weer, gevolgd door het ‘CD van jou – CD van mij’ stadium, maar nu loop ik een paar blogs op mezelf vooruit. In dit ene o zo dierbare geval was onze relatie langzaam maar zeker aan het uitdoven als een nachtkaars. Het was pas achteraf dat ik me realiseerde dat ik haar al een tijdje kwijt was, alsof je wakker schrikt en ontwaakt in een onaangename droom. Lieten we in onze hoogtijdagen nog de optie van samenwonen onuitgesproken in de lucht hangen, in de nadagen heb ik er niet eens meer voor gevochten om te voorkomen dat ze voor haar werk in een uithoek van het land ging wonen. We zeiden dat we elkaar dan niet meer zo vaak als voorheen konden ontmoeten, maar de waarheid wilden we niet onder ogen zien.

En zo kon het dus gebeuren dat ik haar heb geholpen met spulletjes inpakken voor de verhuizing. Teruglopend naar de bushalte keek ik nog een paar keer om en realiseerde me dat ik daar vele goede herinneringen achterliet: Daar aankomen en haar vanuit de galerij in de keuken zien staan, koken kon ze niet maar ze deed aandoenlijk haar best. ’s Avonds voor de TV, zij steevast diep weggedoken in mijn armen. ’s Nachts na gevreeën te hebben lepeltje-lepeltje in slaap vallen. Maar ook: Twee keer per week afspreken werd eens in de veertien dagen. Tijdens ons eerste reisje tilde ik haar over de drempel van de hotelkamer en konden we niet van elkaar afblijven, maar bij ons laatste uitje sliepen we in aparte bedden. Bij die laatste vlucht terug naar huis kneep ze niet meer in m’n hand, al was ze nog steeds bang voor vliegen.

Na haar verhuizing hebben we elkaar nog twee keer gezien. Maanden daarna heb ik haar nog één keer aan de telefoon gehad, en dat was dan de laatste keer dat we elkaar gesproken hebben. Zelfs op dat moment wilde ik nog niet inzien dat het voorbij was, dat kwam pas later, toen ik me langzaam maar zeker in de wereld van het e-daten begon te storten. Een relatie verder, die in zoverre verschilde dat er deze keer wél een duidelijk waarneembaar einde was, begon ik me, toen de stofwolken weer wat neergedaald waren, af te vragen hoe het inmiddels met haar zou gaan. Het gevoel dat het verhaal na al die tijd nog steeds niet afgerond was begon steeds meer aan me te knagen.

Meerdere keren heb ik me voorgenomen contact met haar te zoeken, en ik heb gedurende een lange tijd in dezelfde cirkel rondgedraaid waarin ik het aan de ene kant niet wilde oprakelen en aan de andere kant de behoefte had haar te laten weten dat ik alleen maar goede herinneringen heb aan onze tijd samen. Onlangs heb ik dat berichtje dan toch verstuurd, ik hoefde er niet lang bij na te denken want de tekst lag al lang klaar voor gebruik in mijn gedachten.

Toen haar antwoord kwam duurde het een oneindig moment van 10 seconden voor ik het bericht durfde te openen. Wat er in stond was waar ik al die tijd op gewacht had. Het eindigde met ‘het ga je heel goed verder’. Ik voelde een traan over m’n wang lopen, want ik wist dat ik niet vergeten was. Toch nog een happy end.