Dating voor hoger opgeleide singles

Ik las enige tijd geleden een artikel over internet daten in het Volkskrant Magazine. Daarin stond nogal streng opgesomd welke stappen gezet moeten worden: kijken, kiezen, klikken, kort mailen, eventueel chatten, bellen en vervolgens snel ontmoeten.

Nu ben ik geen beller, tot ergernis van mijn vrienden. Meer van het type zakelijk communiceren via de telefoon. Wie, wat, waar, hoe laat en tot dan.

Ik probeer voor daters het roer enigszins om te gooien. Met grote tegenzin beloof ik soms te bellen.

Zo ook aan een meneer uit het zuiden van het land. Hij mailde de exacte tijd door waarop er getelefoneerd kon worden. Hij moest die bewuste dag namelijk ook nog naar een skybox.

Na de eerste startzinnen viel deze man mij direct aan op mijn stemgebruik. De man had me waarschijnlijk een piepstem toebedacht. De mijne is luid, duidelijk articulerend en bedachtzaam. Ik schrok van zijn reactie en bracht het gesprek moeizaam stuntelend en stamelend tot een einde.

Nadat er een week lang niets meer van de skyboxmeneer was vernomen, stuurde ik een mail. Ik attendeerde hem op een cursus match etiquette. Inhoudelijke informatie over deze scholing kon hij bij mij inwinnen.

Een kwartier na het verzenden van de betreffende mail ging de telefoon. De skyboxmeneer. Woedend! Wat ik wel niet dacht. Meneer was naar eigen zeggen een uiterst succesvol communicatieadviseur. Zonder gevoel voor humor.

Overigens…als er ooit een cursus `date manieren' op de markt wordt gebracht, zal ik zelf ook intekenen.

Lees verder!

Omdat ik wel weer zin had in een afspraak met een man pakte ik de computer erbij. Toch wel grappig dat het op deze manier kan. Misschien ontmoet ik "deze keer" wel de ware. Ik begon mijn voorkeuren in te typen en wachtte tot alle mannen weer zichtbaar voor me waren. Eerst keek ik naar de foto's en daarna las ik het profiel wat er bij hoort. Het oog wil ook wat nietwaar? Na tig foto's en tig profielen te hebben gezien en gelezen springt er eindelijk 1 man voor me uit.

Deze man trekt mij aan vanwege zijn blauwe ogen en we hebben dezelfde leesinteresses. Dus stuurde ik deze man een berichtje. Niet lang daarna kreeg ik weer een berichtje terug dat ook hij geïnteresseerd was. Omdat wij allebei nogal nieuwsgierig waren besloten we meteen een afspraak te maken en het mailen over te slaan.

Niet ver bij mij uit de buurt is een mooi restaurant gelegen aan het water. Het was schitterend weer, en dat bleef het ook een tijdje, zodat we op het terras aan het water konden zitten. Ik legde dit aan de man voor en we spraken een dag af om elkaar daar te ontmoeten.

Toch wel een beetje nerveus maar met mijn beste kleren aan en mijn haren netjes gekamd, stapte ik de deur uit op weg naar het restaurant. Onderweg kreeg ik een telefoontje dat hij wat later zou komen vanwege een file. Eenmaal bij het restaurant aangekomen ging weer mijn mobiel. Mijn afspraakje kon het restaurant niet vinden. Ik legde hem nog eens uit waar het was. Misschien was ik de eerste keer niet duidelijk. Al gauw bleek dat de vergissing lag in het stadsdeel. Om te zorgen dat hij niet weer in de file zou komen te staan op de terugweg besloot ik hem ergens anders te ontmoeten. Een centraal punt waar we allebei heel snel konden komen. Omdat dit nogal een druk punt is loodste hij mij via zijn mobiel naar de plek waar hij geparkeerd stond.
We maakten kennis met elkaar. Zijn gezicht klopte aardig met de foto. Ik stapte in zijn auto en hij stelde voor om een fijne boswandeling te maken. Tenminste...... dat was de bedoeling. Onderweg kwamen we weer in een file terecht. Zijn humeur werd ietsje chagrijniger en hij besloot dan ook maar meteen om naar zijn huis te gaan. Natuurlijk was ik wel verrast maar niet bang uitgevallen.

Na een rondgang door zijn huis gingen we op het terras zitten. Hij vroeg wat ik wilde drinken en toen we eenmaal rustig zaten begon hij te praten over zijn ex-vrouw en waarom hij gescheiden was. Hij had een dvd gekregen waarop hij kon zien dat zijn vrouw in bed lag met een ander. Na dat spannende verhaal vroeg hij of ik wilde blijven eten. Ik stemde toe omdat het toch wel gezellig was. Alhoewel het na dit verhaal toch een beetje minder begon te worden. Het eten bestond uit een paar magnetronmaaltijden en een lekker glas wijn waarmee ik het eten weg kon spoelen.

Na het eten vroeg hij of ik een massage wilde. Ik keek hem een beetje vreemd aan en zei dat ik dat niet gepast vond op een eerste afspraak. Maar er gebeurt helemaal niks zei hij. Alleen maar masseren daar moet je een beetje vertrouwen in hebben. Omdat ik dat niet had raadde hij mij aan een massagecursus te gaan volgen. Dat had hij ook gedaan samen met nog 4 andere stellen. Zij waren dan helemaal naakt en masseerden elkaar alleen maar. Zo kon je elkaar ook op een andere manier leren kennen. Kun je je gevoel dan in bedwang houden als je zo bezig bent? Ach mocht het een keer gebeuren dat dat niet zo was dan gaf je gewoon een papiertje aan die persoon waarmee je af wilde spreken, om elkaar na de cursus te ontmoeten. Omdat ik nog steeds niet op zijn uitnodiging inging probeerde hij het op een andere manier. Hij begon te vertellen wat hem, tijdens de sex, zo opwond. Dat waren de sexspeeltjes die vrouwen gebruikten. Dat hij, om zijn vrouw te verwennen, een man had uitgenodigd voor een sm-avond. Deze attributen had hij nog en hij vond dan ook dat het goed voor mij zou zijn om vastgebonden te worden aan bed met een stel handboeien zodat ik eens niet de baas kon zijn.

Mijn ogen werden steeds groter, mijn oren steeds roder en mijn hersenen maakten overuren. Hoe kom ik hier weg? Het is tijd voor mij om naar huis te gaan zei ik. Morgen weer vroeg op. Ik breng je wel naar huis zei hij. Nee dat hoeft niet hoor ik pak de bus wel. Ik had geen idee welke bus maar dat maakte mij niet uit als ik maar weg kon. Maar zo makkelijk kwam ik er niet vanaf. Hij had mij gehaald had met de auto dus hij bracht hij mij ook weer terug met de auto. Als ik dacht meteen weg te kunnen had ik het mis. Voordat hij de sleutels had gepakt werden er nog een paar vragen op me afgevuurd. Wat ik lekker vond tijdens de sex? Plus nog meer van deze vragen die ik hier niet zal schrijven. De maat was voor mij vol en vertelde hem dat ik deze vragen niet op prijs stelde en dat ik nu wilde gaan.

Eenmaal thuisgekomen heb ik eerst, op de bank, een uur voor mij uit zitten staren. Een kopje thee gezet en ben toen tot de conclusie gekomen dat ik ontzettend veel geluk heb gehad weer terug te zijn in mijn veilige thuishaven.

Lees verder!

Maandenlang had ik me van de ene bespreking naar de andere gespoed, hulpmiddelen voor in en om het huis besteld, maar toen was de thuiszorg op de rit, een vrijwilliger ingeschakeld en mijn vader kon er weer even tegen.

Sunshine was lief en aanhankelijk, en deed het goed op school; of eigenlijk: zijn cognitieve vaardigheden bleken uitstekend, maar hij hield zich slechts met moeite staande te midden van zijn mondige klasgenootjes die met elkaar spraken over allerlei zaken waar hij nog nooit van had gehoord en hij uitte zijn angst en frustratie door onbesuisd in het rond te stuiteren of te gaan huilen. Anderzijds was hij heel voortvarend bezig aan een inhaalspurt en hij had dikke pret.

En zo moederde, mantelzorgde en werkte ik. Alles liep. Maar meer was er ook niet. Voorbij waren de tijden dat ik naar eigen inzicht soms wat langer of wat korter aan het werk was, desnoods pas laat at of spontaan de deur uitging wanneer de gelegenheid daar was. Nee, het kind moet regelmatig en gezond eten. Nooit meer een keertje de boodschappen overslaan; voortaan altijd brood, fruit en groente in huis. Ik had me in een regime van strakke regelmaat gemanoeuvreerd, in een ritme dat sterk indruiste tegen mijn non-conformistische aard. Ik was doodop en dringend toe aan een uitje zonder kind en zonder zorgen over papa.

Die zaterdagavond was het eindelijk zover: Sunshine ging een nachtje logeren en ik had met een stel –mij onbekende– singles afgesproken op een salsaparty. Sí, señor! Met maar een heel klein beetje zweet in de handen toog ik erheen. De ambiance was goed, de muziek onweerstaanbaar. Mijn stelregel "thuis kan ik ook zitten" indachtig, nam ik me voor mijn schroom opzij te zetten, niet af te wachten en er vol voor te gaan. Per slot van rekening zou het weer maanden kunnen duren voordat ik de luxe van een vrije avond nog eens kon genieten.

Meteen nadat ik had kennisgemaakt met de initiatiefnemer van het uitje vroeg ik in een adem door of hij wilde dansen. Wat onwennig maar toch vol vertrouwen stapte ik de dansvloer op. Er was weliswaar een tijdje overheen gegaan, maar tot kort voor Sunshines komst kon ik tot het spreekwoordelijke meubilair van een bekende salsatent in de hoofdstad worden gerekend en ook daar hing ik enthousiast het "thuis kan ik ook zitten" aan.

Maar wat nu? Deze danspartner voelde wat stroef. We hadden geen "fysieke klik", zoals dat mooi heet. Hij wilde naar links en ik wilde wel mee, maar aangestuurd door de muziek kwam vanuit mijn tenen de aandrang om iets anders te doen. Ik riep mezelf tot de orde; hij mocht immers leiden en naar traditioneel Caribisch gebruik had ik "mijn man" maar te volgen. Maar zijn knieën beukten onaangenaam tegen mijn been. En zijn armbewegingen waren weinig subtiel. Mijn gedachten dwaalden af naar de mannen die de traditioneel Caribische kunst verstaan een dans soepel maar beslist naar hun hand te zetten en tegelijkertijd "hun vrouw" de ruimte te bieden voor eigen inbreng. Opeens haalde hij me ruw terug naar de werkelijkheid met een nuchter: "heb je het al eens eerder gedaan?".

Au! Killing! Met een neutraal "ja hoor" heb ik me op de vlakte gehouden en een olijk "jij niet?" ingeslikt. Deze uit de klei getrokken salsero-wannabe had op dansles wat een-tweetjes geleerd en met internationaal erkende Hollandse lompheid waande hij zich nu mister Pachanga op de dansvloer. De illusie is hem gegund. De rest van de avond heb ik me in de armen gestort van een Afrikaan, behalve mijzelf de enige mens daar aanwezig afkomstig van nabij de evenaar.

Lees verder!

In de zomer van 2000 kregen mijn beste vriendinnetje en ik rond dezelfde tijd (3 weken verschil) een vriendje. We waren 20 en het werd voor ons beiden de eerste serieuze relatie die we meegemaakt hadden. We hebben dus in die tijd heel veel uurtjes aan de telefoon doorgebracht om verhalen uit te wisselen en de spanning met elkaar te delen waar we écht even over moesten praten. We hebben elkaars partners ook al snel leren kennen en ook al was het niet echt een vonk die oversloeg, we hebben heel wat gezellige dingen met elkaar gedaan. Maar onze vriendschap bleef gelukkig het belangrijkst… dacht ik.

Vanaf dat we elkaar op de middelbare school leerden kennen, waren we dikke vriendinnen. We hebben altijd over bepaalde dingen in het leven heel anders gedacht en stonden ook wel een lijnrecht tegenover elkaar, maar dat wisten we en het heeft onze vriendschap nooit in de weg gestaan. Maar met de jaren, zeg zo 3 jaar onderweg in onze relaties, begonnen de verschillen wel heel sterk te worden. Mijn (toenmalige) vriend en ik waren volop bezig met onze studies, ontwikkeling en het verbreden van onze wereld, misschien een tijdje naar het buitenland om daar te werken en ondertussen dromen van hoe het zou zijn als we klaar waren om ons te settelen. Terwijl zij tweetjes meer bezig waren met een versmalling. Ze gingen samenwonen tussen de huizen van hun beider ouders in, alleen nog met mensen afspreken uit de directe familie, iedereen ging om de beurt trouwen en ze kregen precies in de goede volgorde kinderen. Niks mis mee, maar het was een levensgroot verschil met hoe wij tegen de komende jaren aankeken. Mijn vriendin en ik bleven elkaar zien, gingen samen naar de film en hadden het gezellig, maar de flexibiliteit was eruit. Want als haar vriend iets had, dan moest haar schema omgegooid worden en het kwam dan ook wel eens voor dat ze haar plannen met mij verzette omdat hij liever wilde dat ze gewoon thuis zou eten.

Twee jaar geleden is echter het hele plaatje veranderd. Mijn relatie liep stuk en gelukkig stond ze meteen bij me op de stoep. Zulke vriendinnen zijn we nu vooral. Als er iets is kunnen we elkaar altijd bellen en we zullen ook altijd diep in de nacht bij elkaar terecht kunnen. We spreken eens in de zoveel tijd af en dan hebben we het altijd gezellig, maar echt raakvlakken over de dagelijkse dingen, hoe we iets doen of hoe we ergens tegenaan kijken, dat is er al een tijd af.

Het samen huilen en samen lachen heeft een paar maanden geleden wel een nieuwe speciale betekenis gekregen, toen ze met een smoesje langskwam om me vervolgens te vertellen dat ze (net pas) zwanger was van hun eerste kindje. Dat deed me heel veel, dat ze dit zo graag en zo snel met me wilde delen. Grappig dat je je soms door zoiets kleins opeens weer veel sterker met elkaar verbonden voelt. En ook al hebben we totaal verschillende leventjes, het is fijn om iemand te hebben bij wie je weet dat je altijd dichtbij elkaar staat en belangrijk voor elkaar bent.

Lees verder!

Tussen het daten door leef ik ook nog ’n redelijk normaal leven. Op ’n woensdagmiddag waren m’n kinderen in de stad. We moesten met z’n drieën naar de kapper, afgesproken dat zij om 16.00 uur voor de kapper op mij zouden wachten. En natuurlijk was ik weer op tijd, mijn kinderen niet. Het was heerlijk najaar weer. Die meiden waren weggefietst met ’n jas aan, maar hadden deze uit gedaan. Ze hadden van alles en nog wat gekocht in de stad en dus hun handen vol. Door het wachten was ik wat geërgerd, greep de jassen uit hun handen en propte deze in mijn fietstassen.

Te laat stapte wij de salon binnen om daar weer helemaal tot rust te komen. Mijn oudste verstandelijk gehandicapte dochter, Anouk, van 13, was als eerste klaar en wilde haar jas alvast uit mijn fietstas pakken. Ze kwam al snel weer terug met het onthutsende nieuws dat mijn fiets weg was. Ohh shit, in de hectiek had ik deze niet op slot gedaan. Ik had ’n prachtige vrij nieuwe verzekerde fiets. Weg, echt gewoon weg en niet declareerbaar.

Verschrikkelijk balend besloot ik naar huis te lopen. Anouk stelde voor dat zij naar het politiebureau zou gaan om aangifte te doen. Ik vond het wel ’n goed idee dat zij daar alvast ’n aangifteformulier op zou halen. Onderweg naar het bureau zag zij ’n politiebusje rijden. Omdat ik zelf bij de politie werk en iedere collega in onze woonplaats Anouk kent, kreeg zij het voor elkaar dat het busje voor haar stopte. Zij gaf door dat mijn fiets was gestolen. Omdat mijn collega’s blijkbaar toch wel ’n zwak voor mij hebben, schalde al snel over de portofoon ’n bericht van de meldkamer: wilt u allen uitkijken naar ’n zwarte Batavus fiets voorzien van zwarte fietstassen, ’n service die normaliter enkel maar gestolen auto’s ten deel valt.

Inmiddels was ik thuis gekomen in het besef dat ik zeer waarschijnlijk afstand zou moeten doen van mijn prachtige fiets. Even later kwam ook Anouk weer thuis. “Mama, ik heb goed nieuws!” Opgelucht haalde ik adem, gelukkig hij was weer terug. “Alle politiemensen in heel Nederland kijken naar jouw fiets uit”.

En zo werd ’n vervelend voorval, ’n prachtige herinnering.

Lees verder!

Advertenties met zoekopdrachten: "ik zoek een soul-mate" (waar vind ik die ook?), "relaxed" (ideaal toch?), "mooi" (oei, moet jezelf ook iets in de aanbieding hebben, maar alles is betrekkelijk), "sensueel"( de eisen liggen op tafel). Om op te vallen kan alles ook in het Spaans of Engels; afkortingen als "jij blijft jij en ik ben ik" vind ik erg treffend. Weet je waar je aan toe bent!

Redelijk triest was een mail van een achter in de tachtig, net geworden weduwnaar. Hij dacht dat hij troost kon vinden op een datingsite, tja,,,

Leuker was het verzoek van een prachtige twintiger, fotomodel, die me uitnodigde in een gezellige kroeg wat te drinken en daarna zou ik nog getracteerd worden op een sensuele striptease. Jammer, dat ik die moest laten voor wat het was, moest aan mijn reputatie denken….

Erge leuke ontmoetingen had ik met "Beer". Groot en een mooie zestiger. Zijn eigen weg gaand… We zongen samen karaoke, uitkijkend op één grote wietplant (vanwege de lekkere geur aangeschaft…..). Hij bakte hamburgers op een eigen gemaakte vuurstoof met grote vurige vlammen. Daarna lieten we ons zakken in de jacuzzi, wijn bij de hand, onder een sterrenhemel en afwisselend bubbelend. Als het te heet werd doken we het zwembad in om af te koelen. Je kon net zes slagen zwemmen in de lengte, drie in de breedte. Daarna bibberend de jacuzzi weer in. Die werd warm gehouden door weer een eigen gestookt vuur; de houtblokken er voor hakte hij klein met een bijl op zijn terras. Houtzaagsel en bijl lagen dan ook gebroederlijk uitwaaierend tussen de stoelen. De houtblokjes lagen opgestapeld in de schuur en die haalde hij daarvandaan in een kruiwagen, naakt, met looplamp op het voorhoofd. Zeer komisch om te zien en ik kon nauwelijks mijn lachen onderdrukken, maar dit was een bloedserieuze job!

En dan midden in de nacht naar huis rijden…. ik voelde me een avonturier, gelijk veertig jaar jonger.... niet verkeerd moet ik zeggen!

Wordt vervolgd

Lees verder!

Op mijn vorige blog over zoekcriteria is (terwijl ik dit schrijf) tien keer gestemd. Dat is best veel. Die tien mensen vonden die blog precies drie sterren waard, wat dan weer exact gemiddeld is. En toch heb ik de indruk dat die tien individuen helemáál niet gemiddeld over mijn blog dachten. Het cijfer schommelde zó op en neer dat ik vermoed dat er eerder vijf mensen één ster en vijf mensen vijf sterren hebben uitgedeeld. En dan veronderstel ik ook nog eens dat die eerste vijf mannen en die tweede vijf vrouwen waren…

Laat ik – bij gebrek aan méér informatie – me eens wagen aan de motivaties van die twee groepen sterrenuitdelers. Man: ‘Sjees, wat een gezeur toch altijd van die vrouwen. Stelletje prinsessen op de erwt. Alsof ze zich die kieskeurigheid kunnen permittéren. En alsof dit soort criteria er bij ware romantiek ook maar iets toe dóen. Ik kan het toch ook niet helpen dat mijn goddelijke lichaam nou eenmaal veel jonger oogt dan mijn paspoort beweert? En dat ik zó ontzettend leuk ben dat het haar volstrekt niet zo moeten uitmaken dat ik in Terneuzen woon? Ik doe – behalve over het uiterlijk – zelf toch ook niet zo kritisch en zo moeilijk?’ Vrouw: ‘Aha, ik ben dus niet de enige die allerlei reacties krijgt van mannen die volstrekt niet aan mijn zoekcriteria voldoen. Fijn, dacht al dat het aan mij lag. Goed dat dit eens een keer gezegd wordt!’
Zoiets toch, lezers? Laat ik die mannen dan nog maar even een kleine toelichting geven. Ja, ik besef dat ik met het aanleggen van zoekcriteria de kans op mijn rokende, in Emmen wonende en 53 jaar oude Prins op het Witte Paard kan mislopen. En ja, ik geef onmiddellijk toe dat ik in het echte leven smoorverliefd zou kunnen worden op een man met vijf kinderen uit twee eerdere relaties. Maar dit is niet het echte leven, maar een datingsite. Hier gaat het andersóm. Hier zoek je eerst contact en word je daarná pas verliefd (of niet natuurlijk). En dus ga je in eerste instantie op zoek naar iemand waarvan je op rationele gronden denkt dat hij bij je past. Want, als ik dan toch verliefd moet worden, dan liever op een niet-rokende, kinderloze eind-dertiger uit de grote stad.

En mannen, dat wil ik dan ook wel weer toegeven, Marjelle is niet van het romantische soort.

Lees verder!

Ondertussen begin ik hier al redelijk m’n draai te vinden. Heb al wat nieuwe vrienden gemaakt en kom via hen in de juiste kroegen, waar ik tot na sluitingstijd nog te vinden ben. Blijkbaar is voor iedereen hier een nieuwkomer ook wel interessant, want om aanspraak zit ik niet verlegen. Het valt me ook op dat het voornamelijk mannen zijn die jonger zijn dan ik. Ze schatten me dan ook vaak jonger. Zie ik er echt jonger uit, of hebben hun vaders ze de juiste woorden ingefluisterd: dat wat een vrouw graag wil horen? Ach, wat maakt het ook uit. Ik vind het wel verwarrend: die aandacht van mannen. Natuurlijk doen die complimentjes me goed, maar ik moet ook toegeven dat ik niet weet hoe ik er mee om moet gaan. Ik word er heel erg verlegen van en weet vaak niets terug te zeggen, soms kan ik net een ‘bedankt‘ over m‘n lippen krijgen. Eigenlijk kan ik ook niet geloven dat ze het tegen mij hebben.

Na die ene avond blijven we steevast sms-en. Ook ik word vaardig in het schrijven van temperatuur verhogende sms-jes. Zo zie je maar: oefening baart kunst. En dat geldt voor alles. Hij weet half niet wat hij allemaal met me doet. Ik fantaseer over ons samen, zie ons al helemaal samenwonen. Dat hij niet in de buurt woont maakt het niet erg gemakkelijk, maar ach, ik weet nu dat ik niet plaats gebonden ben. Als je gelukkig bent kun je overal wonen. Buiten de spannende sms-jes voeren we ook serieuze gesprekken. Nou ja, gesprekken…we emailen, maar wel via de werkmail. Ik krijg weer een heel leuk mailtje van je en stuur deze door naar een vriendin, zodat zij deze ook kan lezen. Als ik de email wil verplaatsen naar m’n privé mapje, kom ik er achter dat de email uit m‘n inbox verdwenen is. Verbaasd zoek ik verschillende mappen af; ik kan ‘em niet vinden! Ik ben bang dat ik iets verkeerd gedaan heb. Zal ik de email behalve naar m’n vriendin ook weer jou gestuurd hebben? Weet je nu, dat ik je mailtjes ook wel eens door vriendinnen laat lezen? Ik raak lichtelijk in paniek. Ik weet niet wat er gebeurd is, maar ik weet wel dat emails niet ‘zomaar’ verdwijnen.

Ik besluit de man van IT te bellen om hem te vragen wat er gebeurd kan zijn, zonder op de details in te gaan. Ik open de telefoonlijst van het bedrijf die voor iedereen toegankelijk is in outlook. M’n hart staat stil, m’n pupillen worden twee keer zo groot, ik slik…gevonden…je email…daar staat ie: bij de telefoonlijst... Ik slik nogmaals. Ik voel dat ik rood aanloop. Ik heb ‘em dus inderdaad verplaatst…per ongeluk…naar een locatie waar ie-der-een ‘em kan lezen. Ik probeer de email snel te verwijderen, maar het lukt niet. Ik heb blijkbaar geen toegang tot het verwijderen van berichten op deze locatie. Wat moet ik nu doen? Als iemand deze email leest, die duidelijk niet zakelijk is, heb ik een groot probleem. En niet alleen ik, voor jou is het nog veel erger. Ik toets het nummer in van degene die de telefoonlijsten plaats: de secretaresse van de directeur. Ik hoop maar dat ze er is en me kan helpen. Gelukkig neemt ze meteen op. Ik leg de situatie in het kort uit, zonder op de inhoud van de email in te gaan, en vraag haar zo snel mogelijk de email te verwijderen, zonder deze te lezen. Ze zegt het meteen te doen en belooft de email niet te lezen. Gelukkig, de email is weg. Hij zal er niet langer dan 10 minuten gestaan hebben, maar lang genoeg om door iedereen in het bedrijf gelezen te kunnen zijn…

Lees verder!

Je probeert eerst orde te scheppen in de chaos, de praktische dingen, de papierwinkel, huisvesting, van alles. En als je dan een beetje de boel op de rails hebt, kijk je eens om je heen naar een maatje.

Eerst vriendinnen, die zijn overgebleven, nieuwe mensen erbij, singles, die ook alleen zijn in het weekend en s avonds. Die ook kleine kinderen hebben, ook een dunnere portemonnee, ook die papierwinkel hebben gehad, kortom, die je net een neuslengte voor zijn, waar je veel van kunt leren. Heel voorzichtig denk je weer aan een partner, misschien.

En dan kom je terecht bij Match4me. Eng, wat moet ik over mezelf vertellen? Veel. Ik heb alles ingevuld. “niets ingevuld” is niet praktisch, dan maak je niet optimaal gebruik van je lidmaatschap. Foto? Daar krijg je meer reacties op. Welke foto?

Schoenendoos erbij. Leuke foto's voor mezelf, herinneringen aan vakanties, feestjes, op welke foto sta ik nou leuk genoeg voor op de site. Uiteindelijk werd het geen foto. Ik kan ze beter gewoon ontmoeten, In het echt ben ik leuker. Duim je voor me?

Lees verder!

Simpelweg omdat ik, net als vroeger, graag naar concerten ga en dat het liefst samen met een ander doe, had ik een advertentie gezet op Marktplaats. Met het idee: dan zit je niet alleen, heb je een gesprekspartner, kun je nadien samen nog ergens iets gaan gebruiken en het concert doorspreken.

Uiteraard reacties gekregen die totaal niets met muziek te maken hebben, maar er bleef er eentje over. Een meneer die aangaf zelf pianist te zijn en het leuk te vinden mij te begeleiden naar concerten. Bovendien had hij regelmatig de beschikking over vrijkaartjes!

Mijn geluk kon niet op, het leek bijna te mooi om waar te zijn.

Het eerste concert (dankzij vrijkaartjes) bleek Haydn en Brahms op het programma te hebben, nu ben ik niet weg van Brahms, maar er zou een concourswinnaar achter de piano komen zitten, met veel beloftes voor de toekomst. Om de herkenning te vergemakkelijken wisselden we digitale foto’s uit en wat andere persoonskenmerken, zodat ik op de bewuste avond uitkeek naar een lange, donkerblonde man met rode das.

Tijdens het wachten in foyer werd ik een aantal keren aangesproken door andere muziekliefhebbers en ik kwam er snel achter dat het bijna onmogelijk is om alleen te blijven tijdens klassieke concerten: aanspraak genoeg! Maar nee, ik had een begeleider voor deze avond. Tijdens het wachten had ik al enkele keren een kleine, bleke man langs zien komen die speurend om zich heen keek. Het zou toch niet ….? Een paar minuten voor aanvang van het concert heb ik hem toch maar aangesproken en ja hoor: het was mijn begeleider, die mij meteen liet weten dat ik veel ouder was dan hij had gedacht. Zeker zijn mail niet goed gelezen, dacht ik nog. Dat hij minstens 30 cm. korter was dan hij zelf dacht liet ik in het midden.

We vonden onze stoelen en het concert begon. Best aardig, al had het orkest tijd nodig om op dreef te komen bij dit abonnementenconcert. Mijn begeleider genoot niet in stilte. Met gesnuif, gebrom en gemompelde opmerkingen liet hij vooral zijn afkeuring merken bij passages, solo’s en tempowisselingen. Iets dat mijn plezier niet verhoogde.

Tijdens de pauze kreeg ik de door hem gehaald koffie pas nadat ik braaf mijn 2 euro had gepakt. Hij was al in de rij gaan staan voor ik goed en wel de zaal uit was…..

Na de pauze kwam de bejubelde pianist. Zenuwachtig miste hij een paar noten, maar al snel bleek Brahms toch kwaliteiten te hebben, ook voor mij. Echter niet voor mijn partner van die avond. Zijn opmerkingen werden zo venijnig richting deze solist dat de man aan mijn andere zijde aanbood van stoel te wisselen, opdat ik zou kunnen genieten van het concert.

Gelukkig bleek dit voldoende om de woordenstroom te stoppen, maar ik was blij toen het concert was afgelopen.

Tot mijn verrassing bood hij aan de avond af te sluiten met een cafébezoek en aangezien mijn trein pas een uur later weer zou vertrekken ging ik mee. Domme beslissing. Ik hield hem vrij, vanwege zijn vrijkaartjes en ineens had hij trek in whisky. Enfin, moet kunnen.

Hij bleek ook trek te hebben in al het vrouwelijk schoon dat aanwezig was en draaide zijn hoofd bijna van z’n romp bij het bestuderen van de diverse dames. Van conversatie was geen sprake meer. Een weinig elegante heer zullen we maar zeggen.

Na mijn eerste glas ben ik opgestaan en ik was al bij de deur voor hij het door kreeg en mij achterna kwam. Niet voor excuses, een aanbod mij naar het station te brengen of een nieuwe afspraak. Nee, ‘meneer’ wilde weten of ik de drankjes wel betaald had! Ik heb hem het bonnetje overhandigd en ben op het gemak naar het station gelopen. In de trein trof ik iemand die ook naar een concert was geweest en we hebben onze ervaringen uitgewisseld. Heel ontspannen, zonder negatieve opmerkingen richting uitvoerenden.

Natuurlijk blijf ik af en toe naar een concert gaan, maar een begeleider hoef ik niet zo nodig meer. Aanspraak heb ik toch wel, heb ik gemerkt en geen enkel vrijkaartje weegt op tegen een verpeste avond.

Lees verder!

Het langverwachte boek van het echtpaar Allan en Barbara Pease, bekend van onder andere Waarom mannen niet luisteren en vrouwen niet kunnen kaartlezen is kortgeleden verschenen.

Ik heb het nog niet helemaal uit, maar wat ik gelezen heb is zeker de moeite waard, de bekende, vaak niet te overbruggen verschillen tussen mannen en vrouwen worden uitvoerig in dit boek onder de loep genomen. Ook het feit dat mannen sex en liefde (gevoel) compleet gescheiden kunnen zien, iets wat voor veel vrouwen niet te begrijpen valt, waardoor ze er veel moeite mee hebben, komt uitgebreid voor het voetlicht.

Wanneer vrouwen een partner zoeken hebben ze vaak een lijstje in hun hoofd, waaraan hij moet voldoen, de volgorde van dat lijstje is vrijwel universeel, het ziet er als volgt uit: op de eerste plaats kijken vrouwen naar de persoonlijkheid, dan volgt humor, daarna de gevoeligheid, vervolgens intelligentie en als laatste wil de vrouw graag een goed lichaam.

Bij mannen lijkt dat lijstje best veel op dat van vrouwen, tot zover dus niets aan de hand, maar nu komt het.... vrouwen hanteren dat lijstje bij iedere eventuele partner, ook als ze weten dat ze hem nooit als vader voor haar kinderen zou willen of mee oud zou willen worden, kortom, als ze dus vanaf het begin al voelt, dit is geen blijvertje, maar leuk genoeg voor the time being.

Bij mannen ligt dat heel anders, zij gebruiken twee lijstjes, een voor de partner waar ze hopen een vaste relatie mee te krijgen, daar hoort dus het lijstje bij wat veel op dat van vrouwen lijkt, maar daarnaast hebben ze een totaal ander lijstje voor de vrouwen waarmee ze denken een kortdurende relatie te hebben (kan ook one-night-stand zijn).

Dit ziet er heel anders uit dan de partner voor de lange termijn lijst, zoals gezegd, het lijstje voor de lange termijn wijkt niet veel af van dat wat vrouwen willen, in de eerste plaats komt ook de persoonlijkheid , dan volgt aantrekkelijkheid, op 3 de intelligentie, daarna humor en ook als laatste wil een man een goed lichaam. Het belangrijkste verschil is dus dat vrouwen een man willen die ook gevoelig is, terwijl de voorkeur van mannen uitgaat naar een vrouw die er goed uitziet.

Maar nu het kortetermijnlijstje van mannen, hier scoort op nummer 1 de aantrekkelijkheid van de vrouw, op 2 een goed figuur, dan de borsten, daarna billen en als laatste de persoonlijkheid. Wat daarbij ook opvalt is dat mannen bij een losse partner weinig moeite hebben met de negatieve eigenschappen, denk aan alcoholisme, ongeschooldheid, terwijl deze als zeer onaangenaam bij een vaste partner worden gezien. Ook de behoefte aan betrokkenheid van een losse partner wordt als onwenselijk ervaren, maar wordt juist gewaardeerd als het om een ' blijvertje' gaat.

In het boek wordt uitgelegd hoe het komt dat er zoveel verschillen tussen mannen en vrouwen zijn, uiteraard zoals iedereen inmiddels wel weet is het evolutionair bepaald, maar de auteurs gaan een stap verder en gaan heel gedetailleerd in op bijvoorbeeld de anterior commissure, de verbinding tussen de linker- en de rechter hersenhelft die bij mannen 12% kleiner is dan bij vrouwen en het corpus callosum, de hersenbalk die de uitwisseling van informatie tussen de hersenhelften mogelijk maakt en bij mannen tot 30% minder verbindingen bevat dan bij vrouwen. Deze verschillen verklaren waarom mannen maar een ding kunnen doen, ze kunnen zich bijvoorbeeld of op sex of op liefde concentreren, soms is sex alleen sex en liefde alleen liefde, soms gaan die twee samen. Dit stelt mannen dus in staat iets te doen wat vrouwen maar moeilijk begrijpen: sex hebben met een vrouw die ze niet eens leuk hoeven te vinden.

Ik kan nog wel uren doorgaan, ik vind het ontzettend interessant, ben altijd al gefascineerd geweest door de verschillen tussen mannen en vrouwen, kon het vaak ook niet zo plaatsen, maar door dit boek worden weer veel zaken duidelijk, kortom een echte aanrader!!!

Lees verder!

Oké….. 35 jaar en wanneer is het sprookje uit. Ben geen psycholoog. Iemand vertelde mij eens dat er volgens haar geen grenzen zijn aan het ‘zijn’. Zelfkennis heeft geen grenzen. Is dat zo? En wat levert het mij op?

Ik ben zeker geïnteresseerd in de ander, maar ook in mezelf. Als ik in de kroeg sta en zie een mooie vrouwelijke verschijning, dan is dat toch waar ik voor ga, een eerste indruk. Is het zo dat het uiterlijk een weerspiegeling is van het innerlijk, is een boze of ietwat bedrukte gezichtsexpressie een weergave van iemand die niet positief of vrolijk in het leven staat. En waarom zijn het over het algemeen ‘mooie’ mensen die veel of misschien ‘meer’ uit het leven halen dan zijn of haar gerimpelde medemens. Willen we misschien voor de ‘gek’ gehouden worden of doet het ‘echt’ zijn pijn? Nu kijk ik liever naar het gestylde haar en het vrijwel ‘perfecte’ lichaam van Beyonce dan naar de geverfde lokken en de wat ze ‘wat extra pondjes’ noemen van mijn buurvrouw.

Begin me eigenlijk al meer een psycholoog te noemen, laten we het ‘de wetenschap van het ik noemen. Reclamemakers verdienen grof geld aan de analyse van mensen en hun grootste verlangens en behoeften.

Kinderen lijken weerloos voor de wolven van de media en grof geld verdieners. Cote dór, de soul of chocolate. Andrelon….haal meer uit je haar. Ik kan nog wel even doorgaan. Onbewust zijn we misschien allemaal nog een beetje kind, want of we willen of niet het prikkelt ons wel, zelfs zo dat we het zelf niet eens in de gaten hebben.

Zelfkennis lijkt mij een buffer, een filter voor de scherpe kantjes van de ‘goedbedoelde’ boodschappen. Zelfkennis verdrijft de naïviteit, en geeft naar mijn mening rust en liefde en een nieuwe vriend voor eeuwig en altijd. Hans Teeuwen zei eens : ‘Wie weet wat hij voelt, en waar het op stoelt, is niet meer bang’.

Ik houd het voorlopig bij een rol goede chocola, een goedkope shampoo. en de extra pondjes van mijn hoogstwaarschijnlijk vrij positief in het leven staande mannelijke verschijning van het fenomeen en wonderlijke verschijning wat ik mezelf mag noemen.

Tot snel

Lees verder!

Ben sinds ongeveer 1 ½ jaar aan het internet daten. Ik begon als ’n vrij onervaren vrouw. Op m’n 18e het voor de eerste keer gedaan met de man bij wie ik 20 jaar gebleven ben. Monogaam gebleven tot mijn 37ste, oeps ……… ja, inderdaad.

Ik werd dus tijdens mijn huwelijk verliefd, ontzettend verliefd en ging ineens ’n leven leiden dat ik voor mij zelf niet mogelijk had gehouden. Ik loog en bedroog, verzon smoesjes, ben zelfs een keer ’n raam uitgeklommen om niet betrapt te worden. En ik vond het geweldig, geen schuldgevoel, ik snapte niets van mij zelf.

Deze verliefdheid leidde uiteindelijk naar relatie no. 2 met man no. 2. Acht jaar later volgde weer ’n scheiding. Gelukkig dit keer niet mede door ’n verliefdheid. Na mijn 2e scheiding was ik nog steeds die onervaren vrouw, inmiddels waren mijn sexpartners weliswaar verdubbeld, maar als je met 1 begint is dat natuurlijk niet erg indrukwekkend. Ik vroeg mij dan ook oprecht af, of ik überhaupt in staat zou zijn om ooit weer eens close te worden met ’n man.

Ik meldde mij voor het eerste aan bij ’n datingsite. En begon aan mijn verlanglijstje. Lang, ’n goddelijk lichaam, ontwikkelde geest. Dat was het begin van mijn lijstje.

Mijn eerste mailwisseling was met ’n journalist, ’n lange journalist. Geweldig zoals die man schrijven kon. Ik moest verschrikkelijk om hem lachen en gaf zo gemakkelijk m'n hele leven aan hem bloot. Na 'n week of 2 volgde er 'n ontmoeting. Ik had al wel 'n foto van hem gezien, vond hem niet echt aantrekkelijk, maar de inhoud van deze man was zo leuk, dat ik mij niet door het uiterlijk wilde laten leiden. We ontmoette elkaar in Amsterdam om te lunchen. Ik was natuurlijk vroeg, dus ik moest even op hem wachten. Ik herkende hem direct toen hij binnen kwam en maakte mij kenbaar. Hij nam plaats tegenover mij. Toen hij zijn mond open deed, wist ik dat dit niet man no. 3 zou worden. Slechte tanden. Mijn lijstje had er weer ’n item bij, ’n goed gebit.

Toch liet ik mij door deze ontmoeting nog niet helemaal op het goede spoor brengen. De volgende leuke mailwisseling met wederom 'n niet zo aantrekkelijke man, leidde weer tot 'n ontmoeting en weer kwam deze man niet door mijn test heen. Ik kan er gewoon niets aan doen, een van de eerste dingen die ik mij af vraag als ik 'n potentiële partner ontmoet is of ik met hem het bed in kan duiken. Ik ben tot de ontdekking gekomen dat een positief antwoord op deze vraag voor mij gewoon onontbeerlijk is. Maar ondertussen wist ik nog niet eens of ik zelf wel in staat zou zijn om het zover te laten komen, dus hoe objectief was die test van mij. Maar in ieder geval, mijn lijstje werd uitgebreider: hij moest sexueel aantrekkelijk zijn.

'n Paar maanden later, weer 'n journalist, ik val blijkbaar op mannen die goed met woorden zijn. Dit keer betrof het 'n man die mij al aangenaam toe lachte vanaf de foto's. De mails gingen over in sms-jes en deze werden toch wel steeds ehhhh ..... leuker?

Op maandag smste wij elkaar en ik stelde voor elkaar de volgende avond te zien. Hij kon echter pas vanaf 'n uur of tien 's avonds. Ik moest hier toch wel even over nadenken en na 10 seconden smste ik terug dat dat accoord was. Ik besefte natuurlijk donders goed dat het er nu waarschijnlijk van zou gaan komen.

Dinsdagavond, omstreeks 22.30 uur kwam hij aan rijden. Hij had 'n bos met zonnebloemen bij zich, zag er goed uit, rook nog beter. Ondertussen was de spanning tussen ons zo hoog opgelaaid dat het die nacht (eindelijk) gebeurde. Voor mij 'n soort van bevrijding, niet alleen kon ik met 'zomaar' iemand sex hebben, ik kon er ook nog eens ontzettend van genieten.

Na 'n paar dates met deze man, reed ik naar huis en trof daar 'n tegelzetter aan die met m'n badkamer bezig was. Wij lunchten samen en ik moest vreselijk lachen met hem. Ik realiseerde mij ineens dat ik dit helemaal niet deelde met mijn date. Dat was 'n eye-opener . Ik heb de journalist dit verteld: "Dus ik leg het nu af tegen 'n tegelzetter". Was de ontzettend grappige reactie van de man met wie ik niet kon lachen.

Dus, gezocht: 'n aantrekkelijk gebit met humor.

Lees verder!

Weekend voorbij......maandag, alwéér......

Het blijft moeilijk om weer een start van de nieuwe week te maken. 's Morgens met een schok wakker te worden en te beseffen dat het weer maandag is en dus het begin van een nieuwe week. Weer moeten werken. En toch......positief gezien is dat dan natuurlijk, ik mág weer werken, negatief gezien, ik móet weer werken. En ja, ik vind mijn werk heel erg leuk, ik zou dus moeten zeggen dat ik weer mág werken.

Maar op de maandagochtend kan ik dat toch echt niet zeggen. Ik ben iemand die dan echt de gang er weer in moet krijgen. Ik hijs me het bed uit, het is nog donker buiten, ook dat nog, zomer weer voorbij, langer donker 's morgens. Ik doe mijn dagelijkse ritueel, toilet, douche, aankleden, eten, etc..... Vervolgens pak ik m'n spullen en vertrek naar mijn werk. Ben meestal een van de eersten en hoop dus altijd even de tijd voor mezelf te hebben. Maar die hoop verdwijnt al snel als de eersten na mij binnenkomen en me vragen of ik een fijn weekend heb gehad. Ja, gelukkig kan ik meestal zeggen dat ik dat heb gehad. Des te moeilijker ook vaak weer die maandag natuurlijk. Maar in de loop van de dag en de week knap ik zienderogen op en presteer ik steeds beter.........het gevoel wordt steeds beter.

Weg maandagochtenddip. Ik heb er weer zin in. Als de vrijdag er is voel ik me dan ook weer tip top in orde en heb alles weer onder controle. Dat is mooi natuurlijk, maar dan kun je je afvragen........komt dat nou omdat het alweer vrijdag is.....en dus weer weekend ?

Lees verder!

Ik was verbaasd dat iemand naar mij, maar ook naar zichzelf zo kon liegen. Hoe kan iemand nu een foto van iemand anders op het profiel plaatsen? Ik had haar hier direct op moeten wijzen, deze date kort en duidelijk af moeten kappen, maar dat deed ik niet. ..

Koortsachtig gingen meerdeer scenario’s door mijn hoofd hoe ik deze avond tot een goed einde kon brengen, zonder dat ik haar hoefde te kwetsen. Het enige wat ik me bedenken kon, is dat je toch niet zoveel hoeft te praten tijdens een bioscoop bezoek, dus als ik me nu gewoon op deze film zou concentreren, dan kon ik me direct na afloop waarschijnlijk wel snel uit de voeten maken zonder dat zij doorhad dat ik aan deze hele avond totaal geen zin heb. Dus heer als ik ben stelde ik voor om dan maar snel een plaatsje te gaan zoeken. We liepen naar binnen, ik haal 2 kaartjes. Ze vroeg nog of ik misschien wat te drinken wou? Nu wou ik gewoon dat deze hele operatie zo snel mogelijk voorbij zou zijn. Ik schudde dus vriendelijk nee en liep zo snel mogelijk naar onze plaatsen toe.

Het was niet druk, ik denk dat we met ongeveer een 30 mensen in de zaal zaten, allemaal achterin. Wij nemen plaats en ik bid stilletjes tot God dat deze film maar zo snel mogelijk zou starten. Helaas ben ik niet gelovig, misschien dat de man daarboven daarom mijn gebeden niet verhoord, want het duurde maar en het duurde maar. En zoals iedereen om ons heen op gedempte toon met elkaar praat, zo trok mijn date haar mond open met een volume alsof ze bh’s op de markt aan was. Uiteraard viel elk gesprek om ons heen doodstil toen zij dus luidkeels verkondigde aan mij (en de rest) hoe spannend zo’n blind date wel niet is. Opeen voel ik 30 paar ogen in mijn rug prikken, ik leun met mijn elleboog op een rugleuning en probeer mijn hoofd in mijn handpalm te begraven van schaamte, helaas bleef ik daardoor niet onopgemerkt.

En hoe zij mij door ratelde kregen de rest van de bezoekers dus de grootste pret om ons. Ik kon wel door de grond zakken terwijl ik maar ‘ja’, ‘nee’ en ‘uhuh’ mompelde. De lichten in de zaal werden ondertussen gedimd en de reclame werd op het scherm gestart terwijl ik aan levende lijve de term schaamrood ondervind zit ik mezelf boos te maken. Eerst zit zij mij te bedonderen door zichzelf anders voor te doen en nu bedonder ik mezelf door hier als een idioot lammetje maar mak naast haar te gaan zitten! Ik mompel tegen haar dat ik toch wel wat dorst heb en ik weet niet zeker of er wel pauzes zijn. Of zij misschien ook wat lust? Zij mekkert terug dat ik eerst toch niks wou? Toch ga ik even een colaatje halen, zo terug. Dus ik sta op, schuifel tussen de mensen richting het gangpad. En terwijl die 30 paar ogen elke gemaakte centimeter aanschouwen, loop ik zo rustig als ik kan. Richting de deur van de zaal.

Op de seconde dat ik de drempel van de zaal uit ben, REN IK NAAR DE UITGANG! Naar buiten, ik maak een sprintje richting de auto, bang dat ze me achterna komt. Ik start de auto en deze held op sokken vliegt er bijna vandoor, op naar huis.

10 minuten later krijg ik een sms; of ik een colaatje in India aan het halen ben? Ik wou nog terugsturen dat dat me niet ver genoeg leek, maar ik heb het er maar bij gelaten. De boodschap was denk ik wel duidelijk, bedonder een ander niet, maar ook zeker jezelf niet.

Lees verder!

Het gebeurt vaak dat mannen met het zoeken naar een date op jacht is naar een jongere vrouw. Ook dat ze veel wensen hebben waar je als vrouw aan moet voldoen. Dat is wat ik hoor van de dates met wie ik contact heb inclusief de zucht, “mannen…ze zijn allemaal het zelfde”.

Mijn moeder was ook zo, altijd even dartel en vrolijk en vaak zeggen dat ze nog zo jong was en oud voelde bij de leeftijdsgenoten, maar helaas, daar kwam ze met mij niet weg. Ik antwoordde dat ze gewoon een oud mens was, ver boven de 80 jaar, gewoon niet meer fit was, wel even eens lekker actief kon zijn maar vergat dat de dag er op ze nog was uitgeteld en ‘eenmaal wakker - de kortste weg wist naar de bakker’ . Ook zij had een eeuwig strijd met de kilo’s. “Mam, stop met kletsen want onze Bossche-bollen staan koud te worden”. Ze kon er tegen hoor, en wist dat het met een knipoog bedoeld was en de boodschap over kwam.

Nu even terug naar de zoekprofielen van de vrouwen. Ik vind het soms lastig om iemand aan te schrijven als aangegeven staat dat het over een grens ligt. Veel vrouwen zien er jeugdig uit - en schrijven dat ook van zich zelf - maar wat te doen als ze over 50 is en ook in haar zoekprofiel staat dat er geschreven mag worden tot de 50 of wat betreft de regio X het net een afslag te ver ligt in regio Y. Toch maar schrijven?

Dan de vraag wat ik er van denk. De rol van man en vrouw wordt ook in de reclame wat uitvergroot en tegenwoordig spelen de mannen nogal eens watjes. Mannen die niet kunnen multi-tasken en de vrouw hen net iets te slim af zijn. In een gesprek daarover op de radio vroeg een vrouw wat er mis mee is. Jaren lang is de vrouw onderwaardeert en heeft ze moeten vechten voor het recht op een gelijkwaardige positie - en vaak nog - en voegde er aan toe; “…en mogen wij nu ook eens”? Ik vind dat ze heeft helemaal gelijk heeft en van mij mag alles. Dus dames inderdaad, doe net als die mannen, zoek maar lekker een jonge Adonis maar ben ook niet zo dom als die zelfde mannen; sluit die ene leukerd niet uit voor een warme relationele doorstart.

Lees verder!

‘Niet mooi, wel érg lief. Humor, sociaal, serieus
met een knipoog, verlegen, slank met brilletje,
27, ac. Jij: 27-37, lief, humor, rustig,
nuchter maar geschikt om tegenaan te kruipen.
Samen een leuke zomer? Br.o.nr. 21835165 bur. v. d. bl.’

Eén van de dierbaarste herinneringen uit mijn leven heeft mij niets meer gekost dan een postzegel. Zomer 2002, voor altijd in mijn geheugen gebeiteld.

Nu zou zo’n oproepje zonder foto in een krant nauwelijks nog enige reactie genereren, maar toen (ja ja, opa verteld!) was de verhouding vraag / aanbod blijkbaar anders want wie schetste de verbazing van deze jongedame, die inderdaad érg lief bleek te zijn (maar geenszins lelijk), toen er envelop na envelop bij haar op de mat plofte, met daarin een totaal van 172 reacties.

Ik weet dat omdat ik één van die 172 was. Haar reactie heb ik op die loeihete avond in juli drie keer gelezen voor de strekking tot mij door begon te dringen, alhoewel de openingszin toch nauwelijks aan duidelijkheid te wensen overliet:

‘Het was een stuk makkelijker om de tekst van de advertentie te bedenken, dan om nu echt een brief te moeten schrijven aan degene wiens reactie het me het meeste aanspreekt’.

Wat volgde was een mailwisseling die al gauw eindigde met een X, en na twee weken werd er in gedachten al hand in hand gelopen. De spanning was inmiddels ondragelijk en om het nog erger te maken moest het D-woord (date) nog steeds vallen. Met het hart in de keel hebben we elkaar gebeld en kwamen overeen dat het strijdtoneel Burgers Zoo zou gaan worden. Die dag regende het, maar met z’n 2en pasten we prima onder 1 paraplu.

Het volgende weekend gingen we naar de Efteling (samen ergens iets gaan drinken is zó 2009!) en vertrokken ’s avonds precies laat genoeg om mij bij aankomst op het station de laatste trein te laten missen. Na samen een klein toneelstukje te hebben opgevoerd van Tja Wat Nu pakten we haar fiets en loodste ze me richting haar huis.

Ik mocht kiezen: in het zijkamertje op een stretcher of bij haar in bed. Na een bedenktijd van toch zeker 0,001 nanoseconde viel mijn keus op haar gezelschap, maar, zo zei ik, dan houd ik mijn kleren aan. En daar lagen we dan: zij in haar pyjama, ik in mijn jeans. ‘Welterusten’ wist ze nog uit te piepen, knipte het licht uit en draaide zich van me weg, in een dappere maar zinloze poging te doen voorkomen dat ze weldra in dromenland zou verkeren. Na daar een kwartier roerloos gelegen te hebben schraapte ik mijn laatste restanten moed bij elkaar en vroeg ‘mag ik nog een nachtzoentje’. Tien seconden ofwel 200 hartslagen later draaide ze zich plotseling om en verstrengelden we ons in een passionele tongzoen.

Vanaf dat moment was alles anders. Oh ja, we wisten al dat we onwaarschijnlijk veel gemeen hadden, en we konden helemaal onszelf zijn bij elkaar, maar het was pas na die eerste kus dat de verdedigingslinies volledig doorbroken werden.

Daar lagen we in het donker. Honderduit praten over alles en niets. Stukje bij beetje elkaars lichaam ontdekken. Een uurtje slapen. Weer praten, weer een stapje verder. Zo ging de nacht langzaam over in de ochtend, zonder dat we het echt in de gaten hadden.

Vreemd hoe vanzelfsprekend alles daarna is, alsof het nooit anders was.

Ondanks alles zijn we uiteindelijk uit elkaars leven verdwenen, maar al terugbladerend in mijn herinneringen valt het boek zo af en toe op die bladzijden open, herlees ik het en glimlach.

Lees verder!

Met onvaste schreden en stijf van opwinding schuifelde ik richting voordeur van Shakti's woning, keek schichtig om me heen en belde aarzelend aan. Scabreus kirrend opende ze de deur en begroette me amicaal : 'Hai lieverd, wat héérlijk dat je er bent, kom maar gauw. Ik zat al te wachten' sprak ze lijzig vanachter haar zacht roze, Nabokoviaans nimfijne lippen, twee halve maantjes op een kiertje met zicht op een blikkerend gebit. Haar witblond, glimmerig haar was samengebonden in een paardenstaartje. Her en der warrelden eigenzinnige sliertjes over een fier voorhoofd. Ze was gezegend met een sprekende borstpartij, mijn achilleshiel.., formaat onsje meer, in bedwang gehouden door een strak, saffraangeel hempje, maar desalniettemin deinend als een zeilbootje op woeste baren bij de geringste beweging.

Ozo vrouwelijke benen, een waar wurgstel, stevig geheid in het aardse vanuit een glorieus bollend, magnetiserend achterwerk, verpakt in een oilily rood velours rokje. Toen ze kontwiegend voor me uit waggelde op een paar stilettohakken van heb ik jou daar, ik er als een hijgend schoothondje achteraan, zag ik met mijn geoefende derde oog dat een zwart stringetje compleet opgeslokt werd door een godd'lijk paar paradijselijk smeuïge billen. 'Dát wordt speurneuzen', grinnikte het prikkelend door me heen en ik wreef in mijn onderhand gloeiende handjes..'Een droomvrouw...'

Shakti loodste me linea recta de slaapkamer binnen alsof het de gewoonste zaak van de wereld was en waarom ook niet trouwens... Haar sponde was pompeus, een imposante ark des verbonds, waarin de tafelen der pikante bedgeheimen ondeugend werden gekoesterd, dat voelde ik aan mijn water. Mijn aandacht werd getrokken door een enorme aderige dildo, het leek wel een marmeren druipkaars, op een kastje naast het bed. De testikels van het louche aandoende gevaarte rustten op een soort zakdoekje, blauwachtig groen van kleur, met daarop een gepointilleerde afbeelding van een man en vrouw in een hartstochtelijke omhelzing waar een, enerzijds, zó diep doorvoelde fysieke sensualiteit en anderzijds geestelijke verening van afspátte in mijn beleving, dat ik ter plekke werd overspoeld door een tsunami van zinderende geilheid. Voor mijn geestesoog rees de druiper op het zakdoekje ten hemel en bood me zodoende de gelegenheid te zien wie de twee geliefden voorstelden: de Hindoeïstische godheden Shiva en Shakti. Zij, de Goddelijke Moeder, de archetypische godin, die in haar vele verschijningsvormen de vrouwelijke energie van het heelal vertegenwoordigt Hij, de Grote Heer en nauw verbonden met de erotische mystiek. 'Je bent verdorie in Utopia Erotica aanbeland', kreet ik mezelf toe. 'Mazzelaar!!'

'Hé, wat sta je nou te dromen joh. Laat je je handjes nog wapperen vandaag ofnie?' Ik kwam weer bij zinnen en zag dat Shakti zich al uit haar strakke saffraantje had gewurmd. Óefffslik.....wát een adembenemende aanblik... Haar twee stevige 'onsjes meer' kwamen me nu als pondjes voor en leken, in weerwil daarvan, de zwaartekracht voorgoed trots ontzweefd. De zuidwaartse lijn van een ietwat hellend blank buikje ging via een driehoekig geschoren plukje schaamhaar naadloos over in haar zachte vrouwelijkheid. (Het stringetje lag onvrouwelijk verfomfaaid in een hoekje) Myriaden minuscule donshaartjes op haar benen glinsterden als kristallietjes onder het schijnsel van een gemeen plafondspotje. Ze wiebelde sensueel op de maat van ritmische geklak met haar tong.

'Nou?' klonk het ongeduldig. Mijn jongeheer was inmiddels compleet a-ritmisch tegen de binnenkant van mijn slip beginnen te hengsten. Bezeten ontblootte ik mijn hunkerende lijf en besprong als een bronstige leeuw mijn sexprooi.

In de val van mijn tollende bureaustoel stiet mijn kin nog net tegen het scherpe randje van het IKEA-bureautje, voordat ik hard op de laminaatvloer kletste. Nog daas en gedesoriënteerd opkrabbelend, bracht het bekende gonzende orgelpunt van mijn computertje me alweer iets meer thuis. Toen ik vervolgens schichtig naar het scherm loerde, ging ook het tweede visioen die dag in lucht op: Shakti was niet meer online.....

Wordt vervolgd....

Lees verder!

Ik vond het wel stoer, die bouw markten, het rook er zo lekker naar hout. De eerste keer dat ik probeerde een boekenkast in elkaar te zetten werd het ding zo krom als het maar kon. Ik had geen idee wat er verkeerd ging, tot ik me realiseerde dat ik misschien wel eerst de hoeken vast moest zetten, een daarna de middenstukken.

Dat scheelde behoorlijk, ik heb de zaak weer los gepeuterd en het over gedaan. Die kast heeft nog jaren op mijn slaapkamer gestaan, ik heb er veel plezier van gehad.

Mijn dochters zijn veel technischer dan ik, ze zien gelijk hoe de dingen in elkaar zitten. Ik heb wel veel kleding genaaid in de loop van de jaren, daar leer je wel wat van. Bijvoorbeeld dat voorbereiding heel belangrijk is, en dat je niet door moet gaan als je doodmoe bent..

Mijn man moest vaak tussendoor nog materiaal bij gaan halen. Ik zorg voor meer dan genoeg spullen. Ik bewaar de bonnetjes goed, en breng alles wat niet aangebroken is, weer terug.

De volgende keer heb je toch andere schroeven nodig, andere verf, kortom, wat je over hebt kun je vaak niet meer gebruiken. Daar zijn de aangebroken zakjes net goed genoeg voor.

Verder hoop ik er het beste van. En hulp is altijd welkom.

Van een handige man, bijvoorbeeld.

Lees verder!

Een paar dagen geleden was ik op Schiphol om mijn nichtje uit te zwaaien. Ik vind het altijd gezellig om daar te zijn, het is zo’n plek waar je de hele dag op een bankje kan zitten en je kan vermaken met mensen kijken.

Op weg terug naar de trein liep ik langs een man die me, leunend op een hekje met een milkshake in zijn hand, toeriep dat ik er leuk uitzag. Dat mag altijd gezegd worden, dus ik lachte en zei hem gedag. Toen ik op het bord stond te kijken op welk spoor ik moest zijn, dook hij naast me op en vroeg waar de reis naartoe zou gaan. Hij kon me wel naar het perron brengen, dan zou ik er vast veiliger aankomen dan wanneer ik alleen ging. Slijm slijm, maar ik kon er wel om lachen en samen liepen we dus verder. Hij stelde zich voor, en ik mijzelf ook. En wat zegt ie: ´Wow, stevige handdruk, je sport zeker veel`. (Uhm, zeggen mensen dat serieus als ze iemand proberen te versieren?!).

Meneer raakte op dreef en zei dat het hem wel leuk leek om samen eens iets te gaan doen. Flapuit als ik ben, vroeg ik `o ja, wat dan?` Dom, dat is natuurlijk vragen om moeilijkheden als je het zelf niet al te serieus neemt, het geflirt dan. Hij wilde wel naar mijn huis komen om me te leren koken en me te verwennen (alsof ik niet kan koken!!). Of hij kon me mee op vakantie nemen. Op mijn lachende vraag of hij niet wat te hard van stapel liep, antwoordde hij dat hij gewoon meteen wist dat ik leuk was, dat ik er supergoed uitzag en dat ik het waard was (gezien dat laatste moet hij bijna wel helderziend zijn). En het zou heel spannend voor me worden als het serieus werd tussen ons, hij had al wel zin om met me te rollebollen (zijn woorden, niet de mijne)! Hmm, soepele overgang hoor, van complimentjes naar uitgaan naar een serieuze relatie.

Toen mijn trein kwam had ik gelachen, complimentjes gekregen en had iemand zijn pauze besteed aan het versieren van mij. Al met al een leuke middag maar betoverd, nee… en ik ben nou eenmaal zo´n muts die meer wil dan zomaar met iemand rollebollen, dus ik denk niet dat ik zijn nummer ga draaien. Maar wat moet het leuk geweest zijn om vanaf een bankje naar ons te kijken.

Lees verder!

Ik krijg een berichtje via de datingsite van een getrouwde man met kinderen die op zoek is naar een vrije relatie, voor etentjes en andere gemeenschappelijke interesses. Hmmm... hij bedoelt vast niet dat hij postzegels wil ruilen voor zijn verzameling...

Wat een lef! Ik ga ervan uit dat deze man wel héél veel te bieden moet hebben. In mijn verbeelding ontstaat al een beeld van een James Bond-achtig type: knap, charmant, verzorgd, ontwikkeld, onderhoudend, succesvol... Ik ben niet van plan om iets te beginnen met een getrouwde man maar ik ben toch geïntrigeerd. Zijn profiel klinkt goed, foto op verzoek uiteraard. Het feit dat hij getrouwd is betekend in ieder geval dat hij geen leftover is. Er is in ieder geval één dekseltje dat op dit potje past. Beetje stroef misschien want je kunt je afvragen hoe goed het huwelijk van deze man is. Nieuwsgierig stuur ik een berichtje terug naar deze meneer en vraag om zijn foto. Ik beloof er discreet mee om te gaan. En nu maar afwachten. Spannend... lijkt hij op Pearce Brosnan, George Clooney of Brad Pitt?

De volgende dag komt de foto... IEUW! Een kalende man in pak die twintig jaar ouder lijkt dan hij is! Die man moet wel een heel zwaar leven hebben! Afknapper!

Het is wel eerlijk van deze meneer dat hij netjes aangeeft dat hij getrouwd is. Hoeveel gebonden mannen op datingsites zeggen single te zijn? Je zal je hart maar verliezen aan zo’n charlatan. Deze is tenminste wel duidelijk en eerlijk. Maargoed. Ik mail de avontuurzoeker tactvol af dat hij mijn type niet helemaal is en wens hem veel succes verder. Next!

Lees verder!

Datingsites zijn a priori bedoeld als hulpmiddel bij het zoeken van een nieuwe partner. Maar er zijn ook prettige neven functies. Een tijd geleden mailde ‘een jongen’ van 42. ik was verrast, maar schreef vermanend terug ‘heb je wel gezien dat ik 53 jaar ben?’. Natuurlijk had deze man dat gezien. Kennelijk is leeftijd niet altijd een issue.

Er ontstond een aangenaam contact via de mail. Hij meldde trots goed te kunnen koken. Nou, dat kan ik niet van mezelf zeggen. Als mijn zoon niet thuis is, ontdooi ik een boterham, bak een ei en eet bovenop een krant. Komen er vrienden dan ben ik veel te lang bezig met koortsachtig zoeken naar een passend recept. Passend moet dan redelijk lekker zijn voor de vrienden, maar ook uitvoerbaar voor ondergetekende.

Dergelijke bezoeken lopen bij mij vrijwel altijd ‘uit de hand’. Ik laveer nerveus tussen het in de gaten houden van de dampende pannen en het entertainen van vrienden.

De met zorg geselecteerde gerechten vallen standaard enorm tegen. Ik ontbeer namelijk lef en schwung in de keuken. Met een zucht van verlichting schotel ik het nagerecht voor, want daarna volgt ontspanning en wordt het meestal toch nog gezellig.

Al snel noemden wij elkaar ‘keukenprins’ en ‘stagiaire’. Hij coachte me en stuurde trouw diverse van zijn favoriete, eenvoudige recepten via de M4M berichten door.

Helaas heeft e.e.a. niet geleid tot topprestaties in mijn keuken.

En de prins en ik? Een ontmoeting is uitgebleven. We kijken nog weleens naar elkaars profiel.

Hij is nog steeds 42 jaar.

Lees verder!

Wat ik me toch als "damessenior" al een hele tijd afvraag: waarom staat er van dat "jonge grut" op de single-sites?? Hele blikken vol met 19- 20 jarigen, tot ver in de 35. Wat kan daar nou mee zijn? Waarom vinden die niet in het gewone boeren- burger- en buitenlui-leven hun partner cq. liefje.

Zijn er geen garage-feesten meer, met visnetten en druipkaarsen, met leverworst en kaas, Roy Orbison, Cliff en Elvis? Verliefd worden op dansles, op een jongen die toch steeds weer op je tenen ging staan. Zwijmelen op schoolfeesten, verjaardagspartijtjes, of afspraakjes aan het strand. Ik herinner me het nog als de dag van gisteren.

Goed, wij hadden geen internet, er bestonden geen single-sites, geen webcams, geen facebook of hoe dat allemaal mag heten. Maar wij hadden wel romantiek!! Dus, waar is de romantiek "tot op heden te Amsterdam, (Rotterdam, Leiden, Haarlem, Goes en Rottemeroog) gebleven?" (om met Wim Kan te spreken). Is er geen romantiek meer? Moet een mens daarom met een webcam in zijn slaapkamer "romantisch" zitten wezen in zijn ondergoed?

Neem nou de echte senioren, mensen die hun partner zijn verloren, die gescheiden zijn, die echt alleen zijn. Die gaan niet in hun onderbroek aan een webcam zitten, of in een discotheek doof zitten te worden. Die kunnen met een beetje geluk, hun vriend(in) van de site plukken. Daar is het heel geschikt voor, je hoort mij niet zeggen dat het makkelijk is, maar.... ik ken verhalen van groot geluk! Maar, als ik die koppies zie, van mooie jonge mannen en vrouwen, die allemaal op zoek zijn? Ik kan dat niet snappen.....

Mag ik, als wov (wijze oude vrouw), een goede raad geven? Ga de wijde wereld in, zet je oren, je ogen en je hart wijd open.!!

En vindt het "Grote Geluk" (desnoods op een garagefeest!!).

Lees verder!

Een gratis tip voor single mannen op zoek. Als ik zoekcriteria invul, dan doe ik dat niet voor niets. Vorige week zat ‘Peter’ in mijn mailbox. Peter noemt zich een ‘jonguitziende 50’er’. Peter is 57. Marjelle is 36 en zoekt een man tussen 34 en 42 jaar. Peter schrijft: ‘Ik denk dat wij een leuk stel zouden kunnen zijn.’ Marjelle denkt van niet. Ik wil op zijn minst een partner die mij serieus neemt. En iemand die 15 jaar boven het maximum van ‘zoekrange’ uitstijgt, neemt mij volstrekt niet serieus.

En dus krijgt Peter een vriendelijk, doch duidelijk afwijzingsbericht waarin hem fijntjes op zijn leeftijd wordt gewezen. En daarna stuurt Peter dan een beledigd berichtje terug. Conclusie: Peter en Marjelle zijn helemáál geen leuk stel.

En ‘Hans’ uit Leeuwarden en Marjelle zijn ook al geen leuk stel. Want Marjelle heeft in haar criteria staan dat ze iemand zoekt die in Amsterdam, Utrecht of Haarlem woont. ‘Theo’ de kettingroker heeft het ook weleens geprobeerd. Waarom ik nou zo moeilijk deed over dat roken. Of ik soms iets tegen rokers had. Nee Theo, ik hoef er alleen zelf geen eentje. In dat geval zou Theo wel voor mij gaan stoppen met roken. Maar daar gelooft Marjelle niet in. Dit bericht geldt ook voor ‘Maarten’, vader van twee prachtige dochters, en al die andere mannen die het blijkbaar niet belangrijk vinden wat ik wil.

Begrijp me niet verkeerd: we doen heus niet moeilijk over Hilversum of over een jaartje ouder. Maar kom op mannen, toon een béétje respect voor mijn zoekcriteria.

Lees verder!

Het gesprek ging over vreemdgaan. Door verlegenheid of teveel gekoesterde ondoorgrondelijkheid niet in het ogenblik zelf zitten, maar net er voor, of er achter. Wanneer een vrouw voor je stilstaat en aankijkt, niets terug durven zeggen, uit angst wellicht, om wat er kan gebeuren.

Het bijzondere van de situatie niet ontspannen en vrolijk doorleven, maar onbewust vreemd zijn naar jezelf toe en daar achteraf spijt van hebben. Alsof je geleefd wordt door een ander. Een ander vreemd gaat in jou, daar niet hoort te zijn, maar hoe houd je hem tegen en kun je hem weerstaan? Liggen er oplossingen in het verschiet, of moeten we het zonde rmeer accepteren?

Ik had voor een vriend en mezelf broodjes en drinken gehaald, om die langs het pad van het centrale plein op Buitenkunst Flevoland op te eten. Het thema van onze week, Tweede Huid, stond in het teken van kleding in de meest ruime zin des woords. Het kon een gewaad van bierdopjes zijn, plastic strips met touw, op dik papier gelijmde krantenknipsels, of delen van landkaarten, om daarop berichten te projecteren van mensen uit die gebieden, vreemdelingen. De persoon die het aantrok werd een ander, bewoog als iemand die niet wist waarheen te gaan, zwaaide met een arm, deed een stap vooruit, achteruit, bekeek zichzelf en daarna het publiek. Eén zo’n type zou zich niet erg happy voelen,

dachten we. Nee, dan 10 bij elkaar om ze middels een processie de Vereniging voor Vreemdelingen Verkeer nieuw leven te laten inblazen. Want is de VVV eigenlijk nog wel van deze tijd? Doet ze genoeg aan het stimuleren van het verkeer tussen mensen, het zien en praten met elkaar, iets afspreken, gewoon uit nieuwsgierigheid en aardig zijn? Wij, mijn vriend en ik, geloven van niet.

Want zijn we niet van stof waaruit ook dromen zijn gemaakt? Vragen we wel genoeg of we die stof mogen aanraken, van dichtbij bekijken; dansend, wandelend, fietsend, wie weet naar Zuid Frankrijk, of richting het Noorderlicht.

Want wie wil nu niet de einder betasten, in plaats treden ervan, ondergaan de opkomende mist, die de van zichzelf verschuivende horizon doet beklagen dat ze er in de verte niets meer van ziet. Wie wil dat niet gewoon doen zonder beperkingen te voelen van een vreemdganger, die we in zijn mantels van bierdop, plastics en stukken landkaart gestalten laten zijn, de ondergaande zon insturen, slechts bij springvloed op de vloedlijn terugzien, in fragmenten van zijn verlopen bestaan.

Lees verder!

Dat is wel even wennen.

Jaren lang hoor je bij de mensen met een partner, allemaal huisje boompje beestje, mannetje vrouwtje, kindertjes, en dan is alles anders. Je hebt de knoop doorgehakt, nadat je alles hebt geprobeerd wat erin zat. Of je bent verlaten door je partner, je partner is overleden, hoe dan ook, je staat er alleen voor.

Van mensen om me heen heb ik gehoord dat er eerst behoorlijk de bezem gaat door de mensen die je altijd als vrienden en kennissen hebt beschouwd. Sommigen kunnen niet kiezen en haken af Sommigen kiezen, maar niet voor jou, anderen laten het minder drastisch afweten, maar er komt meestal een verschuiving.

Dat is niet alleen omdat die anderen anders tegen je aankijken. Je verandert zelf ook van iets wat zo ingrijpend is. Je vorige leven past niet meer als een handschoen om je heen, je moet op zoek naar een andere formule, een warme want waar meer flexibiliteit in zit.

Okee, daar gaat ie dan. Mensen opbellen, meer bezigheden die iedere week terugkomen, dingen in groepsverband, sporten, andere hobbies. Je eigen leven, beetje anders, maar wel een uitdaging. Toch?

Lees verder!

Het vorige verhaal heeft eigenlijk nog een staartje! Eén jaar na dato klikte "Piccolino"( laat ik hem zo noemen, zonder bijbedoelingen natuurlijk) mij wéér aan. Toen ik hem verrast herinnerde aan onze voorbije date, reageerde hij héél cynisch. Hij vond het geen pas geven dat er een foto van mijn overleden man in de kamer stond, alwaar mijn "date"ook aanwezig was.

Tja.... verder hield ik niet van mannen (au contraire), ik minachtte ze zelfs! Die had ik zelf nooit kunnen verzinnen. Bij zóveel verzuurdheid zuchtte ik maar eens. Einde Piccolino. Dat was dat. Veel emailverkeer en dates zouden hierop volgen. Zelfs een erudiete, getrouwde man die graag wat meer spanning in zijn leven wilde. Al eeuwen getrouwd, gezin gesticht, vermeerderd met kleinkinderen, alles goed geregeld, maar oh jee, de broodnodige spanning ontbrak! Had hij bij mij geen succes, niet getreurd, er waren kennelijk genoeg vrouwen van zijn niveau die ook op avontuur wilden!

Ook populair bij mannen-met-humor is het chatgesprek op te vrolijken met kamasutra-achtige uitbeeldingen op piepkleine fotootjes. Dit om aan te geven hoe groot het verlangen naar lichamelijk genot is op dat moment! De manier waarop botweg gevraagd wordt: "heb je zin?"...."nu?"...."zal ik langskomen?' zie ik weinig verschil met de betaalde 06-nummers van huisvrouwen, die de malste vragen beantwoorden, zittend op de bank met krulspelden in, naast hun voetbalkijkende echtgenoot.

Simpele zielen met grote fantasieën denken met een schaars sexy gekleed lekker ding te maken te hebben, terwijl die juist in een slobber-sportsmoking onderuit hangend het tegendeel ligt te bewijzen.

Eén sprong eruit: mijn favoriete Belg, zeer aantrekkelijk, charmant en onweerstaanbaar. Na de fantastische tweede ontmoeting volgde toch een lichte ontgoocheling.... ik was jaloers! Op zijn vele veroveringen waar hij prat op ging. Hoe meer, hoe liever. Duo's, trio's, ik kon het niet meer bijbenen! Voorstellen om mee te doen, ketste ik steeds af, dus "liet hij me, zenne".... want hij moest door, naar zijn volgende verovering, inmiddels met mijn zegen!

Wordt vervolgd....

Lees verder!

Ik lag geveld op bed. Problemen met m'n rug, kon enkel maar plat liggen en wat lopen. Ik kon dus niet werken en vulde mijn dagen met lezen, tv kijken, internetten. Ik geraakte in 'n staat van hersendood en door dat het ook al weken duurde, had ik iets nodig om mijzelf weer 'n beetje leven in te blazen.

Niets is dan leuker om je weer eens opnieuw aan te melden op 'n datingsite. Er zijn datingsites waar je (in ieder geval als vrouw zijnde) direct wordt overladen met verzoeken om contant. Ik meldde mij aan en werd op een of andere manier doorgesluisd naar 'n andere site. Die andere site staat je toe om een (1) bericht te versturen en heeft 'n soort van filter waardoor je in dat ene bericht geen emailadressen kunt verzenden.

Ik ontving 'n mail: voornaam, achternaam aan elkaar eet hete meel.

Meer stond er niet. Het kwartje viel, 'n hotmail adres!! Vanaf het moment dat wij begonnen met mailen, begon het te broeien. Hij liet weten zich enorm tot mij aangetrokken te voelen en gaf ook aan nieuwsgierig te zijn of ik degene was, die hij dacht in mij te zien. Onze mailwisselingen begon aftastend en werd steeds vrijer en zeker ook opwindend.

Het eerste dat ik deed als ik 's ochtends wakker werd, was checken of hij gemaild had. Ik werd daarin eigenlijk nooit teleurgesteld. Hij was leuk, zijn foto's waren dat ook en onze mailwisseling was dat zeker.

Zelf vind ik telefonisch contact, voor 'n ontmoeting altijd wat onhandig. Jan wilde dit ook helemaal niet. Hij stelde 'n eerste ontmoeting voor. Het enige dat hij wilde was naar mij kijken.

Wow ...... ik had de nodige dates al achter de rug, maar dit voelde toch wel als heel bijzonder. De dag dat wij elkaar zouden bezichtigen brak aan. Door mijn tijdelijke lichamelijke handicap, was ik niet in staat om ver te lopen, dus wij spraken af dat ik op het bankje voor mijn woning zou gaan zitten.

Op en top gespannen, zag ik de ene auto na de andere voorbij rijden. Tot ik 'n donkerblauwe seat, zo'n spacewagon, aan zag komen rijden. Deze keerde en parkeerde buiten mijn gezichtsveld. Even later kwam er een man aan lopen. Deze naderde mij tot op zo'n 10 meter en bleef nonchalant staan. Ik was zo ontzettend onder de indruk van deze man, hij was prachtig, intens, zeg het maar........... Het oogcontact, overweldigend.

Na ongeveer 10 minuten kreeg ik 'n kus toegeblazen en hij keerde zich weer om.

De afspraak was dat wij beiden via de mail elkaar zouden vertellen hoe wij deze 'ontmoeting' hadden ervaren. Ik was gewoon onder de indruk, ernstig onder de indruk. Maar ook Jan liet mij weten helemaal in de war te zijn. Hij draaide op de terug weg in de auto zijn lievelingslied dat hij luidkeels had meegezongen: Hide in your shell: I want you, I want youuuuuuuu...

Nadat al deze heftigheid wat was bezonken, drong het tot mij door dat die auto eigenlijk helemaal niet paste in het plaatje dat hij mij geschetst had van zijn bezigheden. Het drong vervolgens ook tot mij door dat hij eigenlijk weinig over zich zelf had los gelaten, niets wat ik kon natrekken. De volgende afspraak was min of meer al gemaakt. Hij zou in het holst van de nacht naar mij toe komen, de sleutel hing voor hem klaar. Waar het de eerste keer enkel maar ging om kijken, zouden wij het nu enkel laten gaan om voelen. Hij zou voor dat het licht zou worden, weer gaan.

Voor ik mij in zo'n heerlijk avontuur wilde storten, wilde ik toch zeker weten dat hij degene was, die hij zei dat hij was. Op mijn vraag hoe dat zat met die auto, kreeg ik te horen dat deze geleend was. Ik realiseerde mij direct dat hij zijn lievelingsliedje had gedraaid in die auto, het wantrouwen was geboren. Zo heerlijk als wij samen tot 'n soort van climax waren gekomen, zo hard ging het bergafwaarts op het moment dat ik mijn twijfels uitte.

Die nacht is er dus nooit van gekomen.

Lees verder!

Zoals op mijn vorige blog al duidelijk werd, dates moet je niet al te snel aan gaan. Voor een dating site geldt precies hetzelfde. Niet dat ik dan niet van te voren had bedacht, maar ik ben een man, en dus eigenwijs.

Een hele poos geleden, op een slome zondagse herfstdag, één zoals we er binnenkort vele van tegemoet gaan, was ik verveeld achter de computer geschoven. Zodra mijn bezigheidstherapeut opgestart was, logde ik in op de dating site en niet heel veel later kreeg ik een uitnodiging voor de chat. Ik haalde haar profiel te voorschijn en één enkele foto van mijn aanstaande gesprekspartner wat mij heus niet tegensprak: een blonde meid, haar haar stijl, in een leuke boblijn die haar kaaklijn en jukbeenderen leuk accentueerde en ze woonde nog vlakbij mij ook. Ik nam haar chat uitnodiging dus gretig aan. Het helpt als je elkaar amper kent maar beide wel iets gemeen hebt. Nu verveelde zij zich net zo erg als ik, dus dat hielp alvast. Al snel ging het gesprek over wat je dan mogelijk zou kunnen doen op zo’n vervelende zondag en zij komt met het plan om naar de bioscoop te gaan. Ik, even …. Als altijd ging daar direct op in. Tegen mijn verwachting zei ze ja op een film die over een 45 minuten draaide. Verbaasd wisselden we even snel telefoon nummers uit ‘voor het geval dat’ en ik sloot af. Snel wat knappe kleren, haar in de krul, en in de auto richting de bios.

We hadden om 8 uur afgesproken op een pleintje voor de bioscoop. Voor alle vrouwen die dit lezen: het is dus niet okay om te laat te komen op een eerste date! Te laat komen zonder dat te laten weten getuigd van gebrek aan respect. Maar goed ik ben ook niet zo’n figuur die daar bij een eerste kennismaking over gaat zeuren, dus ik wachtte geduldig af.

Het werd even na 8’en, geen boblijn te bekennen.

8:07, de mensen op het plein gingen de bioscoop in, het werd leger en leger

8.12, op het moment dat ik nog alleen op het plein sta en ik me zit te bedenken dat ik beter naar huis kan gaan, komt er iemand aan; Het was dat de bezems waren uitverkocht, daarom kwam ze op een fiets zonder remmen aan stuntelen. Ik moest een beetje in mezelf lachen en bedacht me nog dat dat haar nooit kon wezen. Maar eenmaal veilig geland en haar bezem op slot had gezet, kwam ze toch glunderend naar mij toe lopen. Ik kijk nog even om me heen, maar ik ben toch echt de enige hier aanwezig. Het zal toch niet waar wezen? Ik neem haar even op en zie direct dat dit nooit de meid van de foto kon zijn. Ze had geen boblijn, was minstens 2 keer zo zwaar als ik en er was zelfs niet één jukbeen te bekennen. Ze stak haar hand uit en noemde toch de correcte naam, met een stem alsof ze van de visafslag af kwam gevlogen. Ze droeg een jurk waar mijn oma een douchegordijn van had gemaakt en ze droeg zoveel make-up dat het net zo goed met een plamuurmes kon zijn aangebracht.

Hoe kon ik me hier nu nog uit redden?

Lees verder!

Zaterdag, ietsje later wakker worden dan door de week, heerlijk dus...... mijn eigen dag indelen. Niets moet alles mag. Dat gevoel.....helemaal goed. Maar, jammer dus........... die gedachte wordt al snel in de kiem gesmoord. Dochterlief komt mijn slaapkamer binnenvallen met een voor mij inmiddels bekende trek op haar gezicht waarvan ik weet dat daar een "boodschap" achter zit.

Probleem! Geen sokken meer........ alles op... en ze moet over een half uur op haar zaterdagbaantje zijn. Paniek dus. Zeg maar rustig grote paniek. En wat moet ze aantrekken vandaag, wat ze aan wilde trekken stinkt, kan echt niet nog een dag die blouse. Of ik dan in ieder geval een paar sokken te leen heb en en toch echt vandaag wil wassen........ Natuurlijk doe ik dat lieverd, maar...... bedacht ik me toen, had ik gisteravond ook al niet beloofd om deze week het konijnenhok schoon te maken? Ik lig nog even na te mijmeren over het ietwat te drukke bestaan van mijn dochter als ze nogmaals de slaapkamer binnenkomt, ik zie dat ze gelukkig toch nog iets van kleding heeft kunnen vinden. Probleem kleren dus opgelost. Toch nog even 1 vraagje mam zegt ze. "Als ik vanavond thuis kom wil ik liever geen patat", nee, want mijn dochter heeft deze week "het licht" gezien. Ze gaat nu echt beginnen met afvallen. Ja, het gaat echt gebeuren, alles gewoon minder en beter. Paar kilootjes eraf. En als goed moeder ga je daar natuurlijk in mee. Oke, dat wordt vanavond dus gewoon eten koken.....! Mijn dochter is inmiddels vertrokken naar haar werk........ ik besluit op te staan en te gaan beginnen met een ontspannen douche zodat ik mij verder de dag kan gaan wijden aan de huishoudelijke klussen die me inmiddels zijn opgedragen door mijn allerliefste dochter.......

Hoezo zaterdag mijn eigen dag indelen ?

Lees verder!

Dinsdagavond de vervolgtraining van Markant. Na de vorige heftige trainingsdag waren toch alle mannen en vrouwen weer aanwezig. Deze avond verliep "bijna" zonder tranen. Aan het eind van de avond moesten we een positieve boodschap opschrijven voor diegene die rechts naast je zat. Ik had daar geen moeite mee omdat ik deze man, die naast mij zat, had leren kennen als een gevoelige, warme en hartelijke man. Toen ik mijn boodschap dan ook aan hem voorlas schoot hij toch nog even vol en zag ik een traan over zijn wang lopen. De schat.

Woensdagochtend naar de sportschool waar ik, samen met een vriendin, probeer door te fietsen en te lopen op de loopband, een beetje in conditie te blijven. En ik moet zeggen dat de spieren van onze kaken aardig getraind zijn. Door onze drukke bezigheden is dit voor ons de plek waar we lekker kunnen kletsen. Natuurlijk blijft dit niet onopgemerkt door de heren. 2 Gespierde mannen komen op ons af. Met een smoes, dat we ons niet teveel moeten vermoeien, proberen ze een gesprek met ons aan te gaan. Een van de heren toont wat meer interesse in mij en probeert dat ook duidelijk te maken door een paar dubbelzinnige opmerkingen. Hij ziet er niet onaardig uit maar is niet echt mijn type. Daardoor blijven onze gesprekken leuk en lig ik vaak in een deuk door de humor die er in doorklinkt.

Na een aantal weken vraagt hij waar ik woon en of hij een kopje koffie bij mij thuis kan komen drinken? Daar ga ik niet op in. Mijn huis wil ik bij het daten zoveel mogelijk vermijden. Bovendien is mijn ervaring dat het kopje koffie meestal niet de ware reden is.
Toevallig staat hij op een dag voor mijn neus in de winkel. Ik vraag of ik hem kan helpen en waarom hij hier is. Hij vertelt dat hij een date heeft, iets te vroeg is, en om de tijd te verdrijven even de winkel inging. Opeens valt me op dat hij er toch wel leuk uitziet minder bezweet dan in de sportschool. Zijn haar zit anders hij heeft leuke kleren aan. Begin nu toch wel een beetje te twijfelen. Na een paar weken vraag ik hem hoe zijn afspraak verlopen is. Het is alweer uit. Wat vervelend voor je, zeg ik, meteen bedenk ik me dat dit mijn kans is om hem te vragen voor een date.

Helaas ik ben te laat. Hij gaat voor een aantal maanden naar het buitenland, waar een vroegere vriendin van hem woont, en gaat daar opnieuw een relatie met haar beginnen. Ach nou ja, het was toch niet mijn type!

Dit is alweer een paar maanden geleden en inmiddels heb ik hem alweer een aantal keren gezien en gesproken op de sportschool. Hij ziet er niet al te gelukkig uit en als ik hem ernaar vraag dan vertelt hij dat het niet zo goed gaat tussen hen en bezig zijn met een scheiding. Jammer? Of heb ik toch ergens diep van binnen een stemmetje dat iets anders zegt?

Lees verder!

Ondertussen verken ik de omgeving van m’n tijdelijke onderkomen. Ik realiseer me namelijk al te goed, dat niemand hier zal aanbellen om te vragen of ik mee ga ‘iets’ doen: ik ken hier niemand en niemand hier kent mij. Ik koop een kaart van de omgeving en zoek op internet adressen van sportverenigingen op. Gewapend met de kaart en op de leenfiets waag ik me op pad. Natuurlijk verdwaal ik meerdere malen, maar uiteindelijk kom ik waar ik zijn moet. Eenmaal thuis ben ik trots op mezelf; in al die jaren ben ik altijd afhankelijk van hem geweest in het maken van contacten. ‘Vroeger’ dacht ik dat ik letterlijk dood zou gaan als ik zelfs maar 10 km verderop zou gaan wonen; ergens waar ik niemand zou kennen. En nu? Ik ga het avontuur tegemoet!

Inmiddels sms-en we flink wat af. De inhoud verandert met de tijd; van vrij neutraal tot wat persoonlijker. Nu eindigen ze sowieso met een ‘X’; ook al hebben we nog geen enkele echte ‘X’ uitgewisseld. Jij bent degene die de eerste stap zet in de seksueel getinte berichtjes. Vaak moet ik ze meerdere malen lezen om mezelf ervan te overtuigen dat ik het toch echt goed gelezen heb. Ook dit ben ik niet gewend; ik kan me niet herinneren dat ik überhaupt ooit zo’n sms-verkeer met m’n ex heb gehad; niet eens een fractie ervan. Pfff… die woorden maken heel veel bij me los; zowel geestelijk als lichamelijk.

Af en toe betrap ik mezelf er op dat ik helemaal niet aan m’n ex denk; dat die ruim 10 jaar nooit bestaan hebben. Ik vraag me niets eens af hoe het met hem gaat. En daar voel ik me dan schuldig over.

Toen ik bij hem weg ging, heb ik alleen m’n kleding meegenomen. Oh ja, en het strijkijzer. Nou, die kleren had ik net zo goed daar kunnen laten. Ik ben inmiddels 10 kilo afgevallen en heb weer dezelfde kledingmaat als toen ik 18 was; en dat in nog geen 2 maanden tijd. En nee, niet van de stress, maar gewoon omdat ik super lekker in m’n vel zit!

Zo sms-en we een aantal weken; de ene sms nog stouter dan de andere. Ik zit bijna vastgeplakt aan m’n mobieltje, ik neem ‘em overal mee naar toe. Zelfs als ik in de sportschool sta, laat mijn blik het beeldschermpje niet los. Die rode wangen komen echt niet van de inspanning!

Uiteindelijk spreken we af om elkaar te zien; ditmaal zonder werkgerelateerde zaken er omheen. Ook spreken we af dan toch echt te gaan zoenen.

We spreken af in een kroeg. Eenmaal daar aangekomen staan we vrij snel in een hoekje. Toch blijft het bij steels naar elkaar kijken onder het genot van een drankje. Zelfs ik met al m’n plannen durf helemaal niets. Jeetje, ik lijk wel een puber van 16! Als jij drankjes gaat halen, pak ik m’n mobielte. Ik stuur je een smsje met de tekst: ‘Zullen we zoenen?’. Als je terug bent, ga je rustig met je verhaal verder. Ik zeg je dat je een sms hebt gehad. Je kijkt op je telefoon en krijgt een kleur en begint te typen. Ik voel wat trillen in m’n broekzak en zie dat ik een berichtje heb:‘Is goed’. Dat laat ik me niet nog een keer sms-en en voordat ik je begin te zoenen pak ik je biertje en zet deze op de bartafel. Onze tongen spelen aftastend met elkaar. Het is toch wel wennen om na zo veel jaar te zoenen met ‘een ander’; het lijkt alsof we elkaar af en toe moeten (bij)sturen. Als het sluitingstijd is, gaan we naar buiten en lopen we naar je auto. Natuurlijk breng je me naar huis. Thuis gekomen nodig ik je uit om nog wat te drinken. Zwijgzaam gaan we de zes trappen op. Als we naast elkaar op de bank zitten kunnen we niet van elkaar afblijven. Wel houden we het netjes, blijven onze handen boven de gordel. Twee uur later ga ik in bed liggen, de plekken waar je met je handen geweest bent tintelen nog. Volgens afspraak bel ik een vriendin op om haar te vertellen hoe de avond is verlopen. Eén van de eerste dingen die ik tegen haar zeg, is dat ik niet echt onder de indruk was van je zoenkwaliteiten…

Lees verder!

Nog anderhalve dag en dan is het einde van de zomer een feit. Heeft de zomer je gebracht waar je op hoopte? Lag je met je zwierige zomerjurk romantisch te rollebollen in de branding samen met die heerlijke man met diepgebruind half-ontbloot Men’s Health bovenlijf, terwijl je een fles prosecco in je handen hield? Of zat je samen met je kersverse Mr.Right uren achtereen aan een krakkemikkig tafeltje in de Jordaan te bomen over het nut van het leven, waarna je de zoveelste fles witte wijn liet aanslepen door die niet onappetijtelijke bediende? Stond je met die galante jongeman die je ontmoette in het Vondelpark, nog geen paar uur later op het Museumplein in de bakkende regen passioneel te zoenen, om druipend van de regen je op te warmen met een chocolademelk plus goede scheut rum?

Of was de zomer van 2009 vooral de zoveelste kater in liefdesland?

Ik was gezegend met een lief, deze zomer. Terrasjes gepakt, buiten gegeten, gepicknickt in het park, bootje gevaren door de grachten, de hele mikmak. Nu het uit is ben ik genoodzaakt de aanstaande herfst en bijkomende kou in mijn eentje te trotseren. ‘In de bittere rouw-periode van UIT is het belangrijk dat je in staat bent vriendin van jezelf te zijn,’ zei Wijze Vriendin afgelopen week tegen mij. ‘Waar ligt mijn teiltje ook alweer?’ was mijn primaire reactie. Later bedacht ik me dat ik het best, gewoon bij wijze van experiment, kon proberen.

Sindsdien hebben mijn vriendin en ik van alles ondernomen. Zo staken wij samen kaarsjes aan op vrijdagavond en lazen een boek op de bank. Op zaterdag struinden we wat over de Albert Kuip en kochten lekkere boodschappen, om ’s avonds uitgebreid te koken voor nog wat andere vriendinnen. Op zondag gingen we samen naar la Siciliana Ribelle in the Movies. In andere woorden: mijn vriendin is helemaal klaar voor de koude, eenzame, korte, donkere dagen, dus ja, dan moet ik maar mee.

<span class="Apple-style-span" style=" ;font-family:'trebuchet ms', serif;">Lucie Vriesema

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Schrijfster van ‘<a href="http://www.expeditieman.nl/" target="_blank"><span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Expeditie MAN</a><span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">’

Lees verder!

Het was in het najaar van 2008 dat ik via een online datingsite in contact kwam met, ik noem hem maar, even Robert.

Een hele enthousiaste kerel van een jaar of 46. Een zakenman, die na jaren rond de wereld te hebben gezeild, weer terug was in Nederland. Hij was hier een eigen bedrijf gestart, iets met online wereldhandel en deed het naar eigen zeggen erg goed. Onze gesprekken gingen echter vooral over zijn omzwervingen op het zeiljacht en zijn belevenissen in de Cariben. Al snel kreeg ik foto’s te zien van zijn indrukwekkende jacht, een werkelijk prachtig groot zeewaardige zeilboot met diverse kajuiten! De vraag kwam of ik ook kon zeilen en of mij het leuk leek met hem lange zeilreizen te maken.

Ja hoor, zeilen zit me in het bloed. Ik zag me al zitten op zijn jacht, cocktail in mijn ene hand, schoot nonchalant in mijn andere hand. Haren wapperend in de wind… Hij wilde graag bellen en sms'en, zo gedaan. Dat was leuk en gezellig. Al snel kreeg ik een sms en dat hij met mij om de wereld wilde zeilen en of hij ook een huis zou kopen in Italië om daar samen onze tijd door te brengen. Snel sms'de ik terug of hij ook niet vond dat hij nogal hard van stapel liep? Nee hoor, dat was niet het geval, hij wist gewoon dat ik Hét was etc.. En ik moest durven dromen en me er niet tegen verzetten. Help!!

We besloten om af te spreken, dat leek me een goed idee, want de verwachtingen liepen wel erg hoog op. Zo gezegd zo gedaan. We spraken af op zijn kantoor in een prachtig oud pand in een klein stadje. Zenuwachtig liep ik de gigantische kamer in, met open haard en houten vloeren. Daar zat hij achter zijn bureau, waarop een replica van zijn zeiljacht stond. Een niet onaantrekkelijke man, ook al was het wel een erg directeurstype. Maar daar kan ik wel doorheen kijken, ik stelde me hem gewoon voor in zijn spijkerbroek en gympen op de boot. Hij nam me mee uit eten en vroeg me honderduit. Ik probeerde ook aan hem dingen te vragen, maar ik lag vooral onder vuur. Waarom ik gescheiden was, hoe het verliep met de scheiding, wat ik deed etc. Ik heb openhartig geantwoord. Ik vond hem wel wat vreemd, misschien de zenuwen bij hem die het gesprek op een sollicitatiegesprek liet lijken?

We reden na de koffie terug naar zijn kantoor. Hij zei: “misschien kan ik je nog wel helpen aan wat opdrachtgevers, voor je werk.” Ik dacht, huh, dit was toch een date, geen sollicitatiegesprek?

Hoe zit het dan met het zeilen, de cocktails, de spannende reizen? En het huis in Italië? Maar dat heb ik maar niet gezegd..

Enigszins verward reed ik terug naar huis.

(wordt vervolgd)

Lees verder!

Eigenlijk vind ik alle ontmoetingen die ik heb van de site bijzonder. Soms zit het tegen - it’s all in the game - maar vaak zit het mee. De leukste blijf ik onthouden, net zoals bij mijn kinderen. Dat het ‘huilbaby’s’ waren was ik weer vergeten toen ze over die periode heen waren.

We hadden pas twee mails had uitgewisseld en overtuigd dat wij niet diegene waren die naar elkaar op zoek zijn. Op een doordeweekse ochtend was ik heerlijk vrij, u kent het wel, terwijl de winkel deuren weer de eerste adem inzuigen van de nieuwe dag en de ramen hun ogen open doen met het ophalen van de rolluiken, en voor mij geen enkele verwachting en de hele wereld voor je zelf. Zij was toevallig ook online en besloten naar de zee te gaan omdat aan de praat te raken prettiger is dan eindeloos mailen. Een anderhalf uur stonden we samen op een duin op de parkeerplaats bij Bloemendaal en voor ons lag een stil strand, prachtige Hollandse lucht en een klein briesje.

Zij was visagist bij de TV en kwam op plaatsen waarvan ik geen idee van had dat daar mensen nodig zijn. Ze ‘deed’ mensen van soaps en actualiteiten programma’s. Het was heerlijk om te horen wat er achter dat wereldje schuil ging, dus wat over de poeders en de kleurtjes maar ook de ware karakters van de mensen die op de buis een beeld van zich zelf gaven. Op haar beurt was het een openbaring te horen wat er allemaal in mijn werk omging. Heel anders dan ze had verwacht omdat het regelmatig in een bepaald daglicht gezet door de media als het fout gaat. Verder kwamen natuurlijk de exen aan de beurt, de kinderen, het weer, rijkdom en armoede, wel of geen tango-fan en ga zo maar door.

Aan het eind van de tocht spierpijn, rode wangen en een lekkere vismaaltijd gehad in een strand tent met goede friet. Het was een fijne dag, veel geleerd maar ook voldoende om er alleen maar ook prettig ontmoeting van te maken en nog af en toe en mailtje, “En hoe zit het jou, al iemand aan de haak geslagen”?

Lees verder!

De foto was niet mis: een stoere motorrijder op een forse motor, strak in het zwarte leer. Een kleine pasfoto ernaast toonde een jongensachtig, blozend gezicht. We spraken af in Utrecht, lekker centraal voor iedereen. Ik zou vanuit het westen en hij vanuit het diepe zuiden komen, per trein. Een motor is leuk, maar je ziet er nu eenmaal niet elegant uit wanneer je er vanaf komt.

De pasfoto bleek gedateerd, het jongensachtige bleek plaatsgemaakt te hebben voor een beginnende onderkin, maar er was geen bierbuik of ‘love handle’ te bekennen. Dat ik in werkelijkheid ook kort haar draag en niet van plan ben het te laten groeien was voor hem een tegenvaller, maar mijn mooie blauwe ogen schenen veel goed te maken.

We konden het samen prima vinden en na een paar diner dates met prettige conversaties als garnering werd ik uitgenodigd voor een heuse vernissage met bijbehorende logeerpartij in een eigen logeerkamer. Het schildersfeestje was een succes, voor mij deels nostalgisch genot uit vroegere tijden. Ver na middernacht lag ik op een geïmproviseerd bed op een tochtige zolder, omdat de gastheer er voor het gemak vanuit was gegaan dat de nacht anders zou verlopen.

Van nachtrust was weinig sprake: het huis daverde van het gesnurk dat het een aard had! Zoiets staat nou nooit in een profiel: nachtelijke bomenveller zoekt vrouw …. Absoluut niet uitgeslapen liep ik even na half negen de trap af, richting badkamer.

Mijn hoopvolle gastheer bleek de deur van zijn slaapkamer wagenwijd open te hebben gelaten en lag in volle glorie midden op een immens bed te ronken dat het een aard had. De volle glorie bestond in dit geval uit een enorme bleke berg en het duurde een paar seconden voor ik doorhad dat het een buik betrof. Omdat ik waarschijnlijk een paar seconden te lang de kamer in staarde, voelde mijn gastheer blijkbaar mijn aanwezigheid en werd wakker. Met een vrolijke armzwaai werd ik uitgenodigd erbij te komen liggen, nu ik er toch eenmaal was. Met een grapje in de trant van: ‘nooit de eerste keer, meneer’ maakte ik mezelf uit de voeten, richting badkamer en deed deze stevig op slot. In de spiegel kijkend gaf ik onmiddellijk toe zelf ook niet meer zo slank te zijn als vroeger, maar ook mijn niet aanwezige wanhoop heeft zijn grenzen!

Daar ontdekte ik het geheim van de potentiële minnaar met het redelijke figuur, die in de nacht veranderd was in een bleke berg. Onder een stoel naast het bad lag een roze pakket van het soort dat ik als kind vaak gezien had tijdens logeerpartijen bij mijn grootmoeder: een korset! Een machtig korset in dit geval, met zware baleinen en veters.

Het kwam dan ook niet als verrassing dat de beste man een half uur later de badkamer inschoof en daar meer dan een uur werk had, terwijl de ontbijteitjes koud werden. Hij was oprecht teleurgesteld dat ik voor de lunch al weg wilde. Lang leve de vriendin die niet veel woorden nodig heeft om te snappen dat zij jou met een noodoproep moet bellen!

Een kaartje om te bedanken voor het gezellige weekend heb ik nog wel gestuurd, maar een volgende ontmoeting is er nooit meer van gekomen…..

Lees verder!

Saturday!...weekend....at last. This last week was hectic. As a single mother of three teenagers life is always hectic. Working enough hours to pay the mortgage and keep the kids supplied with a reasonable amount of G-Star sweaters and Bjorn Borg underwear to ensure their acceptance in the corridors and bike sheds of the high school. After work there's a garden and house, screaming almost as hard as the children for attention. At the same time I am always engaged in this personal battle – on one side there's me and on the other is the washing basket. Just as the bottom of the pile of wash is in sight one of my teenagers decides to clean up. Triumphantly he arrives downstairs laden with a mountain of jeans, t-shirts and odd socks expecting only praise from having finally tidied up his room. That's a normal week. But this week was a marathon!

Not only stress at work, filling in for sick colleagues while we're in the last throes of organizing a symposium. My three day week became a five day, 50 hour affair. My evenings were filled with pilates, two parents evenings at two different schools, choir practice and a birthday celebration. And then ….sigh of relief....Saturday......aaahhhhhh. Not much to do today, no alarm to wake me, bit of shopping, washing, gardening and the thought of spending my evening with my youngest child. My daughter, 13 years old. My sons, 17 and 19, have plans elsewhere as is usual on a Saturday evening. But my daughter is still too young for that. Her weekends are spent at home – generally with me. Mother/daughter quality time.

I had two invitations for this evening. One was to a concert, classical, sounded very nice. The other was to a party. A friend was giving a house warming. But if I had accepted either one then my daughter would have been on her own. She says she doesn't mind... she actually encourages me to go out. But although I do occasionally leave her on her own I don't like to do that too much. At that age you still appreciate a bit of parental attention, right? I was looking forward to an evening with her – rented a DVD, 'Legally Blond' good choice for a 13 year old, potato chips, candle on the table, cola.. but what's this?..Forget it!!

After dinner the boys were soon gone...the film that I had chosen for her is great...if you're 13. One obstacle in the way of our evening together.... she is no longer interested in Saturday evening with Mom... msn has taken my place! There she is, tick, tick, tick on the keyboard... I occasionally see a little laugh, a twinkle in her eye... she is completely absorbed by the conversation.... or should I say chat... or chats. She seems able to carry on a conversation with about 10 different 'contacts' at the same time. If I try to talk she looks at me with a blank expression... humoring me for the appropriate length of time until she can comfortably resume her msn 'chat' without making me feel snubbed. Meanwhile I'm sitting here virtually on my own, watching 'Legally Blond'. And to think I could have been out at a concert... or partying the night away. But no.. even although she seems barely aware of the fact that I´m here, I choose to believe that on some subconscious level she is very aware and even supported by the fact that her mother is here, but an arm´s length away..... should the msn chatters cross the line. Let´s face it, it´s their reality, their world, and what happens there is every bit as stimulating, exciting and, on occasion, threatening, as the contacts we used to have hanging on the street corner.

So just as my mother used to peep through the curtains keeping an eye on me and my friends, I keep an eye on my daughter, on stand by, ready to help, comfort, lend a shoulder, when necessary. My Saturday evening is worthwhile...I´d rather do this than any concert or party.

Lees verder!

Toen ik hoorde dat Match4me bloggers zocht veerde ik op uit mijn stoel.

Bloggers? Dat moest iets voor mij zijn. Een nieuw begin aan mijn tot nu toe vrijgezellen bestaan? Maar wat zal ik schrijven?

Een pikant verhaal, mijn fantasieën die nooit uitkomen? Mijn beginnend contact met de nieuwe en volgens mij single buurvrouw. Oké, ik waag de gok (ik kan op zijn minst met een introductie van mezelf beginnen).

Hallo alle vrijgezelle dames hier op match4me. Mijn naam is Juju, 47jaar, beginnend kaal, 1,54m en een hazenlip? Liefde zit van binnen toch? Gij zijt getroost: ik ben in ieder geval geen boer die een vrouw zoekt,……tenminste: niet voor zover ik dat weet. Ben van plan om zijn minst vrouwen als Rebecca Loos of Katja Schuurman naar mijn blog te lokken.

Ik schrik wakker als ik merk dat de hond mijn gezicht liefkoost en kijk wat mijn creatief brein heeft geproduceerd. Ben niet ontevreden. Weliswaar nog niet het nivo van Daphne dekkers of sexy Helene van Royen, maar wie niet droomt die zal nooit wat bereiken.

Ik bekijk mijn profiel en richt mijn blik op de spiegel. Wat heb ik een vrouw te bieden naast statistieken, logaritmes, voetbal. Ingrediënten voor een gezellige en spannende avond? Maar sterker nog, wat moet mijn toekomstige date behalve een leuk koppie hebben? Ik ben duidelijk nog geen filosoof onder de daters, geen Michelangelo onder de vrouwen. Deze statistieken laat ik aan jullie, datingmakelaars over.

Acht uur alweer. Ik pak de ketting en neem mijn trouwe vriend aan zijn lijn naar buiten. Ik open de deur en ruik de heerlijke geur van asfalt na een regenbui. Voor me uitkijkend schrik ik van het gestalte wat voor me opdoemt. De buurvrouw… ze lacht. Er gaat van alles door mijn hoofd. Het moet er toch een keer van komen. Ze wil vast niet weten wat Ajax gisteren gedaan heeft. Ik lach wat onhandig terug en vraag of ze zin heeft in een tour door de stad met mij als ‘gratis’ gids. Ze lacht en zegt ja. De puber in mij komt weer naar boven.

Eindelijk is het weer eens zover een echte DATE.

Lees verder!

Hoe zit het ook alweer, je moet eerst van jezelf houden voordat een ander van je kan houden…toch? Sterker nog, in heel veel mannelijke profielen staat dat ze een vrouw zoeken die blij is met zichzelf. Nou wil ik best zeggen dat ik van mezelf hou hoor, onvoorwaardelijk zelfs en gewoon voor wie ik ben en waar ik voor sta. Maar dat kun je niet zomaar altijd zeggen zonder een heel andere reactie uit te lokken; je wordt arrogant gevonden. Blijkbaar zijn van jezelf houden en het uitstralen ervan weer heel verschillende dingen.

Dat ik van mezelf hou wil trouwens niet zeggen dat ik alles aan mezelf leuk vind. Ik weet heus wel dat ik net als ieder ander van die onhebbelijke dingetjes heb en ik word ook wel eens moe van mezelf. Toch moet ik over het algemeen ook gewoon tegen mezelf zeggen dat ik het lang niet slecht doe. Ik heb een leuk appartementje, leuke spulletjes erin, een goede opleiding achter de rug en een baan met salaris. Ik heb een fijne familie en leuke vrienden en ik lach regelmatig, wat meestal een teken is dat je plezier hebt.

En dan komt het hoor, een zelfverzekerde vrouw die achter zichzelf staat, uitstraalt dat ze blij is met zichzelf en bovengenoemde zaken, die heeft natuurlijk alles al. Dus als ik dan eens iets zeg over me wel eens alleen voelen, of over iemand tegen willen komen om waanzinnig verliefd op te worden, dan klopt het schijnbaar niet met het plaatje wat ik eerder heb geschetst. Want als ik het prima heb alleen, dan heb ik toch niemand anders nodig? Of waarom zou ik mijn onafhankelijkheid op willen geven als het zo goed voor elkaar heb?

En het antwoord is… delen! Het van jezelf houden is veel leuker als je weet dat ook iemand anders van je houdt! (En dan heb ik het niet over familieliefde, dat moge duidelijk zijn!) En blij zijn over iets wordt nog veel leuker als je juist tegen die ene persoon kan vertellen waarom je zo blij bent. En dat leuke leventje, ik wil ook wel eens aan iemand anders laten zien dat ik het leuk kan maken voor mezelf. En wie weet, kan ik het ook wel heel erg leuk maken voor een ander. En dan maak ik nog iemand gelukkig, behalve mezelf.

Lees verder!

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Het is niet toevallig dat ik als single door het leven ga. Geen treurig noodlot. Niet onverwacht weduwe geworden of gedumpt door een man die vreemdging, geen slachtoffer van huiselijk geweld, niets van dat al. Ik ben 36 en heb lang geen relatie meer gehad. Ik ben en doe namelijk ontzettend moeilijk. Mijn feromonen en hormonen slaan meestal aan bij mannen waarvan mijn hersenen heel hard ‘niet doen, niet doen, niet doen’ roepen. En daar doe ik dan ook maar niks mee. En van mannen waar eigenlijk helemaal niets mis mee is, word ik niet warm of koud. Nou ja, een heel enkele keer dan, maar dan wil hij weer niet.

<span class="Apple-style-span" style="font-family: 'trebuchet ms', serif; ">Flora is een hele lieve, intelligente vrouw van dertig. Ze was lange tijd single. Zat niet lekker in haar vel. Nou ja, had eigenlijk gewoon veel te veel vel. Ze was 120 kilo, schoon aan de haak. En nu zijn er best mannen die van vol houden, maar Flora zat niet lekker in haar vel. Besteedde nauwelijks aandacht aan haar uiterlijk, verborg haar enorme lijf in volumineuze slobbertruien en keek vaker naar de grond dan naar de wereld om haar heen. Totdat het roer om ging. Ze ging de wereld laten zien wie ze was. Flora besloot te gaan sporten, af te vallen, leuke kleren te kopen en naar de kapper te gaan. Ongeveer een jaar later en dertig kilo minder schreef ze zich in op een datingsite. Met de eerste man die ze ontmoette, had ze meteen een kortstondige affaire, die hij helaas beëindigde met de beruchte woorden ‘ik voel niet méér voor je’. Flora kroop enkele dagen onder een dekbed met een grote voorraad chocolade, maar herpakte zichzelf al snel. Met man nummer twee beleefde ze een gezellige avond. En daarna nog een, en nog een, en inmiddels zijn ze een half jaar samen en hartstikke gelukkig met elkaar. Flora is nog steeds aan de zware kant, maar stráált. De man in kwestie heeft vissenogen en kampt ook met enig overgewicht. Zij is straalverliefd op hem en hij op haar.

<span class="Apple-style-span" style="font-family: 'trebuchet ms', serif; ">En ik? Ik bevind me nog steeds in de jachtvelden. Zeker een dozijn mannen via datingsites ontmoet. Soms een tweede date, heel soms een derde, maar tot bloei wil het tussen mij en manvolk maar niet komen. Ik wou dat ik Flora was en straalgelukkig met een man met vissenogen.

Lees verder!

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">De verleidelijkheid ten top straalde ik vorige week zaterdag als het weer, dat zonder alarm door een nieuw raam naar binnen viel, zonlicht mijn bruine benen op het glanzende beukenparket liet pronken en een sprekende mond via handige handen een glas frambozensap kreeg toegediend.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Dit allemaal in aanmerking nemende denk ik zover te zijn om een verkenning naar het uitdragen van genot te kunnen uitvoeren, in tomeloze drang de buitenlucht opzoeken; naar de bergen, de zee, de vlakten over. In niets ontziende aandacht lange lijnen aanspoelsel observeren, met haar opties tot het scoren van hits bij strandspel en wandeling, waar onderzoekend aangescherpte blikken in winter en zomer doen denken aan het vreemdeling zijn in eigen land, opwindend dansend, zwierig melancholisch naar de einder starend, in zeker opzicht te vergelijken met het lopen op de voetbrug bij het monument op de Afsluitdijk.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Ik vind het leuk te regisseren, je daar te ontmoeten, argeloos een ander mens te laten ontdekken, zomaar op die brug, elkaar van twee kanten naderend, iets zeggen, doorlopen, omkijken. Misschien geef ik een schetterende uithaal in een nerveus loopje naar de Waddenzee, luister jij naar het golfgeruis van het IJsselmeer.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Soul on soul, sea and lake, eer bewijzend aan structuur en detail binnen de weg- en waterbouw, architectonische aspecten besprekend, het meervoudig gebruik van een 77 jaar oude dijk die de twee Frieslanden verbindt. Er worden allerlei studies naar verricht, maar laten wij ons concentreren op de speels-beeldende kracht waarmee je hooien in hitte op zeedijken in een choreografie kunt omzetten, aan onze stemmen, die naderbij gekomen niets anders willen dan steenstortend pruttelen aan de waterkant.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Fascinerend en menselijk, een houding bepalen naar de vroegere en huidige zee, salueren op het basalt, gevolgd door koffie en een blik in de ogen.

Lees verder!

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Na een lange strijd werd ik pleegouder van een vijfjarig jongetje: een lief en enthousiast knulletje dat al veel te verstouwen had gehad en eindelijk bij mij kwam wonen. Ik had ernaar uitgekeken en wist ver van tevoren al welke leuke dingen we samen zouden gaan doen. Het was een flinke kentering. Ik was "moeder" geworden; niet zomaar moeder, maar alleenstaande moeder en wel van een beschadigd kind, dat heel wat in te halen had.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Op hetzelfde moment gebeurde er nog iets: mijn vader leek ziek. Ik heb al mijn overtuigingskracht moeten inzetten om hem mee te krijgen naar het ziekenhuis voor een onderzoek. Pijnlijk was het om hem daar in de MRI-scanner te zien liggen. En verdrietig om mijn vermoedens bevestigd te zien. Mijn stoere vader, die zich kranig op de been had weten te houden na het plotselinge overlijden van mijn moeder vijf jaar eerder, had een chronische en onomkeerbare aandoening. Hij had alle hulp nodig die hij kon krijgen.

<span class="Apple-style-span" style=" ;font-family:'trebuchet ms', serif;">Zoontje ondertussen, ik noem hem hier "Sunshine", leerde in hoog tempo Nederlands spreken en wende al snel aan zijn nieuwe thuis, zijn nieuwe school en... zijn nieuwe moeder. De hechting kwam goed op gang en hij vertrouwde me regelmatig gebeurtenissen toe uit zijn vroege kinderjaren. Het waren niet altijd vrolijke verhalen. Ik kon hem alleen beloven dat hij voortaan beschermd zou zijn. Als een moederkloek hield ik in de gaten of het wel goed met hem ging, of hij werd geaccepteerd door zijn klasgenootjes en zich niet te ernstig bezeerde bij zijn wilde capriolen. Regelmatig vroeg ik of hij het fijn vond in zijn nieuwe leven en steevast was hij onverdeeld positief. Maar op een avond bekende hij dat hij graag een papa in huis zou hebben...

<span class="Apple-style-span" style=" ;font-family:'trebuchet ms', serif;">Om het luchtig te houden en hem aan te moedigen vooral zijn gevoelens uit te spreken, vroeg ik of hij een bepaalde papa in gedachten had. Daarop begon hij namen te noemen van mijn mannelijke vrienden en kennissen met wie hij inmiddels had kennisgemaakt. Vriend A kende hij al vanaf het begin en is een favoriet, mede vanwege zijn lengte van bijna twee meter; hem zag hij wel zitten als papa. Toen ik reageerde dat ik A zeer waardeer maar niet als kandidaat zie, kwam het onvermijdelijke "waarom niet?".

<span class="Apple-style-span" style=" ;font-family:'trebuchet ms', serif;">Nou, begon ik, als hij jouw papa wordt, wordt hij ook mijn man, dan komt hij bij ons wonen en bij mij slapen, en dat wil ik niet. Ooh, zei hij begrijpend, is het omdat hij niet in je bed past? Omdat hij te lang is? Eehh... ja, dat is het... zei ik.

Lees verder!

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Ik hoor regelmatig van vriendinnen en ook van vrienden dat het zo moeilijk is een leuke man of vrouw te vinden.Dates vallen vaak tegen, vaak is het verwijt dat er zoveel eisen worden gesteld, men beoordeelt elkaar op uiterlijk, maatschappelijke positie, vooral vrouwen vallen voor een zeiljacht, luxe reizen, mooi huis. Mannen letten teveel op het uiterlijk.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Wanneer een eerste ontmoeting wel leuk uitpakt kan het zijn dat er meerdere afspraken volgen, na korte tijd blijkt dan vaak dat een van de twee afhaakt. Dit nadat er meestal toch wel wat heen en weer is gemaild en er voor een groot gedeelte de potentiele partners beiden voldoen aan datgene wat men zoekt.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';"> Afgelopen week las ik een artikel waarin wordt gesproken over emotionele verbondenheid, steeds meer relatietherapeuten zijn van mening dat die emotionele verbondenheid van wezenlijk belang is voor het slagen van een relatie.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Wat is emotionele verbondenheid?

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">In de eerste plaats heeft het te maken met je aangetrokken voelen tot de ander, maar het gaat verder, je in hem of haar herkennen, je thuis voelen, je veilig voelen, zodat je volledig jezelf kunt zijn. De andere factoren zijn dan van ondergeschikt belang, al spelen ze wel mee uiteraard.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Meestal doen we ons mooier voor dan we zijn of als diegene die we graag willen zijn, maar dat werkt uiteindelijk voor geen meter. Toch denk ik dat het voor velen heel moeilijk is zo dicht bij jezelf te blijven, we zitten zo in ons hoofd, we durven, zeker in het begin, ons niet kwetsbaar op te stellen en vervallen in no time weer in het bekende gedrag.

Lees verder!

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Je hebt mannetjes en vrouwtjes. De lieve heer wilde dat kennelijk zo. Maar eigenlijk is het gekkenwerk, dat verschil. Je geeft de een iets, wat de ander niet heeft, en andersom en dan kun er op wachten dat "er stront komt."

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Wie zoiets duivels heeft verzonnen!! Die is, of geniaal bezig geweest, of wilde de rest van zijn leven, in een deuk liggen c.q. gillen van het lachen!!

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Neem mij nou. Toevallig ben ik een vrouwtje, dus, zoek ik, in mijn geval een mannetje. Andere gevallen zijn er ook, maar daar weet ik niet zo veel van. Ik heb veel mannen ontmoet; aardige mannen, leuke mannen, lieve mannen die nog getrouwd waren (dat is een hoodstuk apart, want eigenlijk zou ik ze niet lief moeten vinden..). Ook saaie, arrogante, sportieve, muzikale, (mannen met vleugels, nee, niet op hun rug, met clavecimbels, en met een prachtige bas-stem).

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Mannen die prachtig kunnen schilderen, mannen die roken en drinken, zelfs een man met een vliegtuig!! Ik zou vlieglessen van hem krijgen, als........ ik hem de rest van zijn leven gelukkig wilde maken. Ha, ha,ha.Ik word al misselijk als ik op steunzolen ga staan, en dan voor de rest van zijn leven!!!

<span class="Apple-style-span" style="font-family: 'trebuchet ms', serif; ">Maar goed, mannen dus. Het zou te ver voeren om alles wat ik heb meegemaakt, hier wereldkundig te gaan maken. De lieve heer heeft echt heeeeel erg om mij moeten lachen!

<span class="Apple-style-span" style="font-family: 'trebuchet ms', serif; ">En..... om die gekke mannen.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Maar, ik blijf zoeken naar die ene, die speciale, en..... je hebt vrouwtjes en mannetjes........HEERLIJK!

Lees verder!

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Ben ik een beetje raar? Ik zit gewoon even niet te wachten op een serieuze relatie na tig jaar gezapig samenwonen. Ik geniet intens van mijn vrije “sex in the city” leven: ik woon midden in de stad, mooi appartement, zie er nog best redelijk uit, succesvolle baan, leuke vriendinnen, véél mannelijke aandacht… Dit is tenminste LEVEN!

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">En nee, ik heb geen serieuze relatie en ben er ook niet naar op zoek. Wat niet wil zeggen dat er geen mannen in mijn leven zijn… Ik kick op de aandacht en ben ongeduldig. Gevolg is dat ik meerdere projectjes parallel heb lopen. Ik kom tijd tekort. Mijn inbox, telefoongeheugen en agenda lopen vol. Ik ben trouwens bepaald niet de enige met dit “rare” flierefluitleven. Zijn wij flierefluiters en levensgenieters allemaal hedonistisch, opportunistisch of date-verslaafd? Of is dit het dertigersdilemma?

<span class="Apple-style-span" style="font-family: 'trebuchet ms', serif; ">Misschien hoort dit vrije leven wel gewoon bij deze tijd, ben ik een voorloper. Is dit geflierefluit over twintig jaar net zo gewoon als samenwonen nú is. Twintig jaar geleden noemde men “samenwonen” nog “hokken” en was het taboe. Toch zitten de traditionele overtuigingen van een liefdesrelatie er bij mij ook stevig in.

<span class="Apple-style-span" style="font-family: 'trebuchet ms', serif; ">Je weet wel: relaties horen duurzaam en monogaam te zijn... Daarom vind ik mezelf een beetje raar, ik voel me een beetje beschaamd. Ik breng mijn (potentiële) projectjes direct eerlijk op de hoogte van mijn manier van leven, bang voor misverstanden en gebroken harten. “Volg je gevoel” is tegenwoordig de leus. Hoe kan iets wat zo goed voelt verkeerd zijn? Ik verzet me er dus maar niet tegen, ik volg mijn gevoel en leef me uit. Ik speel met vuur en neem voor lief dat bij deze euforische ups ook dramatische downs horen.

<span class="Apple-style-span" style="font-family: 'trebuchet ms', serif; ">Op een dag zal ik wel weer halsoverkop verliefd worden. En als het dan wederzijds is, en het voelt goed en ongedwongen dan zal ik wel weer gaan voor een brave relatie.

<span class="Apple-style-span" style="font-family: 'trebuchet ms', serif; ">Maar NU EVEN NIET! Laat mij voorlopig mijn gang maar gaan.

Lees verder!

Daar zit ik dan…helemaal alleen. Ik ken hier helemaal niemand, kan hier via via terecht. Klinkt misschien niet zo bijzonder, mensen verhuizen vaker. Maar ik: ik heb m’n hele leven in het dorp gewoond waar ik ben geboren. Dus om dan opeens aan de andere kant van de provincie te ‘verblijven’ is nogal wat.

Ondertussen mailen we verder. De mails worden iets persoonlijker. Je weet dat ik een relatie heb, maar niet dat ik nu bij hem weg ben. Ik wil het je wel vertellen, maar dan persoonlijk. Binnenkort moeten we weer samen wat bespreken. Ik vraag je in de email of je daarna wat met me wilt drinken. Voordat ik me bedenk, druk ik snel op de verzend toets. Nu kan ik niet meer terug… Als ik het envelopje in m’n beeldscherm zie verschijnen, ben ik op van de zenuwen. Je bent gelukkig niet geschrokken van mijn brutale vraag en stemt toe. We wisselen telefoonnummers uit.

Zes dagen later; een superwarme donderdag. Daar zitten we dan; jij weer in een fantastisch pak, ik in een iets luchtere outfit. Helaas is er een derde persoon bij het gesprek. Ik zie dat ook jij je een beetje ongemakkelijk voelt in deze situatie. Als de onderhandelingen achter de rug zijn en we met z’n tweeën achterblijven, spreken we nog snel een tijdstip af.

Ik zet de computer uit. Kon me de laatste paar uur moeilijk concentreren. Als ik na 20 minuten op de afgesproken locatie aankom, sta je al te wachten. Samen lopen we het terras op. Ik ben op van de zenuwen. Je bestelt wat te drinken en we besluiten ook een hapje te eten; dit geeft me wat de tijd om even tot rust te komen. Als we klaar zijn met eten, begin ik te praten, het schaamrood op de kaken. Ik heb dit zo goed ingestudeerd, maar het loopt niet volgens plan: ik spring van de hak op de tak. Uiteindelijk is het hoge woord eruit: ik vertel je dat ik je erg leuk vind; méér dan alleen maar leuk. Dat ik nachten wakker lig, alleen maar aan jou kan denken. En niet te vergeten: dat ik bij hem weg ben. Je zegt dat je mij ook leuk vindt en wat dat laatste betreft niet verbaasd bent; je had al een vermoeden. Je voegt er aan toe dat ik het rustig aan moet doen; eerst het één moet afronden voordat ik aan het ander begin. Jij hebt er ervaring mee, je hebt immers ook een lange relatie achter de rug.

Na nog een paar drankjes is het tijd om naar huis te gaan. We nemen afscheid, beiden een beetje verlegen. Als ik in de auto zit baal ik enorm dat ik je niet gewoon gezoend heb; wat een schijterd ben ik zeg! Het is even zoeken naar m’n nieuwe onderkomen, maar uiteindelijk vind ik de juiste weg. Via een smsje laat ik je weten dat ik je had willen zoenen, maar het niet durfde. Jij antwoordt dat jij ook niet durfde. Met een warm gevoel kruip ik in bed, maar slapen doe ik niet…

Lees verder!

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Het is zondagavond en ik zit hier achter mijn laptop te bedenken wat ik jullie zal vertellen over de dingen die ik afgelopen week heb gedaan en meegemaakt.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Precies een week geleden begon ik met een blaasontsteking en was daardoor genoodzaakt een paar dagen thuis te blijven. Omdat ik in een kruiderijenwinkel werk was het voor mij makkelijk om een potje cranberrytabletten mee te nemen om zo de blaasontsteking tegen te gaan. Natuurlijk als "een van de beste verkoopsters", ons team bestaat uit 12 personen, prees ik dit middel aan bij iedere vrouw die bij me kwam met hetzelfde probleem. U kunt deze rustig nemen en nee u hoeft niet naar de dokter voor een antibiotica met deze cranberrytabletten is het na 2 dagen al over.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Ja ja. Totdat ik er zelf achter kwam, na 4 dagen, dat mijn verkooptechniek toch niet zo heel goed bleek te zijn. Na 4 dagen mezelf volgepropt te hebben met deze tabletten heb ik toch uiteindelijk maar even de dokter gebeld om een antibiotica te vragen. Hoera voor de antibiotica. Voelde me na 1 dag al een heel ander mens. Gelukkig maar want ik had nog een paar drukke dagen voor de boeg. Zaterdag een training van Markant, een organisatie die vrijwilligsters uitzendt naar terminale patienten. Best wel heftig. Er werd tijdens deze training een verhaal "de 4 "jaargetijden" voorgelezen door de coordinator. Een verhaal dat gaat over een vrouw wiens man ongeneeslijk ziek is. Hoe ze beiden proberen om hier zo goed mogelijk doorheen te komen met alle emoties van dien. Daarna nog een oefening gedaan om ons in te kunnen leven in hoe moeilijk het is voor de persoon die ziek is om afscheid te moeten nemen van zijn dierbaren. Hoe goed ik ook probeerde om mijn tranen in te houden het lukte mij niet. De een na de ander barstte in tranen uit behalve de mannen zij voldeden aan het plaatje om stoer te zijn en geen emotie te laten zien. Met gemengde gevoelens ging ik 's-avonds naar huis en of dat niet genoeg was de volgende dag had ik weer een training. Maar nu een iets ander onderwerp. Da Silva mind control. Een cursus waarin wordt uitgelegd hoe je je hersenen kunt programmeren om je doelen te bereiken, succesvolle stressbeheersing (lijkt me heerlijk), ontspanning, slechte gewoonten overwinnen, beter geheugen wat ik soms best wel kan gebruiken zodat ze niet altijd hoeven te zeggen dat het mijn leeftijd is. Terwijl ik daar zit knik ik bevestigend op alles wat ze zeggen het is allemaal zo herkenbaar en ik kan me overal in vinden. Als een spons zuig ik alle informatie die ze geven op om ook eens die knop om te kunnen draaien zodat ik alles kan bereiken wat ik wens en daarbij ook nog een paar nullen meer heb staan op mijn bankrekening die de laatste jaren alleen maar de kleur rood aangeven. Om 6 uur was deze cursus afgelopen en ik hield het allemaal wel even voor gezien na dit enerverend weekend.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Nu eerst een biertje om mijn hersenen, maar dan nu met alcohol, in de alfastaat te brengen.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Een vervolgtraining Markant, een ochtendje sportschool, een blind date (ja, ja) en een groot feest staat er gepland voor volgende week. Ben benieuwd.

Lees verder!

<span class="Apple-style-span" style="font-family: 'trebuchet ms', serif; ">Soms moet je es dingen ondernemen die je nog nooit in je leven gedaan hebt. Het kan verfrissend zijn, zelfs als het iets is waarvan je altijd hebt gedacht: “Internetdaten? Dat nooit! Dat is toch niks voor mij.”

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">53 jaar was ik geworden en ik woonde alweer een tijdje alleen. Eerst vond ik het eigenlijk wel lekker die vrijheid. Ik genoot van de stilte om me heen. Een man? Ach dat kwam vanzelf wel goed.

<span class="Apple-style-span" style="font-family: 'trebuchet ms', serif; ">Leuk gedacht ja, maar zo gemakkelijk ging dat niet. Zeker niet in ons dorp waar alleen maar gezinnen en ouderen leken te wonen. Waar ik ook aan meedeed, iedereen leek getrouwd, samenwonend, ‘n happy single of oud. Als ik naar het theater ging, leek ik wel de jongste van alle bezoekers.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Ook op mijn werk weinig kans. In het onderwijs, een echt vrouwenbolwerk, kom je alleen maar moeders en af en toe een betrokken vader tegen. Een oud-collega van me had geluk; zij ontmoette op het schoolplein haar huidige man. Zij, door haar scheiding gedwongen om weer te gaan werken en hij, vader van één van haar leerlingen en weduwnaar, zagen elkaar en het klikte meteen. Ze zijn nu al jaren gelukkig getrouwd. Zó romantisch.

<span class="Apple-style-span" style="font-family: 'trebuchet ms', serif; ">“Droom maar lekker verder”, hoorde ik een stemmetje in me. “Als je echt een partner wilt, zul je er iets voor moeten doen. Hij komt niet vanzelf bij je binnenvallen.” Zucht, het was waar; ik hoopte en wachtte al veel te lang.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Ineens hoorde ik van alle kanten dat mensen gingen daten via het internet. Geen rare vogels of mensen die uit waren op een avontuurtje, nee kennissen en vrienden, die net als ik serieus op zoek waren. Zo was er een collega, die er een leuke relatie opdeed, een jongere vriendin, die echt niet thuis zat te vereenzamen maar volop contacten had. Een andere vriendin, die geen zin meer had in uitgaan.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Maar de doorslag gaf wel het avontuur van mijn zus. Zij vond na één mislukte date een schat van een man. Iedereen ziet dat ze fantastisch bij elkaar passen. Ze kennen elkaar bijna twee jaar en wonen sinds een half jaar samen. Dolgelukkig. Zo snel kan het dus gaan!

<span class="Apple-style-span" style="font-family: 'trebuchet ms', serif; ">Na zoveel succesvolle voorbeelden, kon ik niet meer achterblijven. Ik las de website, vulde na veel geaarzel en geklets met vriendinnen mijn profiel in, liet een leuke foto maken en ….ik dééd het!

Lees verder!

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Daar sta je dan, uitgestald in een door jezelf ingerichte virtuele etalage. Of de ware zich maar even wil melden. Hoe heeft het zo ver kunnen komen?

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Dat daten zoals wij dat inmiddels kennen op zich geen vereiste is om de soort in stand te houden lijkt me een stelling die ik wel overeind weet te houden.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">In den beginne was er de Neanderthaler die, gewapend met een end hout, een Neanderthalerin zijn grot in sleepte. Niet subtiel, maar aangezien wij hier nu met zijn allen nog steeds rondlopen voldeed het blijkbaar voor het moment. Het feminisme was, samen met andere essentiele uitvindingen zoals het bedlampje en de magnetron, nog ver weg en eigenlijk is er heel lang helemaal niets veranderd. Het end hout werd ingeruild voor een zwaard, de grot maakte plaats voor de kasteeltoren maar that's about it.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Romantiek (DVD'tje op de bank kijken, strandwandeling, kijk er het willekeurige profiel maar op na) heeft wat dat betreft wel wat leven in de brouwerij gebracht maar maakt het leven van een van goede wil zijnde single er niet makkelijker op. En sinds we met

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">z'n allen online aan het daten zijn geslagen zijn de tijden van Man Zoekt Vrouw definitief voorbij.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Toch had dat wel wat, die contactadvertenties in de krant. Hele werelden gingen schuil achter die tot het uiterste gecomprimeerde woorden. Het begon voor mij met het schichtig wat van die oproepjes doorlezen, waarna ik gauw de krant dichtsloeg bij de eerste de beste regel die me enigszins aansprak. Maar je bent een daredevil of niet en zo kon het gebeuren dat ik uiteindelijk op iemand heb gereageerd. Dat houdt dus in dat je een vel papier pakt en

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">aan een volslagen onbekende een persoonlijke brief gaat zitten schrijven waarbij je een krampachtige poging doet het vooral niet op een sollicitatiebrief met opgeleukt C.V. te laten lijken.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Na zelf een oproepje te hebben geplaatst, waarna ik reacties kreeg waarbij ik het gevoel kreeg dat ik net zo goed op straat random iemand had kunnen aanspreken, werd mijn inmiddels ietwat gereserveerde houding van tafel geveegd toen ik op iemand had gereageerd en een heel leuk antwoord terug kreeg.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Omdat ik wel van cliffhangers hou, laat ik het er nu even bij maar I'll Be Back.

Lees verder!

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Mogelijk iemand die met mij over een zandweg wil lopen en zegt dat ik mijn gezicht moet spiegelen in modderplassen. Het behoort tot een artistiek aspect van het onderzoek naar de esthetiek van dit soort wegen, want een ieder weet dat zandwegen een bedreigde wegsoort vormen. Ik ben maar een deeltje binnen dat onderzoek, probeer als beeldmerk mijn gezicht dan wel niet in modderplassen onder te dompelen, maar wil het wel achterlaten in het geheugen van anderen.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">In een mooi pak lopen. Een vrouw laten stilstaan, waarop ook ik stil sta, omhoog kijk, daarna het hoofd buigend, op een droge, stuivende zandweg. Zo`n man ben ik dus, iemand die door al dat staren naar plassen, of daar waar water stond, dan wel naar de dichtst bijzijnde sloot, steun zoekt bij een boom, een oude eik, met allerlei dode takken. Bij een stevige storm valt er van alles uit, net nadat er een auto voorbij reed, een hond langs rende en een fietser de zandweg wilde oprijden, maar gezien de aanwakkerende wind een andere route nam. De storm en de staat van die boom deden de fietser een besluit nemen dat misschien zijn of haar leven redde.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Zou ook ik zo`n rol kunnen spelen? Me voordoen als storm, boom of fietser? Ik denk dat ik even belangrijk ben als die boom en als de in het zand afgedrukte sporen van autobanden en de hond. Mogelijk stijg ik in belangrijkheid als ik er in slaag om als boom de hond te doen stilstaan, een tak laten vallen met ruimte voor het beest om te stoppen, de vallende tak zien stuiteren op de zandweg, waarna hij in stukken uiteen valt. Direct daarop zou ik de storm stilleggen, waarna de fietser de zandweg inslaat en stopt voor de tak die de weg verspert. Dan kwispelt de hond door het praten van de fietser, ingetogen, ieder aan een kant van de gevallen grote tak. Vandaar dus dat beeldmerk, man in pak, gebogen over een modderplas, met zijn wat verbaasde, vervreemde blik. Mogelijk om de tijdloosheid te benadrukken, de dynamiek van het verleiden iets te ontkrachten, mijn stropdas wat losser doen, jasje over de schouder, of bevordert dit juist de aantrekking?

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Ik mag dan wel de lengte van de zandweg overzien, dat geldt niet voor de erop uitkomende zijpaden, die alle de potentie hebben dat daar opeens een mens uitkomt, de weg oversteekt en weer verdwijnt. Zou ik op een stoeltje bij zo`n kruising moeten gaan zitten, en daar aan elke passant een vraag stellen? U weet waar u naar toe moet? Of, mogelijk komt u een ree tegen, of hoort u een lijster. In alle gevallen waarin ik een vrouw niet aansprak, terwijl ze me aankeek en de vastzittende woorden haar overrompelden, maar de kansen zich niet verzilverden en werden bijgezet in galerijen met portretten als levenselixers, maar niet alleen portretten, nee met data van wat zich in de omgeving voordeed, op een kustpad in Cornwall, struinend over de Boschplaat, fietsend door de Ardennen, schaatsend in de Lopikerwaard; het jaar, het weer, de kleur van rotsen en van haar jas, een glimach of geheven arm, het wijzen naar een vogel of de goede richting. Galerijen met collages, landschappen om de controle uit handen te geven. In alle gevallen het viertal van boom, tak, fietser en hond voor ogen houden, plaats nemen bij een pad dat de zandweg kruist; een arm heffen, een opmerking maken, een glimlach versturen, zelfs twee maal, want ze keek om, deed dat nog eens en stond stil, terwijl ik alweer verdiept was in Oorlog en Vrede, want daar staat alles in, ook hoe te reageren wanneer je op twee wegen elkaar kruist, in droogte, bij hitte, in felle kou en bij hevige regen.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms', serif;"><br />

Lees verder!

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Wat vooraf ging:

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Na 1 jaar weduweschap besloot ik mij te ontdigibetiseren tot verbazing of liever verbijstering van mijn twee puberkinderen met als doel: de datingmarkt op. Na wat eenvoudige lessen was ik er klaar voor. Keuze genoeg aan dating-sites.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Ik koos er een waar een goede vriend - tevens mijn internetcoach - ervaring mee had. Laat ik die site hier 'Flexibel' noemen. Nou daar ging ik. De persoonsgegevens dat was nog niet zo'n punt. Waar ik eerst op bleef hangen was het pseudonym. Elke welluidende naam was al eens gebruikt; van Annabelle tot Zephira, telkens dat irritante rode berichtje - "Deze naam is al in gebruik, kies een andere nickname of kies voor b.v. Annabelle A_ 209." Dat vertikte ik.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Ik wilde wel uniek zijn. De gekste dingen ga je verzinnen, maar daar hadden de dames voor mij ook al last van gehad. In mijn irritatie herinnerde ik mij een gesprek met mijn zus toen ik van mijn dochter in verwachting was. Ik wist niet dat het een dochter zou worden maar 49,5% kans heb je altijd.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">We maakten een wandeling door onze ouderlijke buurt waarbij we op een mooi moment een aantrekkelijke heesterachtige plant passeerden. In tegenstelling tot mijn zus had ik toen nog niet veel verstand van planten en tuinieren in het algemeen. Ik vroeg haar of ze de naam van deze beauty wist. Het bleek een jasmijn te zijn. Jasmijn, oh dat vond ik een mooie naam. We proefden hem op onze tong, spraken hem op zachte toon uit, of wat harder voor als ze geroepen moest worden voor het eten, kortom de naam werd in overweging genomen voor het eventuele aanstaande dochtertje/nichtje.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Even later viel mijn oog op nog zo'n pracht van de natuur en vroeg mijn zus of ze daar de naam misschien ook van wist. Nee, dat wist ze niet dat was gewoon een gemeentestruik.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Je begrijpt het... giebelend maakten we het geboortekaartje op: Wij hebben een prachtige dochter gekregen, wij noemen haar Gemeentestruik Plantzoen Gardenia. Moest ik hier dan 19 jaar later weer op teruggrijpen? Ik bleef maar peinzen en peinzen. Heidekneutertje misschien? Ja daar zouden de mannen tussen de vijftig en de zestig massaal voor vallen! Vele verzinsels en vergeefse muisklikken later kreeg ik de gouden inval: Mijn naam in het Iers. Ik heb familie in Ierland en tijdens mijn studentenjaren ging ik daar in de grote vakanties naar toe. Ik studeerde Engels dus het was nuttig en zeer aangenaam tegelijkertijd. Als ik het lef had gehad om samen met mijn Ierse vriend Philip een pub in Engeland over te nemen zou ik wellicht nooit van 'Flexibel' gehoord hebben.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Hij noemde mij Sheobanne (spreek uit ong. [ sjivàn ]) de gaelic versie van mijn naam Yvonne. Sheobanne, daar hadden ze bij Flexibel nou weer nooit van gehoord. Triomfantelijk klikte ik door om op de volgende hobbel te stuiten: De profieltekst.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Meer daarover een volgend keer.

Lees verder!

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Ongeveer een jaar nadat ik weer alleen was komen te staan ben ik voorzichtig begonnen met daten. En zo trof ik op zekere dag, na een paar mailtjes over en weer, een regionaal goed bekend staande zakenman op een parkeerplaats in de buurt van strand, zee en duinen.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Dan ben je geneigd te denken dat je bijna vier uit vier goed hebt, vooral wanneer de heer in kwestie goed gekleed gaat, boomlang is en voorzien van een stevig, maar niet dik postuur.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Alles wat een Bouquetreeks lezende vrouw zich zou wensen, hoor ik van mijn buurvrouw.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Ik kom nooit verder dan pagina zes, voordat het gaat vervelen en had dus beter moeten weten. Hij was bekend met alle restaurants in de buurt en wist een ideale gelegenheid voor een kop koffie op deze fraaie dag, of ik maar wilde meelopen, want hij wist een tussendoortje.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Voor ik het wist liep hij met grote passen voor mij uit, dwars door het duingebied en ik had moeite hem bij te houden. Ondertussen sprak hij geen woord. Het duingebied is daar smal, je bent er zo doorheen, dus ik voelde mij redelijk veilig. Bovendien ga je ervan uit dat iemand die in de omgeving zo bekend is zich geen rare dingen kan veroorloven.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Toen ik bij het koffiehuis aankwam, zat hij al binnen. Niet zo netjes. Voordat de koffie was gearriveerd verscheen er een dikke sigaar, die met veel omhaal werd opgestoken. Of ik er bezwaar tegen had werd niet gevraagd en het stonk behoorlijk.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Nog voor mijn kopje half leeg was kreeg ik te horen dat hij ‘dit’ eigenlijk voor de grap deed, om te zien wat voor soort vrouwen erop af zouden komen en dat hij absoluut niet van plan was zijn vrijgezellenleven op te geven. Voor de rest kwam ik er amper tussen, want hij zat er vol van zichzelf.

<span class="Apple-style-span" style=" ;font-family:'trebuchet ms', serif;">Op een gegeven moment vertelde hij over zijn paarden en ik vertelde dat ik dat ooit nog eens wilde gaan leren. Met een misprijzende blik werd ik bekeken en kreeg vervolgens te horen dat ik daar veel te oud voor was. Gezien de toon was ik voor nog veel meer dingen te oud in zijn ogen …. Toen mijn koffie op was wilde hij toch nog een nieuw rondje bestellen, zelf ging hij inmiddels over op sterker spul. Voor mij was de maat vol. Destijds was ik nog niet zo mondig als nu, ik heb gewoon afscheid genomen en ben in mijn eigen tempo naar mijn auto teruggelopen.

<span class="Apple-style-span" style=" ;font-family:'trebuchet ms', serif;">En nu ben ik nog veel ouder, wel minstens 2 jaar om precies te zijn. Sinds kort leer ik paardrijden en het is verschrikkelijk leuk. Vandaag ga ik voor de eerste keer van mijn leven naar een winkel met ruitersportartikelen, want ik ga er lekker mee door!

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms', serif;">Te oud?<span class="Apple-style-span" style=" ;font-family:'trebuchet ms', serif;"> Er is nog geen paard dat naar mijn leeftijd gevraagd heeft.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Maar wie op zijn vijftigste al om twee uur in de middag achter een borrel zit met een sigaar in zijn hoofd is al lang vergeten hoe het is om jong te zijn!

Lees verder!

Februari 2008

De man uit het voorbije huwelijk was nog maar net definitief ‘vertrokken’ of ik hoorde over de scheidingsbeurs in Utrecht. Daar moet ik bij zijn, dacht ik.

Ik bezocht de stands en luisterde naar diverse workshop inleiders. Informatie over hypothecaire zaken (waar ik niets van begreep), scheidingsbemiddeling, notariële kwesties en verwerking.

Met verbazing observeerde ik tussen de bedrijven door echtparen die op de beurs rondliepen omdat ze een scheiding overwogen. Niet doen, naar huis en verander wat aan je relatie, zou ik zeggen.

Toen ik opkeek na het doorbladeren van een folder ‘kinderen en echtscheiding’, stond er een enorme camera en dito microfoon op me gericht. Van het RTL 4 journaal. Of ik wilde vertellen wat ik daar deed.

Jawel, antwoordde ik impulsief. Deed mijn zegje en liep weg met de gedachte ‘wordt toch niet uitgezonden’.

Diezelfde avond at ik bij vrienden in Amsterdam. Om half 8 keken we ‘voor de zekerheid’ even naar het journaal. En ja, daar stond ik, met grote wallen onder treurig kijkende ogen, te verkondigen dat ik orde in de scheidingschaos probeerde te scheppen en dat ik mijn zoon en mijzelf niet tekort wilde doen.

Mensen spraken me nog maanden na de bewuste uitzending aan. Zoals de meneer van Gall en Gall, die voorzichtig vroeg: ‘ik heb je gezien op het journaal, hoe is het nu met je?’

Nooit geweten dat er zoveel mensen naar het RTL 4 journaal kijken. Een groot deel van Nederland wist nu….ook deze mevrouw hoort bij de snel groeiende groep gescheiden vrouwen.

En de buren inlichten …dat was niet meer nodig.

Lees verder!

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Shakti, 49 jaar, blond haar, grijze ogen, intelligente, aandachtige blik met olijke twinkeling. Op zoek naar een scherpzinnige kerel, beetje eigenzinnig en met ironische humor. Zelfspot, relativerend maar niet te zeer van het middenpad afwijkend. Belangstelling voor taal, natuur, theater of muziek. Carrière of status, héren? Geef mijn portie maar aan Fikkie! Verder nog opvallend: hoe MINDER zielen hoe meer vreugd, gevoelig (himmelhoch...), in evenwicht gehouden door haar rationaliteit en dús relativeringsvermogen (?). Kritisch en begripvol en geneuzel over spiritualiteit passen níet bij Shakti. Ze deed ook nog iets 'wat vaag op pianospelen lijkt' schreef ze (als jíj het derde deel van de Mondschein Sonate van Beethoven kunt spelen, heb je me eígenlijk al in je zak zitten' (vrij geïnterpreteerd....), deed aan natuurfotografie, ('ongehinderd door enige technische kennis') en 'ik zit veel achter de computer met teksten te rommelen'. Maar toch: rustig, bedachtzaam, observerend en o ja, 'grote impulsiviteit' nog in het rijtje van dingen die níet bij haar pasten.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Als beschrijving an sich kwam een en ander nogal rommelig bij me over, een beetje een ratjetoe zoals het zo mooi heet, maar goed, aan dat aspect van zichzelf refereerde Shakti zelf al in haar profiel, dus. Bovendien, klikkerige raakvlakken tussen ons tweetjes, afgaande op sommige aspecten in haar ratjetoe tenminste, waren er mijns inziens wel degelijk. Échwel!! (Deze jongen speelt niet onverdienstelijk piano, wat zegtie...afgestudeerd aan het conservatorium met o.a. Beethoven in zijn vaardige vingers en ook 'gerommel met taal' is hem niet geheel vreemd.) Al met al was mijn nieuwsgierigheid op de een of andere manier toch dermate gewekt dat ik besloot om alsnog maar eens een pijltje uit mijn liefdeskoker op te diepen en af te vuren.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">(In een visioen, zoals dat zo nu en dan in speciale gevallen wel eens voor mijn geestesoog verschijnt, zag ik op het moment van lezen tientallen brave burgermansborsten in den lande, schaapachtig hun weg datend door die brei van M4ME profielen, de moed op het vinden van iets lekkers allang opgegeven, maar, sirenenzang van blonde Shakti in het vizier en rooie oortjes, geëlektrificeerd opverend en terstond metamorfoserend in een infanterie van piano pingelende schuinsmarcheerders, de kans meer dan schoonziend eíndelijk weer eens wat opwindend licht in hun vrouwloze leventjes te laten ontvlammen door deze misschien wel dea ex machina en vervolgens als de wiedeweerga een zogenaamd interesseberichtje op haar afvurend, bangig dat een andere literaire slimmerd haar weet te verleiden tot een natte, amoureuze zwempartij in een rustig en bloedmooi meertje, (een ideaal nog van Shakti wat betreft de invulling van een vakantie.) Ja, zo gaat dat.)

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">'Nou, héren, maak jullie respectievelijke borsten maar nat, ik ga eens een stevig potje schaken met Shak..', zo sprak ik mijzelve moedig en (quasi?) onvervaard in achter mijn computertje. En nog vooraleer ik mijn eerste zet had gedaan, ging het visioen in lucht op. Een voorteken?

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Wordt vervolgd....x

Lees verder!

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Aantrekkelijke man, dat was wat ik dacht toen hij mij mailde met het verzoek om contact. Hij schreef leuk, foto's waren helemaal oké. 'n Niet zo lange, maar wel intense mailwisseling volgde.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Nu ga ik er prat op dat ik de 'goede mannen' er uit weet te pikken. Eigenlijk met iedere date moet ik tot de conclusie komen dat er ontzettend leuke mannen 'los rond lopen'. Nooit 'n 'foute' vent tegen gekomen. Tis net dat die zeer wereldberoemde, fameuze klik zo lastig op 'n foto in te schatten is...........

<span class="Apple-style-span" style="font-family: 'trebuchet ms', serif; ">Het werd tijd voor 'n ontmoeting. We spraken af in Nijmegen, in 'n bepaalde kroeg, 16.00 uur. Voor mij was het zo'n 50 minuten rijden. Ik ben zo'n type dat altijd en overal te vroeg komt, ook dit keer was ik weer rijkelijk op tijd. Ik stapte de kroeg binnen en er bekroop mij direct 'n vervelend gevoel. Er zaten 'n paar mannen aan de bar, duidelijk of vrijgezel of op zoek om te scoren. Ik werd overduidelijk gescand, kippenvel nam bezit van mij. Foute kroeg dus. Ik besloot buiten op het terras te gaan zitten. Het regende, maar onder de parasol zat ik toch nog droog. Kop capuchino er bij en afwachten.

<span class="Apple-style-span" style="font-family: 'trebuchet ms', serif; ">Toen mijn date aan kwam lopen, herkende ik hem gewoon weg niet. Vaag 'n overeenkomst met de foto's. Deze man presteerde wat bijna alle vrouwen graag willen, hij fotografeerde blijkbaar bijzonder voordelig. Hij schoof bij mij aan tafel en bestelde voor ons beiden nog wat te drinken. Het 'kippenvel' gevoel dat ik binnen had, kwam weer terug. Wat voelde ik mij niet op m'n gemak bij deze man. Het woordje depressief viel, weer bij zijn ouders wonen, nu 'n kleine flatje met 'n kamergenoot. Ik hoefde helemaal niets te zeggen, zelfs niet op de juiste momenten te knikken. Ik kreeg de indruk dat deze man dringend op zoek was naar 'n vrouw om voor hem te zorgen. En tja, 'n project om voor te zorgen is wel het laatste dat ik ambieer.

<span class="Apple-style-span" style="font-family: 'trebuchet ms', serif; ">Terwijl hij aan het praten was, zat ik enkel maar te denken: hoe kom ik hier zo snel mogelijk weg. Voor dat ik het wist, had ik het gewoon uitgesproken: "ik voel mij niet op m'n gemak bij jou, ik ga nu". Ik kon er niet eens iets aan doen, die woorden en het direct opstaan waren niet tegen te houden.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Hij reageerde vol begrip: "fijn dat je zo eerlijk bent". Ik geef toe dat ik dit toch wel heel netjes van hem vond. Ik moest nog 'n stukje lopen naar m'n auto.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">17.15 was ik weer thuis: mijn eerste speeddate was 'n feit.

Lees verder!

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Ik fantaseerde over kaasjes en wijntjes

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Over samen naar het stand, de bioscoop en de sauna

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Over samen een terrasje pakken, boodschappen doen en struinen door de stad

<span class="Apple-style-span" style=" ;font-family:'trebuchet ms', serif;">En dat deden we

<span class="Apple-style-span" style=" ;font-family:'trebuchet ms', serif;">Ik fantaseerde over bankhangen en dvd’s

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Over samen naar de Ikea gaan, zonder morren in de file staan en driekwartier praten over de ideale baan

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Over iemand die mijn vuilniszak bij de weg zou zetten

<span class="Apple-style-span" style=" ;font-family:'trebuchet ms', serif;">Dat werd werkelijkheid

<span class="Apple-style-span" style=" ;font-family:'trebuchet ms', serif;">Ik fantaseerde over een man die boeiend kon vertellen én goed kon luisteren

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Over eentje die er een nuchtere kijk op nahield en verder iets deed met tegengas

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Over eentje die de kunst bezat intimiteit met porno te kunnen combineren

<span class="Apple-style-span" style=" ;font-family:'trebuchet ms', serif;">Hij kon dat

<span class="Apple-style-span" style=" ;font-family:'trebuchet ms', serif;">Desondanks heb ik het drie-en-vijftig uur geleden uitgemaakt.

<span class="Apple-style-span" style=" ;font-family:'trebuchet ms', serif;">Lucie Vriesema

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Schrijfster van ‘<a href="http://www.expeditieman.nl/" target="_blank"><span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Expeditie MAN</a><span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">’

Lees verder!

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">De laatste tijd heb ik me redelijk goed gevoeld maar er zit weer een dip aan te komen waar je niet blij van gaat worden. Het is namelijk weer herfst aan het worden en dat merk ik ook. Leuke bijkomstigheid dan weer is het shoppen wat je dan kan doen.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Maar god, wat zie ik eruit! Dikker dan ooit, wallen, en zelfs mijn oogwit is gelig. Wat helemaal erg is.....als je jong bent heb je nog wel eens van die strepen in je gezicht. Dan is het even lekker douchen en ze zijn weg maar nu loop je tussen de middag in Amsterdam en dan zitten ze er nog....ik wordt ouder.....herken je het?

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Het wordt helemaal erg als ik foto's zie waarbij ik echt de glans van mijn jeugd nog bezit. Nu kan ik de schuld wel geven aan mijn werk, verleden, emotie en alles, maar nee, het roer moet om.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Ik moet iets afvallen en gezonder leven! Vooral gezonder eten.

<span class="Apple-style-span" style="font-family: 'trebuchet ms', serif; ">Dus ga ik SPORTEN, SPORTEN, SPORTEN!

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Ik schrijf het drie keer achter elkaar op, want je gelooft het vast niet.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Op naar een supersonische sportschool. Bij het gewichtheffen schoot ineens een spier bij mij naar binnen, niet echt fijn. Herkend worden in de sportschool is niet écht geil.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Zeker niet als je jezelf in het zweet staat te werken en je komt vrienden tegen....

<span class="Apple-style-span" style="font-family: 'trebuchet ms', serif; ">Bij de loopband werd ik onzeker toen een jonge dame van een jaar of 18,19 mij nogal zat te bespieden, ze wilde mij met haar uithoudingsvermogen imponeren.

<span class="Apple-style-span" style="font-family: 'trebuchet ms', serif; ">Ik imponeer jou wel in de sauna, dacht ik nog, maar daar was ze niet te vinden.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Wel een andere jonge dame die riep dat ik mijn shirtje wel eens mocht strijken. Nog nooit heb ik me zo klein gevoeld, een hele kunst met 80 kilo.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Toen die pratende dame mij ook nog zei dat goed gereedschap onder een afdakje hoort te zitten, droop ik af.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Nu mijn vet nog, met de powerplate van Connie Breukhoven moet het me lukken.

<span class="Apple-style-span" style="font-family: 'trebuchet ms', serif; ">Maar dat niet alleen, gezond eten......niet meer zoveel wijn drinken en goede nachtrust.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Zal het lukken, geen idee.....denk dat de wijntje het breekpunt worden ;-)

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Voor wie moet ik het eigenlijk doen.....alleen voor mezelf volgens mij....want ik voel me op zich lekker met hoe ik eruit zie...ben niet echt lelijk wat me vroeger altijd is aangepraat en waarom zou ik me eigenlijk wat aantrekken van een paar pratende dames die er alleen maar hitsig uit willen zien om zo dingen voor elkaar te krijgen....

<span class="Apple-style-span" style="font-family: 'trebuchet ms', serif; ">De koffie is klaar....aan het werk maar weer.

Lees verder!

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Mijn naam is Didian, alias een levenslustige, aantrekkelijke 68-jarige weduwe, nu 10 jaar alleen. Ik leidde een normaal, gezellig leven en toch ontbrak er wat..Ja, natuurlijk, het mannelijk tegenwicht!. Dus op aanraden van een goed bedoelend familielid ging ik internet-daten.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Nog maar net thuis in het computerwezen, stortte ik me enthousiast op dit fenomeen, niet wetende wat het allemaal inhield. Het begon als een waterval, zóveel mannelijke belangstelling ineens,vooral veel jongeren, o.a. veertigers! Hoe kon dat nu? Die zouden met mij toch geen relatie kunnen opbouwen?

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Daar stonden ze ook niet bij stil. Ze vonden me mooi, of vrouwelijk, of lollig. O jee, dáár zat 'm de kneep! Mijn profiel bleek geschreven te zijn in een erg jeugdige vorm van lang leve de lol, volgens een oudere dater. Dus pastte ik de tekst aan en goot deze in een degelijker vorm! En ja, daar kwam inderdaad een degelijke, wat rigide heer op af. Keurig zwart pak met aparte kraag zodat het net niet op een doodgraverskostuum leek. Ik ontving hem thuis, zeer tegen de regels. Risico, ach ik had zelf alles in de hand, vond ik.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Dus keuvelde ik er lustig op los om hem nog wat op zijn gemak te stellen (het was ook mijn feestje!) en daardoor raakte hij kennelijk in mijn ban, want hij stuurde gelijk aan op een serieuze relatie, tot mijn schrik. Ik dacht even terug aan de Valentijnskaart die hij recent had gestuurd, vol met liefdesuitingen, die ik niet als zodanig geinterpreteerd had. Logisch, ik had hem nog nooit ontmoet en weinig gemaild.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">De eerste teleurstelling was op zijn gezicht te zien. Wat was dit nou? Hij had veel te bieden, een mooi huis, superbolide, schilderde en handelde in kunstwerken, vloog zelf. Wat wilde een vrouw nog meer? Ik keek naar zijn onaantrekkelijke gezicht, voelde geen klik, humor, noch warmte. Hij vertrok verongelijkt en reed weg met brullende motor van zijn sportbolide. Ik keek hem na, opgelucht en glunderend.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Jammer van de auto, niet van de man!

Lees verder!

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Het was op een speed-date avond dat ik met een andere single aan de praat raakte. Ze was erg mooi, prettig in het omgang en vlot tijdens het gesprek. We raakten aan de praat over kinderen en over opvang bij een avondje uit en wat de kinderen weten over die avond. Het gesprek duurde natuurlijk maar kort maar toch had ze me een leuke anekdote die me bij gebleven was.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Ze had twee kinderen die nog relatief jong waren, 10 en 12 jaar. Ze vertelde van de belevenissen die ook haar kinderen mee maken op jacht naar een leuke vent in het gezin. Het was de ochtend na een avondje stappen met vriendinnen en raakte de volgende ochtend tijdens het ontbijt met haar kinderen aan de praat.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">“ Hoi mam, en hoe was je avond”?

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">“ En lieve man gezien en mam, wanneer ga je trouwen”? –veel gegiechel.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">“ Ha ha, leuk hoor, eerst maar iemand vinden waar ik prettige kriebels van krijg”.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">“ Ja maar mam, je moet wel goed je best doen hoor….”

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">“ Ja hoor, ik merk het weer, ook dat moet ik zeker weer alleen opknappen”.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">“ Ok mam, wij gaan helpen”

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">“ Dat is leuk van jullie en wat een hartverwarmende gedachte”

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">“ En….wat schuift het”? –veel gegiechel

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">“ Nou ik zal het goed met jullie maken, als het een blijvertje is die echt bij ons past, eens kijken, wat denken jullie over 1000 euro”?

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">“ wauw…is het zo erg of is dat het jouw waard”?

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">“ Allebei en heel zeker weten!”

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">We hebben elkaar niet gekozen om verder te contact te hebben maar het was een leuk moment. Ook mijn kinderen weten dat ik op deze site ben en vinden het prima. Hoewel ze het op een afstandje bezien vind ik het wel geweldig dat ze er achter staan en af en toe er even naar vragen.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">En verder, als je in een hoekje gaat zitten is het heel lang wachten op de dingen die dan zeker niet gaan gebeuren.

Lees verder!

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">In een gesprek met een cliënt kreeg ik net de vraag "wat voor mens ben jij?"

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Ik stond er even van te kijken want wat je erop antwoorden, het is een zelfde vraag als "op wat voor type val je", ik val niet op een bepaald "type" er moet een klik zijn. Als die er niet is kan iets nooit iets worden, dat is zo in vriendschappen maar ook in de liefde.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">De ideale man of vrouw bestaat niet, als er een klik is met iemand leer je die persoon kennen, de mooie kanten maar ook de onvolkomenheden, als je dat accepteren kan is die persoon voor jou de "ideale". Dus het begrip "ideale" partner kan heel erg breed zijn, maar goed dat was de vraag niet.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Ik ben een mens van hier en nu. Soms moet ik dingen plannen maar vaak doe ik ook dingen impulsief, ik ben niet iemand van terugkijken.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Het verleden is onvervangbaar. Dan denk ik: sommige dingen had ik anders moeten doen. Maar dat kan niet meer, dat is soms wel jammer omdat je dan fouten recht zou kunnen zetten, of dingen niet meer anders kan doen. Ik word zo emotioneel van het verleden. Dat heeft te maken met mijn jeugd maar ook mijn huidige privé leven, prive vervagen contacten af en toe om alerlei redenen, je gaat ver weg wonen, mensen krijgen relaties of gaan uit elkaar en je ziet of hoort ze nooit weer.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Er veranderd dus veel dus moet je heel alert blijven en jezelf voortdurend bijspijkeren.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Ik ben adaptief. Dat ligt in mijn karakter. Een kameleon, een gevoelsmens soms teveel.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Maar weiger om niet meer in mensen of de liefde te geloven.

Lees verder!

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Zullen we eerste even kennis maken? Ik ben Eva van Baar, ik schrijf columns en romans. Ik ben 57, net geworden, en al een tijdje single.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Dan zit je niet meer in het huisje boompje beestje hokje, je zwerft ineens in de ruimte er omheen. Spannend. Veel gereisd, Egypte, Mexico, Griekenland, Italie, verder Europa in. Mijn hobbies heb ik uitgebreid, zingen, lezen, schrijven, kleren naaien, allerlei dingen die je altijd tussendoor kunt doen als je alleen thuis bent.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Verder lekker uit met een vriendin, film, theater, terrasje, standwandeling, leker bijkletsen, samen eten, samen koken, kortom dingen die je met een maatje doet, of dat nou een man of een vrouw is.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Voor 99 % compleet.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Dat proef ik ook in het leven van de andere singles die ik tegenkom, op de site, en op andere plaatsen. Maar verder is ons leven hetzelfde, ik heb tegenwoordig een gereedschapskist, en ik zet zelf de vuilnisbakken buiten.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">En ik sta op een datingsite. Spannend, ik ben al heel wat mensen tegengekomen, die mijn leven hebben verrijkt met hun gesprekken, maar "de ware" heeft er nog niet tussen gezeten.Je wordt erbij bepaald wat je wilt, wat je zoekt, wat je te bieden hebt. Dat moet samen klikken, als je teveel moet veranderen, stagneert het ergens, dat gaat niet goed.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Maar alles is nog mogelijk. Spannender dan reizen, zo'n ontdekkingstocht naar mensen.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Leuk, zullen we samen optrekken, dan schrijf ik blogs, en jij leest ze. Hebben we allebei plezier.

Lees verder!

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">We hebben elkaar op het werk vaker gezien; alleen de nodige werkgerelateerde gesprekken gevoerd.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Ik weet nog goed dat ene moment: dat moment dat ik anders naar je ging kijken.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Ik fantaseer dat jij mij ook net zo leuk vind, dat we…uhh…je weet wel… Ergens in april zitten we weer om de tafel. Ik met rode wangen. Zal het iemand opvallen? We zijn immers op het werk. Ik kijk naar je handen en zie die ring om je vinger.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Een paar weken later heb ik een cursus. En het mooie is, dat jij er ook bij bent! Overdag niet, maar ‘s avonds beloof je ons (mij en twee collega’s) mee uit eten te nemen: jij kent immers de omgeving.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Eindelijk is de cursus achter de rug en gaan we naar het hotel om ons om te kleden. Een uur later zitten we aan tafel; ik zit tegenover jou. Als jij met de anderen praat, merk ik dat ik enorm jaloers word. Als je zegt dat je vrijgezel bent slaat m‘n hart een slag over; ik had het dus verkeerd begrepen. Na het toetje besluiten we wat te gaan drinken in een kroegje. Al snel staan we met z’n tweeën te praten. Helaas willen de anderen al na een uur terug naar het hotel. Tja…samen uit samen thuis. Zij besluiten alvast buiten op de taxi te wachten. Helemaal niet erg! Je staat heel dicht bij…ik ruik je aftershave…ik zou wel willen aanraken, maar ik durf niet…het kan én mag niet…maar toch…als jij toen…dan had ik zéker…pfff…ik ben helemaal van slag.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Na die cursus neemt het contact toe; we beginnen te mailen. Het lijkt allemaal vrij onschuldig. Je moest eens weten hoe ik naar je mailtjes uitkijk. Wat gebeurt er toch met me? Het duurt even voordat ik het gevoel herken; ik was vergeten hoe dit voelde: verliefd zijn! Alleen al die enorme energie boost die je ervan krijgt; heerlijk!

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Nog geen 3 weken later…ruzie…verwijten: ‘Je denkt alleen maar aan jezelf!’ en ‘Is dit het einde’?

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Hij heeft helemaal gelijk: ik denk alleen maar aan mezelf. Het wordt eens tijd dat ik dat doe; dat had ik jaren eerder moeten doen! Ik pak m’n koffers en ga weg…weg van hem en alles hier. Maar het einde? Nee hoor, dit is het begin! Ik voel me geweldig: ik ben verliefd! En waar dit eindigt? Geen idee…

Lees verder!

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">My neighbor (retired professional handyman) likes to give me advice...especially when he sees that I've just finished some arduous home improvement task. At the point when I stand back, fold my arms and proudly admire my achievement...that's the moment he chooses to ask me “what kind of paint did you use?”. Of course it was the wrong type according to him but I could have guessed that the moment he casually strolled over to inspect my latest botch up!

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">OK, so not all my “home improvements” have turned out to be an improvement..but as long as you don' look too closely my house looks OK. So who needs advice from the neighbor! Only lately did I realize that he needs me a lot more than I need him! My incompetence reassures him that even although he is retired and at home all day watering the geraniums while his younger wife is out working, he has still got 'it' . Still got one up on helpless single mother-of-three working AND home owning neighbors! Imagine I did manage to do all the jobs as well as he does, imagine my house was just as well cared for as his – that would kind of mean that I was managing without a man about the house. He is already confounded by he fact that I, a divorcee, could even buy a house in this area. So it must be a comfort to him to see that I don't quite mange all the odd jobs as well as he does.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Funny thing is though, today I see the tables beginning to turn. After my initial panic about using the wrong kind of paint, I hurried to the DIY shop to ask for advice. As it turns out this time I did use the right paint. The paint my neighbor used to do his window frames last year is likely to cause him problems some time soon. And my window frames will continue to look great when he´s out there stripping off the paint he carefully applied not so long ago.

Lees verder!

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Ben je lid van een datingsite.Zie je op televisie een documentaire met als onderdeel een echtpaar dat al tientallen getrouwd is en elkaar het leven zuur maakt. De documentaire ging over wraak, in alle vormen, soorten en maten. Je zou er bijna voor gaan verhuizen naar Rottum of kleiner.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Het schijnt dat veel stellen het leven voor elkaar onaangenaam maken, maar toch bij elkaar blijven. Zijn wij stiekemweg een volk van masochisten geworden, of waren we dat altijd al?

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Bij een echtpaar dat al meer dan een halve eeuw samen was, vertelde de man dat hij na de huwelijksvoltrekking direct onder de plak kwam te zitten en dat het steeds erger werd. Hij had het op de een of andere manier laten gebeuren.Aan het gezicht van de vrouw te zien beleefde zij er nauwelijks genoegen aan haar man te kleineren en commanderen. Zijn kleine wraak kwam door haar een bordje eten te brengen en dat na de eerste hap steeds net buiten haar bereik te houden.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">En dat zien we dan met ons allen aan. We laten het simpelweg zoals het is, uit gewoonte of luiheid. En blijkbaar laten sommigen van ons het met onszelf gebeuren.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Gelukkig weet ik dat het anders kan: beetje geven en nemen, beetje relativeren. Maar bovenal elkaar iets gunnen en blij zijn voor elkaar. Voor je het weet ben je dan ook nog blij MET elkaar.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Toegegeven: niet altijd. Er zijn van die momenten dat de dikste rol behang niet sterk genoeg is om iemand achter te plakken. En de lijm is altijd zoek op die momenten.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Eerlijk is eerlijk: soms wil ik mezelf ook wel eens achter het behang plakken. Maar het wordt pas echt eng wanneer ik ooit zout ga strooien in mijn eigen koffie!

Lees verder!

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Je verwacht het niet, maar opeens kom je op 39ste alleen te staan.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Terwijl ex-man lief vrolijk van de ene naar de andere vriendin huppelt, sta je toch even gek te kijken. Je voelt je alleen en dat wil je niet zijn. Natuurlijk heb je vrienden en vriendinnen waar je dingen mee kan ondernemen, maar die hebben meestal een gezin waar ze het grootste gedeelte van hun tijd mee willen doorbrengen. Afspraakjes voor een etentje af en toe lukt nog net, maar hele avonden in de kroeg hangen of laat staan naar de disco is er niet meer bij.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Het ontmoeten van ongebonden mannen in het dagelijks leven is niet meer zo makkelijk als rond je twintigste. Om nu in de Albert Heyn loslopende mannen aan te spreken, alleen omdat ze toevallig een 1 persoonsmagnetron maaltijd in het mandje hebben liggen is niet mijn stijl. En op het schoolplein is het ook al niet veel soeps. Want stel je voor dat het mis gaat, dan word je er blijvend aan herinnerd. Daarnaast ken je vaak ook de vrouw van..etc

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Dus, Hup het datingpad op. Althans hup..waar te beginnen en wat te doen? Eerste vereiste is een de juiste datingsite. Je wilt het kaf van het koren scheiden (of de losers van de toppers) Match4me leek me een goed begin. Maar nu komt het, wat een dilemma’s…

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Hoe presenteer je je? Wat schrijf je? Hoe wil je overkomen? Wat geef je van jezelf bloot?

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Ik heb de waarheid ook niet in pacht, maar ik merk uit ervaring dat het belangrijk kan zijn om een aantal zaken wel en niet te doen. Wees in ieder geval eerlijk! Als je kinderen hebt zet dat dan op de site, vermeld ook je echte leeftijd. Hou je echt van klassieke muziek? Of is het interessant doen? Speel je piano, of was dat toen je 16 was? Ben je een kitesurfer of eigenlijk een websurfer? Schrijf een persoonlijk en grappig verhaaltje. Humor is erg aantrekkelijk (mits met mate).

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">En dan de foto’s! Upload gewoon een recente foto van jezelf. Ok, ik kies ook voor de meer flatteuze foto, maar stel wel altijd de vraag of hij echt lijkt! Dus geen foto van 10 jaar terug. Stel je voor, dan komt er iemand aan de deur en vraagt: “Is je dochter/zoon thuis”(gruwel) En ja het is ook leuk als de foto’s duidelijk zijn. Anders vraag ik me af wat je te verbergen hebt! En o ja, geen zwembroek/bikini foto’s, PLEASE!! Weinig mensen hebben het lichaam van Hollands Next Topmodel;)

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Kortom, wees gewoon lekker jezelf met een ‘piepklein’ suikerlaagje.

Lees verder!

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Toen ik voor de eerste keer kennis nam van een single-site, wist ik niet wat me te wachten zou staan. Wat ik me vooral herinner, dat ik het heel spannend vond om te ontdekken dat al die mannen, die daar met foto en al opstonden, misschien wel naar MIJ op zoek waren.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Maar naar wie was ik op zoek? Ik las de profielen, keek naar de foto,s en zat soms ,s avonds tot 01.00 nog "mannen te "ontcijferen". Het was tijdrovend en verslavend!

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Op een mooie morgen, ik zat nog in pyama en sloffen, met thee en krentenbol, zag ik ineens "de man", op mijn schermpje verschijnen. Een sympathieke verschijning, leunde wat nonchalant tegen de keukendeur, en keek mij met zijn blauwe ogen vriendelijk aan.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Hij schreef ook die dingen bij zijn profiel waar ik het volkomen mee eens kon zijn, dus besloot ik om hem een berichtje te sturen..

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Gelukkig, kreeg ik de volgende dag al een heel verhaal terug van hem, over zijn hond en wat andere huis,-tuin en keukenverhalen en zo kregen wij al snel een prettig mailcontact.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Wat wij allemaal aan elkaar geschreven hebben, weet ik niet meer zo goed, maar de berichten flitsten door onze computers en het was leuk, het was HEEL leuk.

<span class="Apple-style-span" style="font-family: 'trebuchet ms', serif; ">Ik wilde die leukerd wel eens ontmoeten, we hadden zo,n goede band gekregen, eigenlijk durfde ik alles wel aan hem te vertellen, ook dingen die toch heel gevoelig lagen en hij was ook heel openhartig tegen mij. Ik trok de stoute schoenen aan en stelde voor of we elkaar in een leuk café konden ontmoeten, voor ons eerste kopje koffie samen.

<span class="Apple-style-span" style="font-family: 'trebuchet ms', serif; ">Het antwoord liet enige tijd op zich wachten, wat ik wel heel vreemd vond, want meestal had ik de volgende dag al een mailtje van hem terug. Vijf dagen later, kreeg ik een klein berichtje, dat hij mij iets moest vertellen......... Hij was 10 jaar ouder dan hij in zijn profiel had gezet.

<span class="Apple-style-span" style="font-family: 'trebuchet ms', serif; ">Dit moest ik toch wel even verwerken. Hij had mij dus bewust iets voorgelogen, wat hij nu moest opbiechten, nu ik hem wilde ontmoeten. Wilde ik dat nu nog wel, was het vertrouwen in hem niet geschaad? Ik moest er maar een paar nachtjes over slapen, hij had mij ook laten wachten tenslotte!

<span class="Apple-style-span" style="font-family: 'trebuchet ms', serif; ">Ik besloot, dat ik, ondanks zijn oneerlijkheid, hem toch wel wilde ontmoeten, en stelde met een grootmoedig gebaar van"iedereen maakt weleens een foutje"een nieuwe datum voor in hetzelfde leuke cafeetje. Het antwoord liet nog langer op zich wachten dan de vorige keer. Woonde hij misschien verder dan hij verteld had, had hij toch kinderen, had hij inmiddels een vriendin gekregen,had hij niet een hond, maar nog meer huisdieren?

<span class="Apple-style-span" style="font-family: 'trebuchet ms', serif; ">Het antwoord wat hij mij gaf, ging mijn verstand ver te boven!!!! Hij zou mij een andere foto mailen, want de foto die bij zijn profiel stond, was niet van hem.!!!! Als uitleg vertelde hij mij, dat hij concierge was bij een grote scholengemeenschap en dat hij niet wilde dat al de leerlingen hem zouden herkennen........

<span class="Apple-style-span" style="font-family: 'trebuchet ms', serif; ">Ik was tot in het diepst van mijn ziel gekwetst. Had ik al die tijd mijn geheimen verteld aan een man die niet bestond!!!!!!!!........

<span class="Apple-style-span" style="font-family: 'trebuchet ms', serif; ">Toch prettig, dat je niet weet waar iemand woont, anders was ik vast voor 100 jaar de gevangenis in gegaan!

Lees verder!

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Als single zijnde, wordt je toch wat betreft een vakantie, toch een beetje aan het lot over gelaten. Ik besloot om niet bij de pakken neer te gaan zitten en een stedentrip voor mezelf te plannen naar Vancouver! Naast alle gebruikelijke toeristentrekpleisters, werd mij verteld dat Vancouver ook een heerlijke stad is om te winkelen.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Op de 2de dag van mijn trip, besloot ik Robson street te verkennen, naar het schijnt dè winkelstraat van de stad. Op deze culture winkeltocht, liep ik met een dubbel gevoel de Zara binnen, die hebben ze natuurlijk ook gewoon in Nederland, domoor! Druk op zoek naar een leuk colbertje, komt er een verkoopster op me af; blonde slanke meid, paar jaar jonger dan ik, met een piercing links onder haar onderlip, waar ik dan misschien wel niet van houd, maar hetgeen haar best sexy stond. 'R ya just lookin' or could ya use some help?'

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Nou eigenlijk zat ik meer om een praatje verlegen en al snel had ik dat voor elkaaar. We spraken over werk, het weer en natuurlijk Vancouver. Zelf woonde ze hier nog maar 2 weken, ze kwam uit Massachusetts en om een of andere vage reden, welke ze liever voor zichzelf hield, had ze een swing in haar life nodig en was hier naar toe verhuisd (single dus). Maar eigenlijk vond ze het hier niets aan. Het enige wat ze deed was werken, ze ging nooit uit, want ze kende ‘nada’ niemand hier.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Ik vertelde dat ik zelf ook de dag ervoor alleen was uit gegaan en inderdaad, dat is niet altijd even gezellig. We praatte nog wat en na zoveel minuten had ze voor mij een cobertje gevonden die me wel goed zat.Ik bedankte haar voor de hulp, rekende af bij haar collega en verliet toen de winkel.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">10 Minuten later, zat ik op een starbucks-mini-terrasje aan mijn Frappucino te slurpen.Terwijl ik alle voetgangers aan het bestuderen was, zat ik weer aan die leuke verkoopster te denken. Die net als ik, zich alleen niet zo heel erg op d'r gemak voelt in het nachtleven. Ik waan me weer in ster in eigen film en besluit als een ware filmster een mooie wending aan deze dag te geven. Of ze echt m’n type was weet ik niet, maar als partner in crime in een hippe tent kon ik haar gezelschap vast en zeker waarderen.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Enfin, Ik terug en op het moment dat ik weer voet over de drempel van de winkel zet, roept de denkbeeldige reggiseur ‘Actie!’. Zo nonchalant als het lukt, loop ik op haar af. Ze is alweer druk met afwezig zijn, starend in een klerenrek, wanneer ik mijn voor haar ga staan om haar blik te vangen.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">'Hey you're back?' roept ze verwonderd. 'yeah' antwoord ik zo cool mogelijk: ' Couldn't figure out anything else new to do, so I'm doing my same round of today in reverse'. Ze lacht en zegt:' Yeah this city is kinda boring if ya ask me'. 'Uhuh, so talkin' about boredom, you think you're busy tonight?'. 'Nah don't think so', zeg ze. Van binnen moedigt de regisseur mij aan voor de volgende stap. Ik haal mijn schouders op en zeg: 'So, you wanna hang out maybe?'

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Ze tovert echt een vrolijk gezicht te voorschijn, haalt pen en papier bij de kassa en noteert mijn nummer. Met de woorden: ' talk tonight' zegt Kirsten gedag en ik loop voor de 2de keer de zaak uit. Good job Clooney!

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Ze heeft me nooit gebeld…kutfilm!

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Blij dat ik weer in Nederland ben en veilig achter de pc langs leuke profielen kan surfen, op zoek naar een happy end

Lees verder!

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Omgekeerd evenredig aan de regelmaat waarmee ik in een donkerbruin verleden vooral in mijn Volkskrantje contactadvertenties af placht te struinen, op zoek naar verholen zielenroerselen van lieve dames en het ultieme toeval door mijn noeste queeste te dezen er misschien wel toe kan bewegen mijn vrouwelijke datende evenknie in mijn hunkerende schoot te doen werpen, weet ík veel, was het aantal keer dat er mij écht een in het oog sprong en wist te verleiden tot waarlijk geïnspireerde schrijverij en wat dies eventueel meer zij: bijna nooit dus, potverdulleme nog eens aan toe!

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Veel van die annonces vertoonden dan ook een dusdanige mistige teneur, de opzetters ervan verzandden in pogingen hun wensen t.a.v. wie ze graag zouden aantrekken en wat ze er allemaal wel niet mee uit zouden willen spoken vaak in zulke potsierlijke en onpersoonlijke bijkomstigheden, dat ze slechts als lijdzaam kanonnenvlees dienden voor het socratessiaanse zwijn in mij.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Een tijd geleden raakte ik viaviaviavia verzeild op een dating site voor 'hogeropgeleide singles', gedoopt MATCH4ME.NL Dát liet zich sappig aanhoren, de wens... en ik besloot dan ook alras een exploratief surftochtje te maken door dit nieuw aangeboorde, onontgonnen vrouwenreservoir. Mijn aanvankelijk kinderlijke enthousiasme werd echter ook hier al gauw gesmoord door tritsen kneuterig dichtgetimmerde profielen en bij mekaar gefotoshopte kiekjes van al dan niet hoogopleide dames, die echter in dit ondoordringbare woud van gekunsteldheid zelfs voor mijn vorsende argusoog in geen velden of wegen te bekennen waren. Wat me ook frappeerde in het eisenpakketje van de meeste zoeksters ten aanzien van de gewenste Prins: zijn eigenlijk met níks tevreden...

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Nadat ik mezelf er eigenlijke al snel mee verzoend had dat ik ook in dit digitale domein niet op mijn vrouwelijke goudader zou stoten, de god Amor in mijn binnenste danig mismoedig gestemd daardoor omdat ie zijn pijlen weer eens onverrichter liefdeszake in zijn koker moest proppen, besloot ik toch nog één poging te wagen, maar nu volgens een tot op dat moment nog nauwelijks beproefd procédé: het puur intuïtief aanklikken van een gezichtloos profiel voor een keertje. 'No funny picture to distract or what soever Gurdjieff' hoorde ik een stemmetje vanuit het niets. En omdat ik op dat moment door alle kiekjes waar mijn gulzige oog zich geheel apathisch onderhand elke keer weer blindelings in vast priemde, nauwelijks de dames meer zag, laat staan hun ondersteunende gekriebel en mijn verbeelding daarbij steeds hotsknotsender met me aan de haal ging, moest ik beamen dat het onverwachte idee het waard was om in ieder geval één keer uitgeprobeerd te worden, motto: je weet tenslotte maar nooit hoe een koe een haas vangt!

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">En voor ik er erg in had zat ik met mijn snufferd in het profiel van een hoogblonde dame, Shakti (nickname te dezen uit privacy overwegingen uit mijn duim gezogen, geachte lezers). Shakti is online! stond er uitnodigend vetgedrukt boven, dus ik kon meteen aan de slag.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Wordt vervolgd.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">

Lees verder!

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Ik woon zelf in het midden van het land, dus Groningen lag niet direct voor de hand. Onze eerste ontmoeting was in Zwolle en we hadden het absoluut gezellig. Aan het einde van onze avond gaf hij aan 'n probleem te hebben, nu had hij twee vrouwen die hij leuk vond.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Dit was 'n wat apart einde van 'n leuke avond, maar ach ...........

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Niet veel later mailde hij weer. Nadeel van 'n rit van 2 uur is dat je niet zo makkelijk weer naar huis rijdt na 'n leuke avond. Dus ik was heel duidelijk. Tot het laatste moment wilde ik vrij zijn of ik wilde blijven slapen en waar. Hij gaf aan dat dat geen enkel probleem was.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Na weer 'n hele gezellige avond, belandden wij omstreeks 24.00 uur bij hem thuis. Ik gaf aan dat ik wel wilde blijven slapen, in het bed van zijn dochter. Ach, ik mocht ook bij hem in bed. Die snapte ik nog wel. Oké, maar geen sex.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">In m'n verleidelijke nachthemd, lag ik dus in zijn bed. Even later kwam hij zijn slaapkamer binnen. Ik moest direct verschrikkelijk lachen. Wat ik niet wist was dat hij lenzen droeg, die hij uit had gedaan. Hij kwam de slaapkamer binnen met 'n ietwat uitgezakte boxershort, 'n oud verwassen t-shirt en 'n monsterlijke bril.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Ik kon niet ophouden met lachen. Hij stapte naast mij in bed en zette vervolgens zijn bril af. En ik moest nog harder lachen. "Heb je eens 'n mooie vrouw in je bed en kan je haar niet zien."Natuurlijk bleef het niet met stil naast elkaar liggen. Op het moment echter dat hij zijn boxershort uit deed, riep ik ho. Geen sex. Inmiddels had hij zijn bril af gedaan, pakte zijn short en met zijn neus er diep in probeerde hij de voor- en achterkant te onderscheiden. Vanaf dat moment raakte in 'n onbedaarlijke lachstuip.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">De volgende ochtend maakte hij nog 'n heerlijk ontbijtje voor mij. Tijdens de rit naar huis heb ik 2 uur lang moeten lachen. Toen ik thuis kwam, had ik 'n mail van hem: "ik denk niet dat wij bij elkaar passen". Nee, inderdaad, dat denk ik ook niet.

Lees verder!

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Sinds mijn scheiding ga ik 1 keer per drie weken naar een psycholoog. Daar probeer ik een en ander te verwerken. Als een bittere mevrouw verder leven is het laatste wat ik mezelf en anderen toewens.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Alleen zijn vind ik niet leuk. En alleen blijven is een angst die regelmatig ter sprake wordt gesteld tijdens de psychologische ondersteuning.Een aantal maanden geleden verzuchtte de psycholoog..’maar als je zo bang bent, waarom onderneem je dan niets?’.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Ik fietste naar huis, liep naar de computer en maakte een profiel aan met meerdere foto’s, korte beschrijvingen.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Vrijwel onmiddellijk daarna stroomden de mannen binnen. Van piloten, ingenieurs, kunstenaars, gepromoveerde biologen, filmregisseurs tot AIVD medewerkers. Impulsief koos ik als eerste ‘de professor’. We mailden elkaar kort heen en weer. En besloten de eerste ontmoeting te laten plaatsvinden onder de dom in Utrecht.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Als een zestien jarige stond ik daar: nerveus, opgeladen en onzeker. Zou er wel een verstandig woord uit mijn mond rollen bij deze hooggeleerde heer? Ik herkende hem onmiddellijk. Een aantrekkelijke man ijsberend over de tweeduizend jaar verborgen geschiedenis van het domplein.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Tijdens de daarop volgende ontmoeting ontdekte ik dat er in 37 jaar veel geleerd is. Hij en ik, er was niet zo veel verschil tussen ons. We waren beiden bezig met onthechten en het zoekproces naar een nieuwe partner.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">‘Durf je mee naar mijn huis?’ vroeg de man na een vrolijk gesprek in een café.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">De eerste stap op weg naar ‘duizelingwekkend daten’ was gezet.

Lees verder!

<span style="font-family: 'trebuchet ms';">Die middag had ik afgesproken met een internet date. Het was op een stationnetje hier niet al te ver van mij vandaan. Ik had geleerd dat de eerste indruk wel zo belangrijk is en dus na het werk, toch maar even naar huis gegaan om de laatste neushaar weg te halen, schone blouse en het juist geurtje. Ik had ook een jasje aan, dat gebruik ik nooit maar voor dan ben ik toch wel even weergaloos en kan het niet aan mij liggen als het mis gaat.

<span style="font-family: 'trebuchet ms';">Ik was op tijd aangekomen, geen files dus alle ingrediënten voor succes. De tijd verstreek, ze kwam maar niet maar ik wist dat te laat komen er gewoon bij hoort. Ik keek een beetje rond en zag hoe iemand verderop bij het fietsrek ik een enorm beschonken toestand een fiets in een rek probeerde te zetten. Na heel wat struikel partijen scheen het gelukt te zijn waarna die dame zich naar de ingang van het station en ging tegen een muur staan en kreeg het voor elkaar om met moeite zich wat staande te houden.

<span style="font-family: 'trebuchet ms';">Ondertussen ging de tijd voorbij en geen date. Maar toen keek ik nog eens goed naar die dame tegen de muur en realiseerde ineens, ´krijg nou wat, dat is mijn date´. Ik ben op haar toe gelopen, stelde me vriendelijk voor en vertelde haar dat het wellicht vervelend is maar wij niet diegene zijn die naar elkaar op zoek zijn. Het duurde even voordat ze in de gaten had wie ik was. Het was een grote teleurstelling voor haar, begon enorm te huilen en vertelde dat het maar één pilsje was geweest.

<span style="font-family: 'trebuchet ms';">Afscheid is altijd een beetje ´partir cést mourir un peu´, maar goed, soms is het leven hard. Ik ben in mij gepoetste auto weer naar huis gegaan, in mijn geweldige colbertje, fantastische geurtje en ook mijn lesje geleert; volgende keer ga ik toch ook maar weer als mezelf.

<span style="font-family: 'trebuchet ms';">

Lees verder!

Ik liep het terras op en zag hem zitten, alleen aan een tafeltje. Dat kon hem toch niet zijn, dacht ik, maar ik wist dat het hem was. ‘Ik vroeg me af of je nog kwam’, zei hij in plat Amsterdams toen ik me aan hem voorstelde. Het was vijf over acht, we hadden om acht uur afgesproken. Ik was inderdaad laat voor mijn doen. ‘Wil je bier?’, vroeg hij, terwijl hij een serveerster aanschoot.

Ik bekeek hem eens goed. Hij hing onderuitgezakt in zijn stoel. Verlopen gezicht, leren jack, gele cowboylaarzen. Hij leek op de foto’s, dat wel, maar ze moesten toch al een paar jaar oud zijn geweest. Vóór ons was een vrouw wat onhandig bezig haar auto in te parkeren. ‘Dat wijf ken niet sturen’, was het commentaar van mijn date.
De avond is er niet beter op geworden. Wel langer. Uit beleefdheid nam ik een tweede biertje. Daarna zou ik gaan. Maar toen dat bijna op was, riep hij naar de serveerster: ‘Doe ons nog effe twee van die gouwe jongens’. En dat was biertje nummer drie. Toen dat bijna op was, zag hij dat er een rilling over mijn rug liep. ‘Als je het koud heb, gaan we wel binnen zitten’, reageerde mijn date. Tja, en om dan te zeggen ‘doe geen moeite, ik ben toch bijna weg’, vond ik ook weer zoiets.

En dus verhuisden we naar binnen en dus kwam er nog een vierde ronde. Meneer scheen volstrekt niet door te hebben dat de interesse niet wederzijds was en kwam steeds dichterbij met zijn verlopen hoofd. Toen biertje nummer vier bijna op was, liet ik een gaap de vrije loop. ‘Als je moe bent, kennen we ook wel gaan’, zei hij tot mijn grote dankbaarheid. Toen ik opgelucht wegfietste richting huis, moest ik hardop lachen. Om die maffe date, maar nog meer om mezelf. Hoe heb ik me zó kunnen vergissen? En wat ben ik toch een onhandige muts dat ik dit vervolgens vier bier laat duren.

Lees verder!

Mijn eerste bewegingen op het internet dateren van 2 jaar geleden. Daarvoor kon ik amper een emailtje schrijven. Ik ben een vijftigplusser die nog net op tijd heeft aangehaakt aan het computertijdperk.Hoe is dat zo gekomen?
In augustus 2006 verloren mijn twee kinderen en ik plotseling onze geliefde partner en vader. Een jaar lang begroef ik me in mijn verdwazing, paniek en verdriet. Toen, langzamerhand, begon ik voorzichtig om me heen te kijken.

De kinderen hadden het al vaker tegen me gezegd: "Mam, je zou nu toch ook eens met de computer moeten leren omgaan." Maar ik herinnerde me eerdere pogingen op het 'ding', zoals ik steevast aan onze pc refereer. Het gezwoeg en gezweet op een email naar mijn zusje. Alles moest me voorgedaan worden - ik kon, niet slechts bij wijze van spreken, de aan/uit knop niet eens vinden. Drie mailtjes verder had ik er al schoon genoeg van. De televisie en de telefoon waren twee fenomenen waar ik mee opgegroeid was als kind van de vijftiger jaren.

Het kijkplezier kreeg ik van de tv, het theater en de bioscoop, communicatie ging via telefoon en pen en papier, informatie zocht je op in boeken thuis of in de bibliotheek. En daarmee basta!

Ik had geen internet nodig noch een mobieltje. De encyclopedie en het telefoonboek (ik heb nog de eerste uigave van het postcodeboek) waren mijn informatiebronnen. Het sociale verkeer speelde zich naast de werkkring in het onderwijs af in restaurant en café. Foto's maakte je met een solide camera en je bracht het rolletje naar de fotohandel waarna je netjes een week wachtte tot je aangenaam gespannen de resultaten in de winkel
voor het eerst bekeek.

Maar nu, in mijn nieuwe omstandigheden, begon het toch te trekken. Vierenevijftig jaar oud, een klein clubje vrienden die me warm bijstonden en staan evenals mijn familie, twee kinderen, een beginnende en een vergevorderde puber - status het afschuwelijke woord 'weduwe'. Waar gaat een weduwe naar toe om contacten te leggen? Naar de kroeg? Zie je haar al zitten, eventueel met pas gescheiden vriendin, de schijn ophoudend dat ze daar louter en alleen voor hun plezier zitten, met een glaasje in de ene hand en af en toe bibberend op het terras een sigaretje in de andere?

Op een zonnige dag op datzelfde terras, pauzerend tussen een shopping-sessie, ok, dat heeft stijl. 's-Avonds in uitdagende kleding tussen losers en desperado's, wij dachten het niet.

Ik was natuurlijk helemaal niet desperaat. Ik wilde mijn horizon verbreden en als zich dan per ongeluk een Mr. tall, dark and handsome zou aandienen, och dan zou dat niet verkeerd zijn, toch? Ja,droom maar lekker verder.

Toch zei ik tegen mijn kinderen: "Jongens (om precies te zijn een meisje en een jongen) jullie hebben gelijk; ik moest ook maar eens met de pc leren omgaan." "Goed zo mam. Beetje emailen, over het internet surfen en zo."
"Nee, kinderen mama wil op een dating-site." Schok, paniek, verbijstering in de ogen van onze nazaten!

Wordt vervolgd…..

Lees verder!