Tientallen mannen ontmoet via de datingsite.

Zo ook Bello. Hij was een stuk jonger dan ik. Maar zijn foto, alleen al zijn foto raakte mijn hart. We mailden flitsend, vrolijk en ad rem. Hij was van Italiaanse afkomst en noemde me ‘Principessa’. Mijn weerstand ten opzichte van het leeftijdsverschil wist hij liefdevol te pareren: ‘we hebben toch geen relatie met elkaar?’ Ja, gewoon ontmoeten kan natuurlijk ook. Zonder enige verwachting.

Ik vertelde hem dat ik mezelf zou oppompen voor een ontmoeting. Niet doen en houd op met het gemier over leeftijden..was zijn reactie.

Ik trok toch maar mijn mooiste rok aan, maakte me zorgvuldig op en voelde me euforisch. Mijn zoon + vriendin bekeken het resultaat met enige bewondering voordat ik de deur achter me dicht trok.

Daar stond ik bij de bushalte, de rok fladderend om mijn benen en mijn handen vochtig van nervositeit. Precies op de afgesproken tijd pikte hij me op: liep om zijn auto heen om de deur voor me open te houden. Ik duwde mijn lichaam in de stoel en ontspande enigszins. Zit je goed? Vroeg Bello, hij streelde voorzichtig mijn hand. Ik observeerde tersluiks zijn innemende gezicht, dacht en voelde ‘ach’.

We aten Italiaans op een perron in een station. Perrongeluk. Een mooie naam voor een goed restaurant, de date locatie. Terwijl links en rechts de treinen voorbij flitsten vertelden wij onze verhalen. Ik genoot met ongekende intensiteit van zijn aanwezigheid: zijn enthousiasme, mimiek, ondernemingszin, toenaderingspogingen, intelligentie, elegantie, sensitiviteit, vrolijkheid en zijn milde kritiek op mijn date gedrag.

De wijze van afscheid nemen was uitermate erotiserend: zeer zachtjes zoenen en strelen op handen, gezichten. Ja….we zouden elkaar snel weer zien.

En toch is het daar niet meer van gekomen.

Zijn opmerking ‘je kunt ook 1 jaar gelukkig zijn, een aantal maanden of een paar uur’ is NU een leidraad. Mijn irreële wens – tot de dood ons scheidt / poging 2 – heb ik losgelaten

Adieu Bello, mille grazie