Met het aloude spreekwoord dat een goede buur meer waard is dan een verre vriend ben ik het absoluut niet eens: je hebt ze allebei nodig. Tenminste: ik dan.

Op mijn schaarse vrije dag heb ik, na eerst duchtig te hebben uitgeslapen, een ochtend en middag keihard gewerkt aan een opdracht. Achter de PC, dat spreekt.

Tegen een uur of vier in de middag zag het er naar uit dat de inleiding bijna zou kunnen worden afgerond, hier en daar nog een detail en klaar was Klazien. Dacht ik.

Nog even een tabel verslepen en nog even een extra puntje op een i voor de keuken zou kunnen worden betreden voor een welverdiend avondmaal voor zowel bazin als kattenbeest.

Die laatste vond het de hoogste tijd worden, getuige de batterij aan klagelijke geluidjes rond mijn voeten. Wat dat is met computers en thuiswerken weet ik niet, maar strijk en zet gaat er iets mis zodra ik denk klaar te zijn. Opslaan wilde ik, maar ‘het ding’ had andere ideeën en gaf een foutmelding, waarna meteen het hele document hersteld ging worden. Nou ja, kan gebeuren. Wanneer je na een uur of twee bijna uit je panty vliegt, omdat je ondertussen 374 herstelde documenten in spookstand op je bureaublad hebt staan en elke drie seconden dezelfde foutmelding krijgt, gaat zelfs de kat zich verstoppen!

Uiteraard computer herstart, ‘Word’ opnieuw geïnstalleerd (na eerst de kostbare documenten op stick gezet te hebben), nog een keer opnieuw geïnstalleerd, keertje of tig hersteld en niets hielp: die rottige foutmelding bleef komen, elke paar seconden. Kattenbeest kreeg snel een heel blikje omgekiept in d’r bakje, zelf had ik al lang geen trek meer.

Eindelijk werd het zes uur en wist ik dat mijn meest verre vriend en computergoeroe thuis zou moeten zijn. Mijn buren zijn allemaal schatten, maar voor hen ben ik de deskundige op computergebied, kun je nagaan ….. We zijn samen, door de telefoon, een dik uur bezig geweest tot we tot de conclusie kwamen dat niets hielp en ik dankzij deze magiër een link kreeg om een alternatief tekstverwerkingsprogramma te downloaden dat tot mijn grote verrassing alle beschadigde worddocumenten niet alleen opende, maar ook repareerde en klaar maakte voor verdere bewerking. Hoe dat kan snap ik niet, maar als het werk, dan werkt het. Gelukkig konden we nog lachen, want iedere keer dat ik een lelijk woord zei, protesteerde mevrouw kat met felle piepgeluidjes. Is er een kattenfluisteraar die mij dat kan uitleggen?

De verre vriend kreeg een dikke digitale zoen, meer zat er gezien de afstand van ettelijke honderden kilometers niet voor hem in. Ik kreeg van hem de opdracht om een fikse borrel te nemen en te gaan ontspannen, maar ik moest nog rijden.

Want dankzij mijn goede buren wordt er strak de hand gehouden aan regelmatige ontspanning. In de vorm van een fiks aantal baantjes zwemmen, gevolgd door een duik in het bubbelbad, bij thuiskomst koffie en later op de avond een goed glas wijn. Nu moet ik erbij vermelden dat ter vermeerdering van de feestvreugde van buurvrouw en ondergetekende het openbare bubbelbad van ons zwemparadijs meestal rijkelijk gevuld is met goed uitziende heren, al is de conversatie niet bijzonder. We hoeven er niets mee, maar leuk is het wel.

Mijn goede buren en zeer verre vrienden, ik koester ze! Die paar keer per jaar dat ik mijn verre vrienden te logeren heb, of vice versa, zijn topdagen. Voor de rest hebben we de PC en de telefoon. Mijn goede buren weten wanneer ik thuis ben, lopen aan voor een praatje, helpen met klusjes en ik help hen weer met wat ik denk te kunnen. We hebben op deze manier een soort van alternatieve familie gemaakt lijkt het wel. Surrogaat, vooruit dan maar. De enorme familiebijeenkomsten uit mijn jeugdjaren komen toch nooit meer terug, met de tientallen ooms, tantes, neven, nichten enzovoort opeengepakt in kleine kamers of verspreid over de vele vertrekken in het huis van een rijk familielid.

Ik ging als opgroeiend mens mijn eigen weg en de familie veranderde mee. De oudere generaties leven niet meer, de jongere generaties leven verspreid over alle windstreken en vinden doen we elkaar allang niet meer. En toen ik na vele jaren weer alleen was, werd ik geadopteerd door een aantal buren, terwijl de verre vrienden deden wat in hun vermogen lag. Kattenbeest zorgt ervoor dat het huis niet leeg is en staat nog net niet met de deegrol klaar wanneer ik weer eens heel laat thuis ben gekomen.

Gek genoeg gaan de heren die ik op mijn pad wens te ontmoeten er bij voorbaat vaak van uit dat ik het veel te druk heb voor een relatie, terwijl mijn vrienden en buren weten dat ik altijd wel een gaatje probeer te vinden voor een paar uur gezelligheid. Of zal ik er zo langzamerhand aan gaan wennen dat het nog zo slecht niet is als single door het leven te gaan? Mijn verre vrienden en buren vinden mijn manier van leven prachtig, het levert een boel verhalen op en het zit er niet in dat het verandert, want zo leef ik al sinds mijn 11e.

Mijn ‘familie’ en ik, ver en vlak naast de deur, wij vinden dat het beroemde spreekwoord geschrapt moet worden uit het spreekwoordenboek.