“Stop met alles verklaren, het is jou manier om de realiteit te ontlopen terwijl je doet alsof je ze aangaat” Dit zei Price, een opstandige leerling tegen zijn geschiedenisleraar Mr.Critcky uit het boek ‘Waterland’ van Graham Swift. Wat de leerling ook zei of vertelde, zijn leraar bleef hem als mens ontwijken en alles wat moeilijk was in een brede context plaatsen. Het is een bekend mechanisme bij krapte en onmacht; logica in de strijd gooien, uitleggen, in breed kader plaatsen en hopen dat het zo goed komt. Dat is hetzelfde als de een iemand wijst op de regenboog en de ander er op inspringt met luchtvochtigheid, lichtbreking en andere natuurkundige onzin. Dan is er iets aan de hand.

Op het werk kom ik dit soort toestanden ook tegen. Omdat ik wat ouder ben schrik ik niet meer zo van bezuinigingsmaatregelen en ben ik geneigd het patroon te herkennen en kan er wel tegen. Als er krapte is of geduwd wordt in een kleiner gemaakte ruimte, zie je in eens dat alles volgens regels en logica moet gaan. Alles wat enigszins creatief is en neigt naar een vage investering wordt het van tafel geveegd, tenzij verhoging van de productiviteit cijfermatig aangetoond kan worden.

Mijn ouders konden ook veel verklaren in tijden van krapte. Als iets lekker was of heel vies, dan moest het gegeten worden vanwege een bepaald stofje wat goed zou zijn voor een of ander orgaan. Het is ongelofelijk hoe we vandaag elke keer weer een stofje weten te verzinnen dat goed of slecht voor ons is en voorbij gaat aan de essentie. “We gaan eten, lekker en gezellig”. En dan iets van deze tijd; te rood Aura, verstoort Chacra, te veel Jang, foute Horoscoop, of heb ik met deze vraagstelling te veel aan Mars invloeden? Als iets niet goed tussen mij en mijn ouders zat en zij verklarings principers gebruikte, bracht dat ons niet nader tot elkaar.

Soms vraag ik me af of bij het niet snel genoeg vinden van de ideale single, het zelfde verengend effect plaats heeft vanwege de overvloed aan logica en verklarings-verlangen in het relatie wereldje. Het duizelt me wat er aan boeken te koop is en ik ben daarom gestopt met lezen. Ik merkte aan mezelf dat ik mee ging doen aan dat analyseren en er uiteindelijk niks wijzer van werd. Ik begon te balen van mezelf en moe werd van mijn eigen gedrag. Volgende keer doe ik het anders.

Op het strand

“Genoeg gepraat,

Kom het wordt laat,

Ik hou mijn smoel,

Geef me je hand,

Daar ligt ons doel”.