Dating voor hoger opgeleide singles

Midden in een gesprek, op locatie, met een externe deskundige gaat mijn mobiel.

Niet op de vergaderstand gezet, want ‘iedereen’ weet dat ik deze middag niet gestoord kan worden. Het verklikkerschermpje vertelt dat het een goede vriendin is die belt. Midden op de dag, dat is nooit best flitst er door mij heen. Daarom neem ik het gesprek toch aan en meld vlug dat ik terug zal bellen zodra ik kan. Een gesprek, hoe boeiend ook, duurt dan altijd te lang. Een klein uur later sta ik onder een luifeltje te kijken naar een duinrand en een paar peperdure bejaardenvilla’s. Mijn vriendin neemt op en vertelt dat ik niet naar huis mag, maar meteen moet komen borrelen, want ze heeft groot nieuws en ik ben de eerste die het mag weten. En dat is nou jammer, want juist die avond ben ik spreker op een bijeenkomst waar ik niet onder uit kan en tussendoor naar huis gaan lukt voor geen meter. Dan moet ik maar komen zodra ik thuis ben en dat beloof ik. De rest van de dag en avond zit ik een beetje in een plezierige spanning. Mijn oudere vriendin klonk geheimzinnig vrolijk, dus is er niet iets ernstigs aan de hand. Ik voel mezelf weer even als een kind, de avond voor kerst of Sinterklaas: er staat iets leuks te gebeuren, maar ik moet nog wachten!

Het is bijna tien uur in de avond wanneer ik eindelijk aan haar deur klop.

Geheimzinnig lachend schenkt ze een goed glas en na het klinken krijg ik dan eindelijk het grote nieuws te horen: ze gaan trouwen! Ruim 70 en bijna 80 jaar oud hebben mijn oudste vrienden deze ochtend aangetekend en ik ben de eerste die zij het willen vertellen. Ze kennen elkaar bijna 18 maanden en het blijft klikken, dus wagen ze de grote stap. De dag daarna betrap ik ze voetjevrijend in de keuken, waar ze lekker niet mee ophouden wanneer ik binnenkom. Heerlijk, dat vrijheidsgevoel. Een andere goede vriend van mij, eeuwig aan het daten zonder iets te vinden, en ik besluiten dat er voor ons dan toch ook nog ergens hoop moet zijn aan de relatiehorizon, al mag het iets eerder dan pas over dertig jaar of zo.

Een paar dagen later in de manege krijg ik een andere toegewezen dan één van de mij bekende paarden. Een jonge, vurige hengst die zeer goed luistert naar onuitgesproken commando’s, wordt mij verteld. Die avond zullen we allerlei capriolen gaan uithalen, vandaar deze verandering. Het begint al goed wanneer het opstaphulptrapje zoek blijkt. Met een stevige duw van de trainster kom ik toch bovenop dit kleine paard, dat minstens 12 cm kleiner is dan de merrie die ik gewoonlijk mag berijden. Evengoed eindigt zijn schofthoogte nog ver boven mijn hoofd, maar het lukt. Gewend aan het stevig moeten aanmoedigen doe ik wat ik denk te moeten doen en dat had ik dus juist niet moeten bedenken: als een speer vertrekt mijn viervoeter, met mij er bovenop! ‘Stop daarmee!’, roept de trainster, maar ik heb geen idee wat ik deed. De jonge hengst heeft er zin in en besluit vanuit draf over te gaan in een dolle galop, iets wat ik nog niet eerder heb gedaan, want ik heb pas kort les. Na 2 rondjes krijg ik eindelijk door waar de rem zit en krijg meteen een forse reprimande over mijn belabberde vaardigheden op een paardenrug. Helemaal terecht, want ik had geen idee wat ik aan het doen was. Maar met een duivelse grijns besluit de trainster dat ze nu wel meteen weet dat ik niet bang ben voor de galop en dat we dat die avond met z’n allen zullen gaan doen.

Eerst mag ik 12 rondjes lang gaan leren hoe ik dit paard in bedwang moet houden en hij blijkt inderdaad heel gezeglijk, al reageert hij op elke vlieg die op zijn lijf komt. De manegehulpen helpen lekker mee door hem te lokken met appels en snoepjes, maar ik krijg het voor elkaar hem in de hand te houden. Uiteraard mag daarna wel een snoepje worden gehaald, want waarom zou je een dier pesten? Die avond rijden we met de hele ploeg 10 rondjes galop, keurig achter elkaar. De paarden vinden het leuk en wij zijn allemaal op aan het eind van de les. Tijdens het afzadelen schopt mijn kleine hengst dat het een lust is, maar ik krijg ook een ‘koppie’ waar ik bijna van omkukel. Kunnen paarden grijnzen? Deze deed aardig zijn best.

Na afloop gaan we altijd iets drinken, meiden onder elkaar. Eén ervan heeft een moeder die bijna veertig is en niets meer wil, uitgeblust is. Het lijkt hen vreselijk om zo oud te worden, want dan doe je niets meer. Dan bega ik de tweede megafout van die avond: ik vertel dat ik behoorlijk wat ouder ben dan hun moeders, maar toch zeker niet uitgeblust hoef te zijn.

Even is het stil, dan besluit er eentje: ‘Ja, maar jij bent anders, jij bent gewoon net als wij.’ En we bestellen nog een rondje.

‘Net als wij.’ Tijdens de autorit naar huis vraag ik me af waar ik me eigenlijk druk om maak.

Een paar dagen eerder had ik grote lol in het zwembad, samen met de bejaarde aanstaande bruid, toen we samen met 6 goedgebouwde jonge mannen in het openbare bubbelbad zaten. De heren lachten om ons en wij om hen, zonder wanklank. Onder de douche wisselden we shampoo uit en ze wensten ons nog veel plezier op de parkeerplaats. Thuisgekomen liet de aanstaande bruidegom vol trots de uitnodigingen zien die hij persoonlijk op de typemachine heeft gemaakt, omdat hij niet wil leren omgaan met de computer: hij is bang verslaafd te raken aan de computer wanneer hij er eenmaal mee begint.

Mij maakt de leeftijd van een ander niet zoveel uit. Mijn leeftijd maakt anderen steeds minder uit heb ik het idee. Tenminste, in het dagelijkse leven.

Daten is nog een heel ander chapiter, want een actieve, zelfstandige vrouw van vijftig die geen rok of naaldhak draagt ligt slecht in de markt. Ach, laat ze maar, die heren.

Voorlopig geniet ik van de mogelijkheden die ik heb en de dromen die ik kan verwezenlijken. En binnenkort versieren we met de hele straat het huis van een bruidspaar op hoge leeftijd, dat nog jong genoeg is om voetje te vrijen in de keuken en iedereen mag het zien.

Lees verder!

Wat is voor jou de ideale zondag die je met je partner doorbrengt, ervan uitgaande dat er die dag geen enkele verplichting bestaat en er ook niets gepland is.

Hoe ziet die dag voor jou eruit op een zonnige, warme dag en hoe zou je die dag willen invullen als het regent en koud is. Dit is meestal mijn tweede vraag tijdens het prille mailcontact met iemand, waarbij het niet uitgesloten is ooit nog 's gezamenlijk zo' n zondag mee te maken.

Ook hier gaat het weer over de details, het is belangrijk dat de ander tot in de finesses de dag beschrijft, bv hoe laat opstaan, ontbijten en hoe ziet het ontbijt eruit enz enz. Al die op het eerste gezicht onbelangrijke zaken krijgen een heel andere betekenis als je in een relatie, zoals vaak gebeurt uitkijkt naar de momenten dat je vrij bent en graag die tijd met elkaar wilt doorbrengen. Hoe meer overeenkomsten, hoe beter. Naderhand ga je de hoofdzaken wel van de bijzaken scheiden.

Soms merk je dan dat de ander dingen gaat opschrijven waarmee hij jou denkt te pleasen, hij heeft je profiel goed gelezen. Zo was er eens iemand die aangaf op een mooiweer zondag graag een eindje te fietsen, denk dat veel mensen dat graag doen overigens, ik toevallig niet en toen we later onze perfecte zondagen naast elkaar legden kwam de aap uit de mouw, meneer hield ook helemaal niet van fietsen, sterker nog, hij had zelfs geen fiets. Maar hij had iets uit mijn profiel gehaald, wat hem de indruk had gegeven dat dit vrouwtje wel voor een gezellig fietstochtje te porren was. Ook is het voorgekomen, dat iemand in eerste instantie wat onduidelijk was, maar uiteindelijk schoorvoetend toegaf dat hij met lekker weer het liefst op zondagmiddag naar het voetballen ging kijken en vervolgens aangaf dat dat wel een grote min zou zijn, hij dat bij zijn exen had meegemaakt en hij nu waarschijnlijk niet door de ballotage zou komen. Wel lol gehad, want in mijn ideale zondag moet ook wat ruimte voor mezelf zitten, best wel lekker dat die ander dan even de deur uit is.

Zo zie je maar weer, het kan verkeren.

De moraal van deze blog en ook van de vorige is hoe goed het is zo eerlijk mogelijk te zijn, dicht bij jezelf te blijven.Door dat blootgeven maak je jezelf natuurlijk kwetsbaar, maar bedenk dat die kwetsbaarheden de ander juist kunnen aanspreken en doen ze dat niet, wat natuurlijk heel goed mogelijk is, is het ook niet de juiste persoon voor je, dat weet je dan ook gelijk, kan je weer verder zoeken.

Het heeft geen enkele zin je anders voor te doen dan je bent, je moet je dan gaan aanpassen, dat kan wel even goed gaan, maar op de lange duur kom je toch jezelf tegen.

Het is zonde van de tijd.

<br />


In mijn volgende blog ga ik het hebben over de ouwe bok en het groene blaadje en de oudere vrouw met haar toyboy. Ook in enkele blogs ben ik dit fenomeen tegengekomen, het groene blaadje is niks nieuws, maar de toyboy wordt nog niet altijd begrepen en ik heb de indruk dat juist hij steeds meer in de picture gaat komen.

Ook dit gegeven intrigeert mij, ik doe al lange tijd research(knipoog) naar de beweegredenen van zowel de ouwe bok, het groene blaadje, de oudere vrouw en last but zeker not least de toyboy.

Voor ik het een en ander op deze site ga plaatsen lijkt het me leuk en zinvol de mening van ieder die dit leest mee te nemen in mijn verhaal, dus, voor de gelegenheid vraag ik de redactie van M4M een link te maken van blog naar profiel, en hoop dat jullie reageren.

Lees verder!

In de winkel of onderweg kom ik wel eens een man tegen waarmee ik aan de praat raak. Na een leuk gesprek te hebben gehad vragen ze dan of ik het leuk zou vinden een verdere afspraak te maken om wat te gaan drinken. Ik geef ze dan mijn telefoonnummer en na een paar dagen word ik dan al gebeld. Als ik ze aan de telefoon heb wordt er gevraagd of ik even tijd heb zodat ze langs kunnen komen voor een kopje thee. Pardon een kopje thee? We zouden toch wat gaan drinken in de stad? Ik vind het nog veel te vroeg om je bij mij thuis uit te nodigen. Dat valt niet altijd in goede aarde en meteen wordt er in de aanval over gegaan.

Onlangs reageerde ik op het profiel van een man. Hij schreef terug dat ik er ook wel mocht wezen en bereid was mijn kant op te komen. Zijn telefoonnummer en e-mailadres stonden erbij. Ik schreef terug dat ik het leuk zou vinden om een afspraak te maken. Maar wat was nou de bedoeling? Moest ik maar meteen bellen ofzo? Na ongeveer 1 week kreeg ik bericht terug dat het toch wel duidelijk moest zijn. Hij had verschillende openingen voor me gemaakt zodat ik kon reageren.

Op de site klik je mannen aan die je leuk vindt of je krijgt berichtjes van mannen die jou leuk vinden. Soms krijg je bericht terug en soms niet. Wanneer ik een leuk verhaal te lezen krijg en ik vind de foto niet leuk die erbij staat geef ik niet altijd een bericht terug. Als je aan een afspraakje toekomt en de "klik" is er niet meteen en bij meteen bedoel ik dan ook de eerste paar seconden dan wordt er een punt achter gezet.

Ik vraag me weleens af. Wat zoeken we nou eigenlijk? Zoeken we nou werkelijke liefde of zoeken we iemand die iets voor ons in kan vullen waarbij het ons zelf aan ontbreekt. Wat streven we na? Wordt het niet allemaal te makkelijk gemaakt vanwege de vele keuzes die we hebben? Natuurlijk hebben we allemaal een idee hoe onze partner eruit zou moeten zien. Maar zo gauw er iets niet klopt aan dat plaatje haken we alweer af.

Misschien zouden we kunnen beginnen met elkaar een kans te geven.

Lees verder!

Ja, het is al lang weer blogtijd! Niet dat ik er deze week geen zin in heb gehad of het vergeten ben hoor, maar ik heb het zo druk gehad! Met “the usual stuff” zoals werken, huishouden, sporten en mijn sociale leventje, maar ook met berichtjes… Ja ja, met berichtjes!

Het is namelijk zo dat ik niet zo heel erg lang geleden een weekendje in Groningen ben geweest met een stel vrienden. En uiteraard gingen we zaterdagavond de kroeg in. Een vriendin van mij (degene uit Groningen bij wie we allemaal logeerden) kwam op een gegeven moment een oud-collega van haar tegen. We raakten wat aan de praat en ik stond geamuseerd te luisteren naar de updates die over en weer vlogen. Weet jij dat al? En heb je gehoord van die? Je kent het wel. Tijdens het gesprek pakt die gozer opeens zijn telefoon en gaat een nummer draaien. Mijn vriendin keek hem verbaasd aan en griste zijn telefoon uit zijn handen. “Wat onbeschoft” zei ze, “ik ben toch met je aan het praten!”

Zijn smoes was dat zij iets had gezegd waardoor hij opeens aan een kameraad moest denken en die zou misschien ook wel in de stad zijn dus dacht hij dat hij die wel even kon bellen. Daarop vroeg ik wat voor speciale gozer dat dan was, dat hij belangrijker was dan het gesprek met mijn vriendin. Hij begon te vertellen over een sportieve gozer van 30, goed uitziend en vrijgezel. Het klonk eigenlijk te mooi om waar te zijn, maar hij had toch iets geprikkeld. Dus ik nam de telefoon over en draaide het nummer opnieuw. Jammer, voicemail… Maar een voicemail is er natuurlijik om een berichtje achter te laten! Ik sprak dus in dat ik even de telefoon had overgenomen van uhm….. (oeps even de naam kwijt van die gast) nou ja dat zou hij wel zien aan het nummer. En dat ik zojuist had gehoord dat hij een leuke single jongen was, dus als hij het leuk vond om een keer samen uit te gaan dan moest ie maar even bellen.

Een paar dagen later dacht ik, ik kan natuurlijk via die alom bekende vriendensite wel eens proberen om die gozer op te zoeken bij wie ik een berichtje had achtergelaten. En omdat ik zijn voor- en achternaam wist, zijn leeftijd en woonplaats, was hij inderdaad niet moeilijk te vinden. Ik heb hem een mailtje gestuurd met de vraag of hij degene was van wie ik een paar dagen daarvoor de voicemail had ingesproken. En ja hoor, ik kreeg een mailtje terug! Dat was hij inderdaad en hij had er wel om kunnen lachen. Maar hij vroeg zich toch wel af waarom ik hem had gebeld…? Ik heb hem dus weer een mailtje gestuurd met daarin het hele verhaal en nu wacht ik rustig op antwoord. Het zou best kunnen dat ie me gestoord vindt, maar het zou ook kunnen dat ik binnenkort een avondje ga stappen met iemand die ik via voicemail heb leren kennen. Wat je al niet doet als single om aan een leuke date te komen!!

Lees verder!

Ik heb ooit afgesproken met iemand, ik zou ergens op een paaltje zitten, en mijn groene jack dragen. Het was een blind date, we hadden geen foto's van elkaar gezien.

Ik zat er een paar minuten, en toen kwam op het paaltje naast me nog een andere vrouw, ook met een groen jack. Hilarisch. Ik was duidelijk van een heel ander bouwjaar dan zij, dus het loste zich makkelijk op. We hebben een leuke middag gehad. Daar is het bijgebleven.

Ik heb ook wel eens een blauwtje gelopen. Zat ik daar achter een kop koffie, en het werd later en later. Misschien een file, opstopping, andere goede reden. Misschien geen mobieltje bij zich,batterij leeg, wat kun je nog meer verzinnen.

Tweede kop koffie. Je voelt je alsof iedereen naar je kijkt. Goed, nu heb ik wel lang genoeg gewacht, ik ga weer. Nooit meer wat van gehoord. Telefoon werd niet opgenomen, mail niet beantwoord. Dat was dan dat. Ik voelde me niet afgewezen, vond het wel zeer knullig van degene die aan mijn tafeltje had moeten zitten.

Ik heb er wel van geleerd dat ik gewoon eerst zelf koffie neem, een tijdschrift meeneem, en doe alsof het de bedoeling is dat ik daar alleen zit, dat voelt een stuk prettiger.

Meteen weer weggaan? Dat kan, maar als die persoon dan net opduikt wanneer ik weg ben, is hij voor niets helemaal naar mijn woonplaats gekomen. Vind ik niet erg netjes, ik heb geduld, als het de moeite waard is, maken die paar minuten ook niet meer uit.

Toch?

Lees verder!

Ik krijg zo,n beetje de indruk, dat de halve wereld, op zoek is naar een maatje. En dat gaat niet altijd van een leien dakje. Het is een hele klus, om nou net die persoon te vinden, die bij jouw persoonlijkheid past.

De datingsites en programma,s rijzen als paddestoelen uit de grond, "ter lering ende vermaeck." En wat is het soms vermakelijk!

Wat ik een heel leuk programma vind op t.v. is "boer zoekt vrouw". Dat heeft een serieuze ondertoon en een humoristische boventoon. Maar net zo moeizaam op t.v., zo gaat het "in het wild" ook.

Als je een dame bent, zoek een heer, ben je een vrouw, zoek een man, ben je een boerin, dan zoek je een boer. Zo eenvoudig is het. Maar kunnen andere combinaties ook? Kun je als dame, ook daten met een gewone man, en zou het ook leuk kunnen worden, dat je als vrouw een boer gaat zoeken? Ik denk van wel, want in een boer kan een heer schuilgaan, een nette man kan zich ook als "boer" gedragen, en een dame kan zich ontpoppen als een ordinaire feeks.

Ik denk dat ik een oplossing weet voor dit gigantische vraagstuk. We nodigen iedereen uit, die een partner wil en in een groot stadion. Dan gaan we een splitsing maken, mannen die een vrouw zoeken in vak I, vrouwen die een man willen, in vak II, mannen die een man zoeken, in vak III, vrouwen die een vrouw willen in vak IV. Nu kunnen de mannen uit vak I een vrouw zoeken, de vrouwen die over zijn, gaan zoeken bij de overgebleven mannen, en zo gaat dit net zo lang door, tot iedereen een partner heeft. Er blijft niemand over! Ik ga de NCRV bellen om te vragen of ze de titel van het programma willen veranderen in : "MENS ZOEKT MENS, ja toch?

Lees verder!

Vink. En wéér een date achter de rug die niet spannend was. Het bekende recept: gezellige avond gehad, biertjes gedronken en prettig gekletst. Ook nog veel overeenkomsten ontdekt. Man in kwestie zag er bovendien helemaal niet onaardig uit. Maar een tweede date zal er niet komen. Het vuur is bij Marjelle niet gaan branden. En dat had best eens anders kunnen lopen als de man in kwestie zich anders had gedragen. ‘Mannen ondernemen geen actie’, vatte een vriendin het probleem krachtig samen.

En misschien is dat het wel. Waar is het initiatief gebleven? Die mannen komen het café binnen (ik heb me dan meestal al geïnstalleerd), kijken schichtig om zich heen, lopen op me af, zeggen gedag en kijken me schaapachtig aan. Ik zie dat ze zenuwachtig zijn en begin ze op hun gemak te stellen. Ik knoop een gesprek aan, maak een grapje en vraag wat ze willen drinken. En daarna gaat het zo verder. Als ik thee bestel, bestelt hij koffie. Als ik voor het bokbier van de tap ga, neemt hij dat ook. Ik stel hem vragen, hou het gesprek op gang. Telkens als het doodvalt, word ik weer schaapachtig aangekeken. Nooit snijdt hij een nieuwe onderwerp aan. Alle voorstellen komen van mij. Nemen we er nog een? Wil je een borrelhap erbij? Zullen we de rekening vragen?

Ik heb in het laatste halfjaar één date gehad die ik wél spannend vond. Deze man liet wél gewoon weten wat hij wilde. Zelfde recept: we zaten in de kroeg en dronken bier. Maar de avond verliep anders. Hij stelde de vragen die hij wilde stellen, hij daagde me uit, pakte me terug als ik hem plaagde. En op een gegeven moment zei hij: ‘Ik wil naar buiten. Zullen we een stukje langs de gracht gaan lopen?’ En zo geschiedde. En Marjelle begon deze man steeds leuker te vinden. Hij was niet knapper dan andere mannen, heel gemiddeld eigenlijk. Maar hij toonde initiatief, hij wist wat hij wilde.

Dus mannen, onderneem eens wat actie. Durf! En je hoeft me echt niet meteen tegen de muur te plaatsen en vol op de mond te nemen. Met ietsje minder neem ik ook genoegen.

Lees verder!

Ik was afgelopen week getroffen door Ivo Niehe’s vraag aan Yvonne Jaspers, bekend van 'Boer zoekt …' hoe ze haar liefde had leren kennen. Yvonne’s uitleg was geweldig.

Yvonne gaf een prachtig beeld van hoe ze haar man had leren kennen. Het valt niet mee voor een knappe jonge vrouw om een leuke vent te ontmoeten die echt bij je past. Yvonne vertelde dat na erg lang single-zijn een vriendin een oplossing wist namelijk; haar broer. Yvonne vertelde dat ze hem ging ontmoeten en ook gelijk bij hem thuis, haar fiets voor zijn deur wegzette, hem nog niet gezien had en ergens diep van binnen wist dat er wat bijzonders in de lucht hing. Ze vertelde dat ze het moment als was het vandaag weer terug kom halen, wat er door haar heen ging toen ze aan ging bellen. De hand, de vinger, indrukken of toch niet, de ´touch-down´ en wat door haar heen ging en wat er gebeurde.

Ik ken ook momenten wanneer ik voor een keuze stond die uiteindelijk mijn levensroute bepaald heeft. Als je ouder wordt kun je het steeds meer zelf bepalen maar er gelukkig nog steeds van die momenten zijn waarvan ik me afvraag hoe ik uiteindelijk tot iets te kwam.

Yvonne vertelde hoe het uiteindelijk verliep. Ze wist diep van binnen dat als ze zou aanbellen haar leven onomkeerbaar zou veranderen. Na vijf minuten binnen te zijn wist ze het; dit was hem. Ze zijn vanaf dat moment waren ze onafscheidelijk, ze een geweldig vrouw en moeder. Ik vind het een heel mooi beeld, het blijft een geweldig mens en ik vind dat Yvonne Jaspers de single jaarprijs verdiend in de volle omvang.

Lees verder!

In de 6 maanden dat ik ‘date’, heb ik in nogal wat verschillende auto’s gezeten. Een aantal is me op een of andere manier bijgebleven.

Auto 1

Ik stapte uit de bus op het stationsplein en de telefoon ging. ‘Zie je mij?, vroeg de man’. Nee, antwoordde ik, want ik weet niet waar je bent. Loop maar recht vooruit………..ja ja rechtdoor….kom op.

Natuurlijk, ik kwam op..waarom niet! En liep frontaal op een Jaguar af met een datende, dandyachtige man ernaast. Ik stapte in, voegde me naar de leren zitting en we ‘zoefden’ samen naar een voorstelling van het Bergenkwartet.

Auto 2

Man in kwestie was veel jonger dan ik. 46. Wat moest ik met een jonge man…nota bene van Italiaanse komaf? Ik wil me graag aantrekkelijk voelen naast een partner. In mijn beleving kan dat niet met een dergelijk leeftijdsverschil. Ik mailde af. Hij mailde terug: argumentatie is helder maar ik wil je toch ontmoeten.

En ja… daar stond ik dan toch bij een bushalte (vanwege zoon T.). in een vlinderachtige rok met een mooie tas. Een donkerblauwe Volvo reedt voor. Jonge man stapte uit, liep om auto en vleide zijn hand onder mijn elleboog. Zo schoof ik in de auto.

Zit je goed?

Auto 3

Man mailde mij. Hij wilde me zien. Dat is goed. Maar dan wel graag ‘met je sportauto’. Man stond namelijk op foto breed glimlachend in sportauto op site.

Ik wachtte op een terras, zag en hoorde zijn auto voorbij scheuren. Na 15 minuten was de man nog niet gearriveerd op terras. Liep naar sportauto en trof een trillende man. Nerveus.

De nervositeit nam enigszins af tijdens het daarop volgende gesprek. Totdat café bezoekers yes achtige bewegingen maakten, wijzend op hem en mij.

Man + auto niet meer ontmoet.

Mijn eigen auto:

Ongewassen, troeperig

Er heeft tot op heden geen date - man in gezeten.

Lees verder!

In mijn lijfblad stond een artikel van een bekende psycholoog over 'Teken van ouderdom". Toch wel confronterend als je achter in de zestig bent en dat niet als dusdanig voelt.

Zit je thuis, doe je niks, is er niets aan de hand. Maar nu ga je nog daten! Je omgeving zit een beetje meesmuilend te grinniken, maar heeft er geen notie van hoe het werkt. "Moet jij nog zo nodig?" Eh ja, ik moet nog zo nodig.

Het is een beetje een verslaving geworden, kan voorlopig niet meer zonder die aandacht en plezier. En als je er nog redelijk aardig uitziet, niet krakkemikkerig bent, niet zeurt en er nog lol in hebt, wat maakt het dan uit!

De moeilijkheid zit 'm in de leeftijd, toch wel! Je leeftijdsgenoten vind je er vaak te oud uitzien, hebben eigenaardigheden ontwikkeld, je kunt alleen nog aanschuiven aan hun eigen levensvorm, daarentegen zijn ze wel in voor een vaste relatie.

De jongeren echter, zijn fris en fruitig, ondernemend, minder gevormd, plezierig, maar niet relatiegeschikt voor mijn jaartal....hoewel ze je wel steeds benaderen!

En als je ze meermalen op het leeftijdsverschil hebt gewezen en ze malen er niet om, tja, wat doe je dan! Je probeert het een keer uit en laat dát dan goed bevallen!

Dan wordt de keuze steeds moeilijker. Kies je voor die serieuze, rustige relatie, waarvan je het verloop al kunt voorspellen of ga je toch voor die smeuige afwisseling! Ik weet het nog steeds niet en laat de dingen maar gebeuren. Hoe verder je in het proces zit, des te minder hoef je ervoor te doen

Even terug naar het artikel van de psycholoog: hij schreef dat als je het moment van definitieve ouderdom zo lang mogelijk wilt uitstellen, er slechts één deugdelijk recept is: Richt je aandacht naar buiten en blijf interesse tonen in je medemens!

Gelukkig een bewijs dat het daten toch ergens goed voor is. Is het niet voor een toekomstige rustige oude dag samen, dan wel voor een repeterende onderdompeling in het bruisende leven.

De tijd zal het leren waar alles uiteindelijk op uitdraait. Wat iedereen toch zoekt in de ander, buiten gelijkwaardigheid, is liefde, onvoorwaardelijke liefde, als een warm bad!

Wordt vervolgd

Lees verder!

Het valt nog steeds niet mee. Elke werkdag begin ik met het lezen van jouw ene email. Ik probeer het te begrijpen, maar het lukt niet. Het verdriet heeft inmiddels al wat ruimte gemaakt voor boosheid. Dat gevoelens niet altijd wederzijds zijn, kan ik nu wel begrijpen. Maar waarom kun je me dat niet gewoon vertellen? Waarom zo’n laffe email? Je wist gewoon dat ik het pas op m’n werk zou lezen. Als je me zou bellen, of een sms gestuurd zou hebben, had ik natuurlijk meteen kunnen reageren. En daar zat je zeker niet op te wachten? Een vent zonder ballen dus! Een vent die geen ballen heeft én die niet kan zoenen; had nooit wat geworden!

M’n verjaardag is over een paar weken al: de grote 30. Bijna 30 en nog maar één relatie gehad. Zelfs het bed gedeeld met maar één man. Ik voel me een soort van maagd. Waar is dat ontzettend spannende vrijgezellen leven nu? Waar zijn al die leuke mannen? Zoveel mannen dat je gewoon niet kunt kiezen? Trouwens, als vrijgezel schijn je niet eens te hoeven kiezen…

Samen met een vriendin begeef ik me weer eens naar de plaatselijke kroeg. De leuke barman heeft helaas al een vriendin: een erg leuke aardige vriendin nog wel. De andere barman vangt mijn starende blik. Hij maakt altijd grappen over mijn accent dat zo duidelijk niet van hier is. Zegt hij althans, ik vind het wel meevallen. Hij gedraagt zich zoals een barman moet zijn en vertelt me natuurlijk precies wat ik wil horen. En ik, behoorlijk gevoelig voor positieve aandacht, trap daar in. Na sluitingstijd belooft hij mij en m’n vriendin thuis te brengen. Hij weet nog beter ‘mijn huis’ te vinden dan ik, dus zijn we er met 10 minuten. M’n vriendin voelt zich al snel te veel en verdwijnt al naar de slaapkamer. Hij en ik maken het ons gemakkelijk op de bank in de woonkamer. Er wordt wat gezoend. Gelukkig weet hij wèl hoe het moet. Voordat het tè gezellig wordt, zet ik hem de deur uit. We spreken voor volgend weekend af, dan hoeft hij niet te werken.

De zaterdag erop ben ik enorm zenuwachtig. Het duurt even voordat ik hem zie. We gaan nog wat andere kroegjes af voordat we naar m’n huis gaan. Deze keer heb ik geen logés. Ik heb echter ook geen tweepersoonsbed, dus het is wel krap. Als we eindelijk in slaap vallen, wordt het al weer licht buiten. Niet lang daarna gaat de wekker. Ik stap snel het bed uit en kleed me aan. Als ik m’n sporttas gepakt heb, staat ook hij al klaar om weg te gaan. We zoenen elkaar nog gedag en snel stap ik op de fiets. In de kleedkamer aangekomen zit een paar meiden me met een vragende blik aan te kijken. Ze hebben me gisteravond met de barman weg zien gaan. Of hij niet pas 25 is? Geen idee eigenlijk, wel jonger dan ik ja, dat weet ik zeker. Ik denk zelfs dat hij nog studeert. Of het gezellig was? Als ze zien dat ik rode wangen krijg, vragen ze niet verder.

We beginnen aan de warming-up. Ik weet niet wat er met me aan de hand is, maar ik kan niet rennen. Ik heb enorme steken onder in m’n buik, Ik probeer het nog een keer, maar er zit totaal geen snelheid in. Ook de coach ziet dat het niets met mij gaat worden deze wedstrijd. Terug in de kleedkamer weten die meiden niet van ophouden. De rest van het seizoen draag ik de stempel ‘sex blessure‘.

Ach, er zijn ergere dingen op je bijna 30ste ;-)!

Lees verder!

Met het aloude spreekwoord dat een goede buur meer waard is dan een verre vriend ben ik het absoluut niet eens: je hebt ze allebei nodig. Tenminste: ik dan.

Op mijn schaarse vrije dag heb ik, na eerst duchtig te hebben uitgeslapen, een ochtend en middag keihard gewerkt aan een opdracht. Achter de PC, dat spreekt.

Tegen een uur of vier in de middag zag het er naar uit dat de inleiding bijna zou kunnen worden afgerond, hier en daar nog een detail en klaar was Klazien. Dacht ik.

Nog even een tabel verslepen en nog even een extra puntje op een i voor de keuken zou kunnen worden betreden voor een welverdiend avondmaal voor zowel bazin als kattenbeest.

Die laatste vond het de hoogste tijd worden, getuige de batterij aan klagelijke geluidjes rond mijn voeten. Wat dat is met computers en thuiswerken weet ik niet, maar strijk en zet gaat er iets mis zodra ik denk klaar te zijn. Opslaan wilde ik, maar ‘het ding’ had andere ideeën en gaf een foutmelding, waarna meteen het hele document hersteld ging worden. Nou ja, kan gebeuren. Wanneer je na een uur of twee bijna uit je panty vliegt, omdat je ondertussen 374 herstelde documenten in spookstand op je bureaublad hebt staan en elke drie seconden dezelfde foutmelding krijgt, gaat zelfs de kat zich verstoppen!

Uiteraard computer herstart, ‘Word’ opnieuw geïnstalleerd (na eerst de kostbare documenten op stick gezet te hebben), nog een keer opnieuw geïnstalleerd, keertje of tig hersteld en niets hielp: die rottige foutmelding bleef komen, elke paar seconden. Kattenbeest kreeg snel een heel blikje omgekiept in d’r bakje, zelf had ik al lang geen trek meer.

Eindelijk werd het zes uur en wist ik dat mijn meest verre vriend en computergoeroe thuis zou moeten zijn. Mijn buren zijn allemaal schatten, maar voor hen ben ik de deskundige op computergebied, kun je nagaan ….. We zijn samen, door de telefoon, een dik uur bezig geweest tot we tot de conclusie kwamen dat niets hielp en ik dankzij deze magiër een link kreeg om een alternatief tekstverwerkingsprogramma te downloaden dat tot mijn grote verrassing alle beschadigde worddocumenten niet alleen opende, maar ook repareerde en klaar maakte voor verdere bewerking. Hoe dat kan snap ik niet, maar als het werk, dan werkt het. Gelukkig konden we nog lachen, want iedere keer dat ik een lelijk woord zei, protesteerde mevrouw kat met felle piepgeluidjes. Is er een kattenfluisteraar die mij dat kan uitleggen?

De verre vriend kreeg een dikke digitale zoen, meer zat er gezien de afstand van ettelijke honderden kilometers niet voor hem in. Ik kreeg van hem de opdracht om een fikse borrel te nemen en te gaan ontspannen, maar ik moest nog rijden.

Want dankzij mijn goede buren wordt er strak de hand gehouden aan regelmatige ontspanning. In de vorm van een fiks aantal baantjes zwemmen, gevolgd door een duik in het bubbelbad, bij thuiskomst koffie en later op de avond een goed glas wijn. Nu moet ik erbij vermelden dat ter vermeerdering van de feestvreugde van buurvrouw en ondergetekende het openbare bubbelbad van ons zwemparadijs meestal rijkelijk gevuld is met goed uitziende heren, al is de conversatie niet bijzonder. We hoeven er niets mee, maar leuk is het wel.

Mijn goede buren en zeer verre vrienden, ik koester ze! Die paar keer per jaar dat ik mijn verre vrienden te logeren heb, of vice versa, zijn topdagen. Voor de rest hebben we de PC en de telefoon. Mijn goede buren weten wanneer ik thuis ben, lopen aan voor een praatje, helpen met klusjes en ik help hen weer met wat ik denk te kunnen. We hebben op deze manier een soort van alternatieve familie gemaakt lijkt het wel. Surrogaat, vooruit dan maar. De enorme familiebijeenkomsten uit mijn jeugdjaren komen toch nooit meer terug, met de tientallen ooms, tantes, neven, nichten enzovoort opeengepakt in kleine kamers of verspreid over de vele vertrekken in het huis van een rijk familielid.

Ik ging als opgroeiend mens mijn eigen weg en de familie veranderde mee. De oudere generaties leven niet meer, de jongere generaties leven verspreid over alle windstreken en vinden doen we elkaar allang niet meer. En toen ik na vele jaren weer alleen was, werd ik geadopteerd door een aantal buren, terwijl de verre vrienden deden wat in hun vermogen lag. Kattenbeest zorgt ervoor dat het huis niet leeg is en staat nog net niet met de deegrol klaar wanneer ik weer eens heel laat thuis ben gekomen.

Gek genoeg gaan de heren die ik op mijn pad wens te ontmoeten er bij voorbaat vaak van uit dat ik het veel te druk heb voor een relatie, terwijl mijn vrienden en buren weten dat ik altijd wel een gaatje probeer te vinden voor een paar uur gezelligheid. Of zal ik er zo langzamerhand aan gaan wennen dat het nog zo slecht niet is als single door het leven te gaan? Mijn verre vrienden en buren vinden mijn manier van leven prachtig, het levert een boel verhalen op en het zit er niet in dat het verandert, want zo leef ik al sinds mijn 11e.

Mijn ‘familie’ en ik, ver en vlak naast de deur, wij vinden dat het beroemde spreekwoord geschrapt moet worden uit het spreekwoordenboek.

Lees verder!

Maar goed, in weerwil van mijn onthutste gemoed besloot ik toch mezelf als gespleten persoonlijkheid in de mailerei met Shakti te storten, gedreven door een aanwakkerende nieuwsgierigheid naar wie/wat er weggemoffeld zat achter dat dan weliswaar hoogopgeleide vrouwmens, maar toch geenszins het toonbeeld van univociteit aangaande de intenties áchter haar queeste naar dé Prinselijke Evenknie, omdat ze dus blijkbaar voornemens was van twee zo uitlopende walletjes te gaan snoepen. (Gevoeglijk ga ik er te dezen vanuit dat elk hoger opgeleid sujet in zijn/haar handel en wandel, laat ik mild zijn, niet geheel en al gespeend is van een zeker, nou vooruit, zweempje univociteit. De betoonde speelruimte hiero gun ik de bollebozen, want ik ben ook de beroerdste niet hoor). Het gebeuren had in mijn beleving iets kafkaiaans surrealistisch, op dat prille moment al en dat trekt nme wel. Hoe zou een en ander zich ontwikkelen? Dat uit te vissen was ik alleszins bereid dat tweeslachtige varkentje eens op geheel eigen wijze te wassen.

Ik nam me, enerzijds, voor mezelf als mezelf te presenteren in een stijl waar de eloquentie van af zou druípen omdat mijn Shakti-lief als vermeld had laten blijken daar hogelijk van gecharmeerd te zijn, om weet ik veel wat voor reden dan ook. Anderzijds, Kwekje als een vulgaire, geborneerde snotlap in het kwadraat te vermailen, om zodoende Shakti aanleiding te verschaffen óf deze puberale vergissing, dán wel ik zei de gek alsnog subiet uit haar leven te deleten, want eerlijk gezegd had ik allesbehalve trek om het door Shak zo onverwachte verschafte virtuele bestaansrecht van die hotemetoot langer te rekken dan strikt noodzakelijk en bovendien had ik wél reuze zin in dat wulpse ding en wilde as soon as possible weten of en zo ja wannéér ik die mallotige kaper van de kust zou kunnen laten verdwijnen en ik, eventueel, spijkers met koppen kon gaan slaan. Dus Shakti: Kwek of ik? KIEZEN!!

Ik als Kwekje (28) stak van wal met het volgende meeltje:

Shakti hai daar!!!!!!!!

Ik ben wel zenuwachtig nu, maar wel helemaal gek dat je op mijn interesseberichtje gereageerd heb. Opwindend...g.....krijg het er nou al heet van.... Ik geloofde mijn ogen niet want je ben natuurlijk wel dik een kwart eeuw ouwer as ik. Spannúúúnd. Échwellll!!!!! Hahaha!!!! Omdat je zo oud bent heb je meer levenservaring en wijsheid dan ik. Da's interessant vindt ik. Ik ga ook wel eens met vrouwen om die veel jonger zijn als jij, maar dat boeit me niet want het levert nooit wat op. Zo kinderachtig joh en vaak dom. Ik ben hoger opgeleid dan hunnie, échwel! Je ziet er natuurlijk ook fantastisch uit en daar ben ik ook niet echt ongevoelig voor, omdat ik daar op val als kind al. Ik heb wel wat vriendinnen gehad van ongeveer mijn leeftijd of jonger maar die verveelden me zóóóóó snel. Ze hadden niks te melden en geen levenservaring zoals jij en niet zó hoog opgeleid want dat heb ik snel door als hoogopgeleide. Niks voor mij. Zo'n gedoe joh.Haha... Nee, ik wil net als jij grenzen verleggen tot aan de horizon, wat kan mij het schelen met van alles en nog wat en mijn mening is dat ouwe vrouwen me dat helemaal mogen bieden. Ik heb wel een aantal keer (met andere ouwe vrouwen) proberen aan te pappe maar die zagen me wel zitten, vertel mij wat, maar zeiden dat ik te jong was. Jahier, ammehoela, ze wílden wel want ik ken ze maar ze durfen volgens mij niet. Maar jij echwel. Ik vind je nu al een moordwijf (sorry......moorddame.....) helemaal toppie om niet te zeggen vet cool!!! hahah Je zou mij volgens mij heel veel kunnen leren en misschien ik jou ook wel want ik zal mijn beste beentje :-) voort zetten hoor....helemaal échwelll.....Ben heel benieuw (en nerveus) naar je reactie. DD (dubbeldoei!!! :))

Nou hopelijk tot mailens, je Kwekje

Ps ik sta in het onderwijs voor de klas. Helemaal leuk en woon in Leiden (flatje, kan ontvangen Jij?)

Vervolgens ik als ik (52):

Ach Shakti, waarom toch is het gevoelde zó moeilijk te verwoorden, te schilderen, te verklanken, te noem maar wat op, zonder er toch eonen² van verwijderd te blijven. Het bedacht gewenste geconcretiseerde ís en blíjft een verwrongen gedrocht dat in helemaal níets lijkt op het embryonale oeridee: multi-interpretabel, amoebe-achtig wat vorm en stijl betreft. Geconceptualiseerde herkenning door anderen is de lijkwade over de sarcofaag, de genadeklap voor de Goddelijke kiem. En hoewel het fragmentarische denken, die moloch, die illusoire strohalm van lucht, weliswaar keer op keer op keer rilt en trilt op zijn, notabene, zélf in mekaar geflanste, egoïstische troon, blíjft het desondanks als een verafgood gesneden beeld in diepe, donkere krochten van 's-menskens onbewuste voortwoekeren, verwikkeld in potsierlijke schijngevechten, met als enig doel zichzelf een tastbaar aards smoel te geven. Een keus die, ondanks de ondraaglijkheid van de gevolgen, de meesten elk moment toch weer dwangmatig maken in hun geconditioneerde verworden staat, omdat men bang is naar binnen te kijken en de naakte waarheid, die om transformatie schrééuwt, onder ogen te zien. Een donquichotterie in optima forma waarover Miguel de Cervantes Saavedra zich nog dagelijks in zijn graf ligt te verkneukelen, kan ik me zo voorstellen. Immers: Níets in deze ondermaanse wereld heeft intrinsiek universele waarde. Alles wat lijkt valt vroeg of laat ten prooi aan de genadeloze tand des tijds, is een speelbal van onwetendheid, het bedachte denken. Slechts LIEFDE is werkelijk. De rest is zelfs geen bijzaak.

Liefs,

J.

Vrijwel gelijktijdig zond ik Shakti de beide meels. En toen werd ik héél stil en zag dat het goed was.

Wordt vervolgd...

Lees verder!

Vorige week zijn mijn kinderen 13 jaar geworden, weer een hele leeftijd, ’n tweeling; jongen en meisje. De meeste kennen die bijzondere leeftijd wel van het liedje ‘meisjes van 13’, van Paul van Vliet. Het is zo mooi en herkenbaar. Vandaag had ik mijn zoontje op MSN en ik vroeg hoe de verjaardag uiteindelijk was geweest. Hij schreef; “…hm, ging wel”.

Die dag er voor had mijn dochter een nieuw vriendje en was helemaal omgeven met giechelende vriendinnen met alle avonturen. Alles stond een beetje in het teken van haar puistjes, de te grote voeten, ervaringen, en zo meer. Het is zo ook allemaal bijzonder. Maar wat me opviel was de stilte rondom mijn zoontje, alles lijkt dan zo normaal. Waar is het liedje van ‘jongens van 13’ en zijn de foto’s van het mysterie van de jongens in de maak?

Ik weet het nog als van gisteren toen ik 13 geworden was, alles zo herkenbaar. In eens terecht komen in de ‘Competative World’ en in de ruimte om alles zelf te kunnen gaan beoordelen naar normen en waarde en vrijuit om te gaan leven. Dan mag in eens zo veel meer als voorheen maar ook niet ontkomend aan de eenzaamheid. Het was in de jaren 70 van de nog oude LTS, een wereld was van no-nonsense. De directeur die tijdens het welkomstwoord in de grote zaal het nieuwe schooljaar inluidde met de bulderend afsluiting dat hij wel raad wist met ‘verstorende elementen’. Als 13 jarige jongen wist ik niet wat hij bedoelde maar de lading van de boodschap wel begreep. De rillingen voel ik nog over mijn rug.

Na mijn scheiding werd ik ook weer een beetje 13 jaar en ‘Alleen op de Wereld’. Ook net als Remi midden in het verhaal nadat Vitalis was dood gegaan met veel innerlijke bagage en klaar voor een doorstart. Ik voelde niet alleen de ruimte voor zelfonderzoek maar ook om die spiegel eens te gaan onderzoeken op kwaliteit. Ik ben nu ruim 3 jaar geleden gescheiden, na mijn huwelijk nog geen heuse relatie gehad, wel fijne en leerzame ontmoetingen gehad via de site. Ik ben gevallen maar vaker opgestaan en af en toe gelachen om mijn struikel partijen. Ik heb fijne ontmoetingen gehad maar het aangezicht van de ander is nog steeds de beste spiegel, eenzaamheid is een goed plaats om te bezoeken maar niet om er te verblijven. Goed single worden ging ik niet op een dag en ook niet alleen.

Ps. Ik ben super onzeker over mijn blog en graag en sterretje voor je indruk.

Lees verder!

Een paar zomers geleden ging ik mee met een singlereis. Weekje wandelen in Frankrijk. Het was mijn eerste echte kennismaking met buitenstedelijke singles. Ik had er nooit bij stil gestaan hoe het moet zijn om single te zijn als je in Heeswijk-Dinter of Zelhem woont. Sommige van mijn reisgenoten vertelden treurige verhalen. ‘Je maakt er maar het beste van…’

Het was in een tijd dat ik mijn eigen singlebestaan eigenlijk wel prima vond. Lekker mijn eigen ding doen, tijd voor vrienden, met niemand rekening hoeven houden, nieuwe mensen ontmoeten. Ik had zelfs het idee dat menig jonge ouder met uitgeblust gezicht jaloers op mij was. Naar de kroeg wanneer ik zin had, flirten met wie ik zin had, uitslapen als ik daar behoefte aan had, spontane eetafspraken na het werk, tijd voor de sportschool.

En toen ontmoette ik voor het eerst singles die níet in de grote stad wonen. Nou ja, ik was er vast weleens eerder eentje tegengekomen, maar op die vakantie was het een hele groep bij elkaar. Ik was de enige die niet in een dorp of vinexwijk woonde. Ik schrok van wat ik hoorde. Anja vertelt: ‘Bij mij in het dorp ben ik de enige van mijn leeftijd die alleen is. Ze vinden het heel raar dat ik met vreemden op vakantie ga. Ze vinden me sowieso een beetje raar. Misschien is er ook wel iets mis met mij.’ Femke knikt begrijpend: ‘Ik heb twee weken niet kunnen slapen van deze reis. Ik vond het zó eng om met allemaal onbekenden op reis te gaan. Mijn omgeving vindt het ook maar raar. En ja, het is natuurlijk ook niet wat je wilt he. Ik zou liever een man hebben om mee op vakantie te gaan. Maar je moet toch wat. Je maakt er maar het beste van.’

Nu zullen Anja en Femke heus niet model staan voor alle buitenstedelijke singles. Maar er waren opvallend veel mensen in de groep met vergelijkbare verhalen en opvattingen. Het was de eerste keer dat ik me realiseerde wat een voorrecht het is om als single in de grote stad te wonen. Ik vond mezelf niet raar. Mijn vrienden vonden mij niet raar. Sommige van mijn vrienden waren zelf single. En heel veel anderen zijn ook single. Tot die vakantie heb ik dat altijd de normaalste zaak van de wereld gevonden. Je hebt singles, stellen en gezinnen. En nog allerlei andere levensvormen.

Op deze site kun je (jammer genoeg) geen woonplaats invullen. Als er ‘Alkmaar’ staat, kan iemand net zo goed in Den Helder of Anna Paulowna wonen. Nog steeds vind ik het moeilijk voor te stellen hoe het is om een buitenstedelijke single te zijn. En dus betrap ik mezelf er weleens op dat ik bij ‘Rotterdam’ automatisch denk met een Rotterdammer van doen te hebben. In ieder geval met iemand die niet raar wordt gevonden door zijn omgeving omdat hij geen partner heeft. Want dat vind ik maar raar.

Lees verder!

Waar was ik ook alweer gebleven? Oja, ik zag een jongeman met een roos en een cadeautje staan, knipperde met mijn ogen en zag nog steeds hetzelfde. Hij keek ook mijn kant op en ik liep naar hem toe om te vragen of wij met elkaar hadden afgesproken. Dat was inderdaad waar en ik kreeg de roos en het cadeautje overhandigd. Op mijn verraste blik zei hij dat hij het leuk vond om iets mee te nemen en ik had in een eerder mailtje laten vallen dat ik gek ben op bloemen.

Na wat onhandige beleefdheden stapten we in de trein, tenslotte was het de bedoeling om in Zandvoort terecht te komen. In de trein was het erg druk en er kwamen een paar kleine kindjes naast ons zitten. Hij leek er een beetje ongemakkelijk bij, een beetje veel zelfs. Hij keek mij aan met een gezicht dat zei “goh ik wil best aardig zijn en indruk op je maken, maar kun je me hieruit redden want dit vind ik echt niks”.

Ook al was het dus druk om ons heen, ik was toch wel erg nieuwsgierig naar mijn cadeautje. En het leidde ook wel even de aandacht af van de kennismakingsvragen, dus ik begon enthousiast aan het strikje te trekken. Ik ontdekte onder het papiertje een gedichtenbundel. Mijn eerste gedachte was “jeetje, hij houdt van poëzie”. Maar toen keek ik nog eens goed naar de omslag… het was een bundel met liefdesgedichten! De teksten zal ik jullie besparen, maar voor het idee: het zou de ondertiteling van een erotische film kunnen zijn. En toen voelde ík me lichtelijk ongemakkelijk. Dit is toch niet meer zomaar een kennismakingscadeautje?

Aan het begin van de wandeling kwam het gesprek gezellig op gang. Maar dat duurde niet lang… Ik stelde nog maar weer een vraag, maar na het antwoord werd het weer stil. Op een gegeven moment begon het een kruisverhoor te lijken en dus hield ik ook maar mijn mond. Blijkbaar was de stilte niet erg en ik heb het maar even zo gelaten en heb gewoon genoten van de wind in mijn gezicht en het zand onder mijn blote voeten.

Na een tijdje stil te zijn geweest, gewandeld te hebben en weer met de trein terug naar Amsterdam te zijn gegaan, namen we afscheid. Hij vond het heel leuk en we zouden snel weer contact hebben. (Oh? Echt?)

En ja hoor, de volgende ochtend ging om 11u al de telefoon. Ik had niet echt zin om op te nemen en begon me al zorgen te maken hoe ik vriendelijk moest brengen dat ik het hierbij wilde laten. Maar goed, even door de zure appel heen bijten. Hij begon met nog een keer te zeggen dat hij het zo gezellig had gevonden om me te ontmoeten (ai) en toen kwam de verrassing… maar hij wilde het hier verder bij laten, hij had niet het idee dat er echt een klik was ontstaan. Ik was stomverbaasd, maar blij tegelijk. Dan hadden we beide hetzelfde gevoel, dit ging het niet worden. Ik heb me nog wel afgevraagd wat zijn gevoel achteraf zou zijn over het geven van die gedichtenbundel, maar ik ben er niet meer over begonnen. De roos heeft uiteindelijk nog 3 weken gestaan…

Lees verder!

Zomer 2009. ik loop over het plein van een van de scholen waar ik werk. 2 meisjes van de bovenbouw roepen me uit de verte toe: ‘JOEF?’ Ik ga in de zon op een bankje zitten en wacht totdat ze voor me stil staan. Busra en Kader kijken verwachtingsvol en vragen: ’mogen we je interviewen, Joef?’ Natuurlijk mag dat. Ik blijf er voor zitten.

Kader neemt de leiding. Ze spoort Busra aan de eerste vraag van het blaadje op te lezen.

Wat is je lievelingskleur?

Blauw en rood.

Twee kleuren mag ook

Wat is je lievelingseten?

Patat met mayonaise.

Fronsend word ik aangekeken.

Heb je een man?

Nee, ik ben gescheiden

Kader schrikt en sist Busra toe ‘snel volgende vraag. Ze is zielig’

Heb je kinderen?

Ja, 1 zoon, een hele lieve

Geïnteresseerd luisteren ze naar mijn korte omschrijving van zoon T.

Welke auto?

En zo gaat het maar door. Ze halen het onderste uit de kan. Vraag na vraag wordt kordaat afgevinkt. En mijn antwoorden contentieus genoteerd.

Aan het eind van het interview durven ze het weer aan:

Heb ik een vriend?

Wel 10, roep ik vrolijk. In mijn gedachten dwarrelen meerdere M4M mannen rond met wie ik e-mail contact heb.

Geschokt staren de meisjes voor zich uit.

Dat zijn er 9 te veel, kom ik ze tegemoet.

Maar Joef, dat kan toch niet 10 (!) vrienden tegelijk.

Ik kan niet kiezen, geef ik toe.

De meisjes zijn de schok te boven en lopen luid lachend naar hun klas terug.

Als ik ze zo nu en dan tegenkom in en om de school gillen ze me steevast belangstellend tegemoet: ‘Joef, heb je al gekozen?’

Nee

Lees verder!

Na een lange werkweek, die gevolgd werd door een avond in de manege, reed ik op het gemakje terug naar huis. Een rit die dankzij een onophoudelijke reeks van opbrekingen, wegomleidingen en tijdelijke afzettingen iedere keer opnieuw een klein avontuur betekent. Muziekje op en de verwarming een beetje aan, want de avonden worden al behoorlijk koud.

Na een minuut of wat begon mijn neus te signaleren dat het moeilijk zou zijn te verbergen waar ik deze avond had doorgebracht: mijn kleding rook behoorlijk naar paard en stal! Natuurlijk had ik mijn voeten goed geveegd en mijn handen gewassen, maar de paardenlucht was onmiskenbaar en sterk aanwezig.

Na een beetje denkwerk kwam ik tot de conclusie nog wel meer hobby’s te hebben die een zeer herkenbaar odeurtje met zich meebrengen. Wat te denken van het wekelijkse zwembadavondje? Natuurlijk wordt er gebruik gemaakt van de douches, maar na thuiskomst is het geen overbodige luxe de eigen douche ook aan het werk te zetten, want de chloorlucht wasemt aan alle kanten uit je vel en haren.

Lopen langs de zee doe ik ook graag. Vooral met een stevige wind, waarbij zeewater en strandzand met enige regelmaat hun sporen op de daar rondbanjerende mens achterlaten. Die frisse zeelucht is lekker voor een uurtje, maar daarna verschaalt de frisheid al snel. Tenzij je natuurlijk pal aan het strand woont, maar die luxe is mij niet gegeven.

Treinlucht, ook zo’n fenomeen. We kennen allemaal wel het verschijnsel van de overvolle treincoupé met nat weer. De tram en de bus kunnen er trouwens ook wat van. Na een altijd te lang durende rit op deze manier kun je maar tot één conclusie komen: mensen stinken behoorlijk! Er is maar een enkel iets dat erger is op dergelijke ritten en dat is een natte hond. Iets dat ook geldt voor openbare liftruimtes overigens.

Al mijmerend duurde de rit naar huis niet zo vreselijk lang en ineens schoot mij de reclame te binnen, die al geruime tijd niet meer te zien is, van de toiletjuffrouw met de vaste klant die wel erg vaak langs komt ‘want thuis hebtie niet van die lekkere luchten …’.

Thuis heb ik een boel lekkere luchten: de koffielucht, de verse bloemengeur (af en toe dan), mijn zeer schone kat (behalve wanneer ze net heeft gegeten, want ze poetst haar tanden niet), mijn fraaie parfums (waarvan een enkel merk helaas niet meer te krijgen is) en nog zo wat meer. Op avonden dat er bezoek wordt verwacht geurt het toilet extra schoon en branden er kaarsen met een speciaal reukje. Het bezoek heeft zichzelf meestal ook voorzien van allerlei bad en doucheluchtjes, gevolgd door deodorant, aftershave en/of parfum en zo geuren we moeiteloos tegen elkaar op.

Eigenlijk ruiken we niet elkaar, maar de merken die we kunnen betalen. Dat is toch ook wel weer een raar idee. En dat terwijl wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond dat mannen en vrouwen op basis van de lijflucht van de ander aantrekkingskracht voelen of juist niet. Slimme parfums en aftershaves spelen daar schaamteloos op in, maar wat te doen wanneer jouw succesmerk uit de handel wordt genomen of, erger nog, thuis is gebleven terwijl jij voor de eerste keer een logeerpartijtje hebt bij een mogelijke nieuwe partner? Paniek in de tent, of de kont tegen de krib gooien en helemaal jezelf zijn?

Op een gegeven moment zul je toch wel eens in de situatie komen dat je de schoenen wilt uittrekken in elkaar’s gezelschap, ook die schoenen waar je dag en nacht op zou kunnen doorlopen zonder moe te worden. Die heerlijke schoenen met dat ene, penetrante nadeel: ze laten zelfs de meest schone voeten en sokken stinken als beren die een hele winterslaap lang niet uit hun holen zijn gekomen! Wanneer je elkaar echt leuk begint te vinden, dan overleef je zoiets wel, maar in geval van twijfel neig je toch naar: schoenen aanhouden tot vlak bij de douche of even snel naar huis en stappers wisselen. Zeg nu zelf: sommige ‘lekkere’ luchtjes heb je dan thuis wel, maar die hoeft niet iedereen meteen te leren kennen.

Lees verder!

Tenzij je de laatste jaren in een grot of onder een steen hebt doorgebracht zal het je niet zijn ontgaan dat wij singles de hipste levensvorm van deze tijd zijn. Het is een begerenswaardige status die door getrouwd en samenwonend Nederland met nauwelijks verholen jaloezie wordt bejegend, en om die losers nog eens extra hard met de neus op de feiten te drukken ontkom je er ook TV-kijkend niet meer aan, ook al zap je nog zo snel van kanaal naar kanaal want wij singles hebben de regie volledig in eigen hand genomen.

Sommigen denken misschien dat met ‘Boer zoekt vrouw’ het concept inmiddels wel een beetje uitgemolken was maar niets is minder waar. Begin volgend jaar start ‘Zij gelooft in mij’ en hierin zullen gedetineerden aan de vrouw geholpen gaan worden dus het moet raar lopen wil niet iedereen hier geboeid naar gaan zitten kijken. Verder krijgen we nog ‘De 100 singles’, niet te verwarren met de Top 40 van vroeger waarin steeds dezelfde singletjes grijsgedraaid werden, maar een programma waarin 100 singles de wereld deelgenoot gaan maken van hun vrije blije leven.

Nee, wij hebben het toch maar mooi voor elkaar, zoals we daar voor de buis onze magnetronmaaltijd-voor-1 zitten weg te werken. Want zo ver is het al gekomen, dat je in de super kunt kiezen uit een gezinsmaaltijd of een single-portie. En ontwaren we iemand die een greep doet uit hetzelfde schap, dan wisselen we geroutineerd een blik van verstandhouding uit, en passant even de matchability checkend, als waren we twee leden van een vrijmetselaarsloge die elkaar het geheime teken geven. Tot op heden ben ik echter, al flanerend voor het koelvak, nog steeds niet die ene leuke vrouw tegengekomen waar ik het liefst zó rauw in zou willen bijten.

Je moet er niet aan denken dat je inderdaad zomaar opeens out of the blue je perfecte match live tegen het lijf loopt want dan hoor je opeens tot een andere doelgroep en is je kans verkeken. Met al die datingprogramma’s op TV (via internet daten kan echt niet meer hoor) kan het niet lang meer duren voor er een thema verzonnen wordt waarbij ‘Boer zoekt vrouw’ maar flauwtjes afsteekt en waar ik precies in pas, en dan zal iedereen getuige zijn van het moment dat ik mijn droomvrouw in de armen sluit, ondertiteld en wel met een zwijmelmuziekje. Dat ik daarna mijn felbegeerde status van single voor altijd moet opgeven heb ik er wel voor over. Alles voor de kijkcijfers, nietwaar.

Lees verder!

“Stop met alles verklaren, het is jou manier om de realiteit te ontlopen terwijl je doet alsof je ze aangaat” Dit zei Price, een opstandige leerling tegen zijn geschiedenisleraar Mr.Critcky uit het boek ‘Waterland’ van Graham Swift. Wat de leerling ook zei of vertelde, zijn leraar bleef hem als mens ontwijken en alles wat moeilijk was in een brede context plaatsen. Het is een bekend mechanisme bij krapte en onmacht; logica in de strijd gooien, uitleggen, in breed kader plaatsen en hopen dat het zo goed komt. Dat is hetzelfde als de een iemand wijst op de regenboog en de ander er op inspringt met luchtvochtigheid, lichtbreking en andere natuurkundige onzin. Dan is er iets aan de hand.

Op het werk kom ik dit soort toestanden ook tegen. Omdat ik wat ouder ben schrik ik niet meer zo van bezuinigingsmaatregelen en ben ik geneigd het patroon te herkennen en kan er wel tegen. Als er krapte is of geduwd wordt in een kleiner gemaakte ruimte, zie je in eens dat alles volgens regels en logica moet gaan. Alles wat enigszins creatief is en neigt naar een vage investering wordt het van tafel geveegd, tenzij verhoging van de productiviteit cijfermatig aangetoond kan worden.

Mijn ouders konden ook veel verklaren in tijden van krapte. Als iets lekker was of heel vies, dan moest het gegeten worden vanwege een bepaald stofje wat goed zou zijn voor een of ander orgaan. Het is ongelofelijk hoe we vandaag elke keer weer een stofje weten te verzinnen dat goed of slecht voor ons is en voorbij gaat aan de essentie. “We gaan eten, lekker en gezellig”. En dan iets van deze tijd; te rood Aura, verstoort Chacra, te veel Jang, foute Horoscoop, of heb ik met deze vraagstelling te veel aan Mars invloeden? Als iets niet goed tussen mij en mijn ouders zat en zij verklarings principers gebruikte, bracht dat ons niet nader tot elkaar.

Soms vraag ik me af of bij het niet snel genoeg vinden van de ideale single, het zelfde verengend effect plaats heeft vanwege de overvloed aan logica en verklarings-verlangen in het relatie wereldje. Het duizelt me wat er aan boeken te koop is en ik ben daarom gestopt met lezen. Ik merkte aan mezelf dat ik mee ging doen aan dat analyseren en er uiteindelijk niks wijzer van werd. Ik begon te balen van mezelf en moe werd van mijn eigen gedrag. Volgende keer doe ik het anders.

Op het strand

“Genoeg gepraat,

Kom het wordt laat,

Ik hou mijn smoel,

Geef me je hand,

Daar ligt ons doel”.

Lees verder!

Sounds a bit of cliché right? But this is not a romantic story about how I realized that the best quality in a partner is friendship. In fact although this is about my encounters during a group holiday and via the dating site, this has nothing to do with romance at all!

Dating sites and group holidays have provided me with three lasting relationships! And yet I am still single. Three encounters with the promise of a sustainable relationship. One via the dating site and the other two on a group holiday.

The first was when I answered an appeal on the site. "Marly" enjoys walking and was hoping to get a group of like minded singles together to share her hobby. Being a walker myself, I thought this was a good idea. A relaxed way to meet people and simultaneously partake in my hobby. Marly was pleased to get my reaction as she had had very few responses - she would keep me informed as to when and where the first walk would take place and after receiving her mail with instructions a week or so later I set off curious about who else would be there.

Disappointingly, only Marly and I turned up. The disappointment was short lived however, as Marly is good company. We walked and talked and decided that it was fine even if there were only two of us. Since then I meet up with her fairly regularly. Sharing the Dutch scenery Marly and I became friends.

Last year I decided that it was time I undertook a holiday on my own - I wanted to prove to myself that I could have a good holiday without kids, partner or best friend to lean on. But spending a week with only myself for company was a bit too scary. So I found myself a travel organization that arranged walking holidays for groups. I deliberately chose a mixed group rather than a singles group, after all I wasn´t going off to Italy with the intention of finding a partner (even though I secretly contemplated the possibility that my future match could possibly book himself onto the same trip).

The group consisted of three couples, one single man and four single women. Needless to say the single man was not my Prince Charming. He quickly hooked up with the youngest of the single women in the group leaving Debbie, Sue and myself as the loose ends - not for long. Debbie is from Texas, used to being out on her own and knows how to enjoy life. Sue from England is in her late 50's and married to a man 10 years her senior. Recently she decided that she 's wants to live life to the full and this was the reason that she left her husband at home to go walking on the Amalfi Coast. She has a great sense of humor and had us doubling up with laughter with her dry remarks.

The three of us hit it off. We formed a splinter group and had a wonderful holiday together which besides walking included plenty prosecco and an introduction to the local limoncello. When it was time to go our separate ways we promised to keep in touch. And we have. In fact, the two of them are coming to spend a week with me very soon. This also feels like a friendship that is likely to last.

Group holidays and, more particularly, dating sites are often used as a tool to bring one closer to meeting a partner. And I too, do hope that one day I will bump into Mr. Right. Whether the internet will provide me with the perfect match or not I cannot say, but I find it a great medium for meeting people whatever your intentions are.

Lees verder!

Mijn vriend zat tegenover mij. Omdat ik nog steeds een beetje ziek was had hij voor mij de boodschappen gehaald. Ik had hem twee maanden geleden, via een site, leren kennen dus vond het heel lief dat hij al zo voor mij klaar stond.

Terwijl we gezellig aan het praten waren over wat we die avond zouden eten werd ik gebeld op mijn mobiel. Zonder te kijken wie het was nam ik op. Ik hoorde zijn stem en wist tegelijkertijd dat het foute boel was. Deze man had ik in het Ufot ontmoet, waar ik samen met een paar collega's, af en toe naar toe ging. Het Ufot is een dancing voor de wat "rijpere" singles. Het was een knappe man en ik had hem beloofd om, op zijn verjaardag, samen uit eten te gaan. Deze afspraak moest ik steeds uitstellen omdat ik ziek werd. Maar hij was een aanhouder en om de paar dagen belde hij om te vragen hoe het met me was. Daar kreeg ik het toch wel een beetje benauwd van. Hij had zo'n overtuigende stem dat je bijna geen nee durfde te zeggen.

Nu was deze man onderweg naar mij toe! Hij had boodschappen gedaan en zou voor mij wel een pannetje soep maken. De vlammen sloegen mij uit maar nu niet meer van de koorts. Wat moest ik hier nu mee aan met deze situatie? Hoe moest ik dat nu aan mijn vriend vertellen? Dat kon toch niet goed gaan?

De bel ging en ik deed open. Voor mij stond de man van het Ufot ook met een tas boodschappen. Hij gaf mij een kus, stelde zich voor aan mijn vriend alsof er niets aan de hand was, vroeg aan mij waar de pannen stonden en liep meteen de keuken in.

Mijn vriend zat me verbaasd aan te kijken en had geen benul wat er allemaal om hem heen gebeurde. Met een zielig stemmetje probeerde ik hem uit te leggen dat deze man al weken liep te zeuren dat hij soep voor me wilde koken. Dus, nou ja, laat hem en eet gezellig een bordje mee.

De man van het Ufot was duidelijk aanwezig en maakte een vreselijk kabaal in de keuken. Dit werd mijn vriend toch allemaal iets te veel en hij vertrok!

Hebben jullie dat ook weleens? Dat je in een situatie zit waarvan je naderhand denkt: hoe heb ik dat nou kunnen doen?

De volgende dag heb ik mijn vriend gebeld om mijn excuses te maken en gelukkig nam hij die aan.

Lees verder!

Er wordt gezegd dat ieder mens aan existentiële eenzaamheid lijdt, aan het gevoel alleen te zijn op de wereld. De liefde kan die wat verzachten. En alleen zijn betekent ook dat je niemands liefste meer bent.

Is dit de enige reden voor ons, singles, om op een datingsite te surfen? Ik denk dat er meerdere redenen zijn, omdat velen een ander uitgangspunt hebben. Het kernpunt is wel dat we eigenlijk niet zonder elkaar kunnen, zelfs na een ingestort samenzijn.

Ook dan gaan de meesten van ons na verloop van tijd weer op zoek bij gebrek aan lust en liefde, warmte, genegenheid, spanning, alles is in te vullen.

Mij werd ook onlangs indringend gevraagd door een uitgenodigde dater waarom ik een man wilde. Toegevoegde waarde? Ik was volgens hem onafhankelijk, krachtig, wél aanhankelijk en had eigenlijk geen man nodig! Is het dan lust en liefde wat eraan ontbreekt? Dat zowiezo, maar ik had geen zin in één keer bij hem mijn ziel en zaligheid bloot te geven. Zo snel. Hij probeerde als een bacterie in al mijn celkernen binnen te dringen!

En wat had ik die ochtend in mijn horoscoop gelezen? "U kunt het slachtoffer worden van emotionele manipulatie of van iemands obsessieve gedrag. U moet bij een potentiële partner enige afstand bewaren tot de affaire zich wezenlijk heeft ontwikkeld."

Ik liet hem dit voor de grap lezen en hij ontkende het categorisch. Maar hij was een ongekend talent in het beïnvloeden van lichaam en geest. Het werd een krachtmeting. Hij gooide alles in de strijd met charme, complimenten, waarvan je naast je schoenen ging lopen, aanhaligheid, voorstellen, maar met een vaart van een voorbijsuizende meteoor. Bij deze krachtmeting bleef ik overeind; ik ben avontuurlijk, een durfal, maar stiekem altijd wantrouwend tot het tegendeel is bewezen!

Na helemaal uit-geanalyseerd te zijn door hem zijn we op een vriendschappelijke manier uit elkaar gegaan, met een open einde en een voor mij lichte verwarring!

Wordt vervolgd.

Lees verder!

Tja. De ene naam roept bij mij hele andere dingen op dan de andere.

Dat heeft natuurlijk te maken met de herinneringen aan jongens met die naam, in de klas. Ze waren sloom of leuk, onbereikbaar, of klef, of wat dan ook.

In iedere klas zaten heel wat jongens met namen die uiteindelijk bepaalden wat je voelde bij zo'n naam. En zeg nou zelf, dat is omgekeerd toch ook, je denkt bij Trijntje aan een heel ander type dan bij Kitty. Mensen doen de grootste moeite om een mooie naam uit te zoeken voor hun kind. Of ze vernoemen en maken er dan iets moderners van.

Sommige namen zijn een periode in de mode, dan vind je er massa's van op elke school en moeten ze genummerd worden, of krijgen ze een bijnaam.

Een schuilnaam kun je zelf kiezen, je zoekt iets wat bij je past en je hoopt er het beste van. Wat zou aantrekkelijk zijn op een datingsite, heeft het effect, of kijken ze toch alleen maar naar de foto?

Ik probeer het wel, ik merk het wel.

Lees verder!

Ik had dus, geachte lezer(es), zoals u in mijn dagboek, geopenbaard in DATE PERIKELEN 4, heeft kunnen meegluren, de attentie van Shakti opvallend snel en heftig te pakken. Ze zond me meteen haar emailadres; melen maar en in een poep en een scheet stond die aangehaalde visitatie op stapel. Verbaasde me niet zózeer, ahum.... Net als het profiel van Shakti, loog het míjne er óók niet om. 'Goeie zet Shakti. Je weet blijkbaar het kaf van het koren te scheiden. Slimme vrouw, daar hou ik van!' Maarrr, hoewel ik weliswaar opgetogen was door haar gezochte toenadering, zó'n klassevrouw/lekker wijf, (want dat was ze óók vond ik, eerlijk is eerlijk) ziet míj staan, bleef ik nuchter want tja, ik kénde haar nog niet natuurlijk en wie vertelde mij dat zij niet veel meer kerels van het doet er geen reet toe wat voor soort pluimage haar meelbox binnen lokte met de geprofileerde superlatieven aangaande haar persoontje en verleidelijke kiekjes, om een, zeker op dat prille moment, voor mij nog niet te peilen, duistere reden dan ook, misschien wel uberhaupt? Al siet men de luy, men kensse niet. (Met dank aan Bredero!) Ook voor dit gedachtespel lieve lezer(es), verwijs ik u nogmaals naar mijn DP 4, de derde alinea op precies te zijn.

Ik besloot de proef op de som te nemen met een op het eerste gezicht misschien bedenkelijk procédé. (Ik ben mij er nu terdege van bewust dat het navolgend beschrevene voor de geachte M4M redactie wel eens een reden zou kunnen zijn dit blogje linea recta de digitale prullenmand in te flikkeren en mij vervolgens subiet genadeloos te royeren als lid van de date-club, maar doe het lekker toch want ach, er doen zich tragischer zaken in het leven van een vijftigplussende single voor en bovendien: heel wat dames zijn óók niet voor de poes hoor, M4M redactie! Maar dit alles terzijde). Het procédé werd door mij toch aangewend omdat ik zoals vermeld gráág antwoord wilde hebben op de vraag hoe hard haar profiel in werkelijkheid zou zijn, juíst omdat ik zo oprecht geïnteresseerd in haar was en derhalve de mening toegedaan dat het goede doel in dezen mijn bekokstoofde middel meer dan heiligde.

De konkelarij: ik stuurde een alter ego op haar af. Een snotlap van 27, blauwe ogen op het kiekje, bruine ogen in het profiel, dat voor de rest ook uit louter infantiele lulkoek bestond en plakte de naam 'Kwekje' op de algehele zotheid. Kan het lulliger? In alles, meen ik te mogen zeggen, tegenovergesteld aan mij, zijn geestelijk vader, dit met de bedoeling het Shakti niet moeilijk te maken: óf Kwekje óf ikje, in het meest extreme geval dan, maar niet allebei, want dat zou allesbehalve geloofwaardig zijn. Het jong had echter nauwelijks het interesseberichtje in haar M4M meelbusje gekwakt, of hij kreeg er per ommegaande zelf een van háár in zijn opgewonden schoot geworpen. Ik schrok me een hoedje. Had never de nooit niet eerlijk gezegd verwacht dat Shakti überhaupt zou reageren, 'ajajaj, toch geen Lof der Zotheid anno 21e eeuw? Laat haar alsjeblieft die malle Kwek voorgoed de meelbus wijzen. Dít was potverdorie de bedoeling niet!'

Sidderend klikte ik haar berichtje open en sloeg zowat drie-dubbel-dwars van pure ontzetting: Ze toonde interesse! Was verrást, Kwekje viel dan wel buiten de leeftijdsgroep die ze opgaf (50+!) in haar profiel maar 'die grenzen zijn totaal arbitrair'. Zoekt een krachtige geest in een krachtig lichaam (in malle Kwekje??????) en nog een trits aanverwante enge zinsneedjes in mijn beleving.

Wát een tegenvaller, wát een ijzig koude douche, wát een klap in mijn gezicht, te pletter op de rotsen van ver(mis)leidelijke sirene Lorelei, hoe wreed voelde ik me op mijn pik getrapt zeg, mijn mannelijkheid zwaar in het geding, asjemenóu zeg. Zou ik mijn beklag doen bij de M4M redactie? Mijn collega M4M daters behoeden voor ongetwijfeld meer van dit soort toekomstige snoodheden van deze bedenkelijke dame aan hún adres? Jazékers! Royeren dat lid!

Wordt vervolgd...(?).....

Lees verder!

Meestal wanneer ik mailcontact heb met een man vraag ik wat voor hem de ideale vrouw is, of hij wil proberen dat tot in details aan te geven, qua uiterlijk en innerlijk, meestal krijg je dan als antwoord dat de ideale vrouw natuurlijk niet bestaat, maar dat men wel een poging wil doen een zo goed mogelijk beeld te geven van die vrouw die hem het meest aantrekt.

Naderhand kan je dan gaan uitwisselen welke eigenschappen of uiterlijke kenmerken zwaar wegen, sommige mannen geven zelf al aan dat ze bv in eerste instantie gaan voor een vrouw met blond haar, maar dat het eigenlijk weinig uitmaakt, het gaat om het totaalplaatje haast men zich dan te zeggen, zeker als ze in de gaten hebben dat jij donker bent en ze wel die date met jou in het achterhoofd hebben.

Vandaar dat ik wel eens hoor wat het nut is van deze vraag, het zou goed kunnen dat men opschrijft waarvan men denkt dat jij het graag wilt horen, je foto en profiel gezien hebbende.

Toch merk ik dat het in de praktijk meestal anders gaat, de meeste mannen hebben er wel lol in en vaak kan je tussen de regels door lezen welke kenmerken er voor hem echt belangrijk zijn en welke veel minder uitmaken, zonder dat dat zo expliciet wordt gesteld.

Wanneer een man de moeite neemt uitgebreid de vrouw te beschrijven die voor hem het dichtst bij het ideaalbeeld komt, geeft dat zo'n goed beeld van hem, ik haal daar veel meer uit dan tig keren mailen, het zit hem niet in de algemene voorkeuren natuurlijk, er goed uitzien, lief, warm enz.

Het zit juist in die details, die genoemd worden, die geven de echtheid weer.

Soms heeft men de neiging, ik denk dat we dat allemaal wel in meer of mindere mate hebben ons wat mooier voor te doen of datgene te schrijven waarvan we denken dat het de ander wel aanspreekt, je ziet dan ook wel dat iemand een karakterbeschrijving geeft, waarin alles wat met oppervlakkigheid te maken heeft taboe is, maar in de beschrijving van het uiterlijk als hij lekker op dreef is terloops vermeldt dat hij van gelakte teennageltjes houdt of hoge hakken.

Als jij. als vrouw en potentiële date dit laatste flauwekul vindt, of er zelfs door geïrriteerd raakt, kan je beter in een ander gaan investeren, ondanks zijn gloedvolle betoog over de karaktereigenschappen die jij nu juist net weer wel bezit.

Het leuke, vind ik, dat zoals je in bovengenoemd voorbeeld ziet mensen niet, ook al doen we dat regelmatig, in een hokje zijn te plaatsen, want een andere vrouw zou na zuchtend de nogal zware profielschets van de karaktereigenschappen gelezen te hebben de tegenstelling met de teennagels ontwapenend kunnen vinden en alleen al om die reden meer contact willen.

Lees verder!

Op m’n leenfiets maak ik weer een rondje om de omgeving te verkennen. Al die rotondes verwarren me; moest ik hier nu links, of was het al bij de vorige? Eindelijk kom ik dan in het centrum terecht. Na mezelf op een ijsje getrakteerd te hebben, stap ik weer op de fiets. Ook op de terugweg gaat het niet helemaal goed. Als je op de heenweg alle rotondes minstens tweemaal gepasseerd hebt, komt je natuurlijk nu elke weg wel bekend voor. Maar ja, welke is de kortste? Ik doe er zeker een half uur om ‘thuis’ te komen, terwijl ik niet meer dan 3 km van het centrum woon.

De volgende dag ga ik met de auto richting het centrum. Via een vriendin heb ik gehoord dat daar een goedkopere supermarkt zit en dus ga ik de grote boodschappen daar halen. Ik neem maar één keer een verkeerde afslag voordat ik trots de parkeerplaats op rijd. Bijna vergeet ik geld in de parkeermeter te stoppen.

Met de volgeladen auto rijd ik weer terug. Tja, als je van de andere kant aan komt rijden ziet toch alles er weer anders uit. Verward kom ik aan de andere kant van de spoorwegovergang uit. Ik keer weer om en rijd weer het centrum in. En dan herken ik het; gister heb ik hier gefietst. Net zoals gisteren sla ik rechtsaf. Er komt een auto recht op me af rijden. Dan pas zie ik dat het éénrichtingsverkeer voor auto’s is. Met een rood hoofd ga ik snel aan de kant en draai weer om. Wat een ***zooi zeg; al die rotondes, éénrichtingsverkeer en betaald parkeren; niet wat ik gewend ben. Uiteindelijk kom ik thuis en haal de boodschappen uit de auto. Oja, ik moet nu 6 trappen op met al die tassen; niet erg handig om zo veel zware boodschappen te halen…

Het lijkt wel of er iets veranderd is. Of aan het veranderen is. Ik weet het niet precies, maar zo voelt het. Je reageert niet meer zo snel op m’n smsjes en ook de inhoud lijkt anders; afstandelijker ofzo. Ik weet niet zo goed wat ik met dit ‘gevoel’ aan moet, maar het zit me meer dan alleen maar dwars. Ik besluit je te bellen en het gewoon te vragen. Ik krijg je voicemail en hang weer op. Toch laat het nare gevoel me niet los. Ik bel je weer en spreek je voicemail in. Ik vertel je hoe ik me voel. Dat opkroppen leidt nergens toe en ik vind dat je moet weten wat er in me omgaat. Als ik iets geleerd heb van m’n vorige relatie, is het wel dat je je gevoelens aan de ander kenbaar moet maken. Met een rotgevoel stap ik in bed, m’n mobieltje naast m’n kussen, voor het geval je mocht bellen...

Als ik outlook open, start m’n hart even stil. Een email, van jou. Je hebt de tekst in een attachment toegevoegd. Ik slik, dat rare gevoel in m’n buik vermenigvuldigt zich met elke seconde die wegtikt. Ik open het bericht. Ik hoef het niet eens te lezen om te weten dat dit geen goed nieuws is. M’n collega ziet m’n blik en vraagt of alles goed is. Ik ben nog niet eens bij de derde regel of de tranen springen al in m’n ogen. M’n tranen vertroebelen m’n beeld, de wanden van m’n slokdarm lijken vacuüm te trekken. Ik kan geen woord uitbrengen. Je vindt dat ik eerst de scheiding moet afronden, dat het niet goed voor me is om nu een nieuwe relatie te beginnen. Nog veel meer dingen schrijf je, onder andere dat jij nu bewust vrijgezel wilt zijn. Ik kan het allemaal niet bevatten.

De rest van de dag blijf ik op m’n kantoor zitten, de tranen om de 5 minuten wegvegend. Af en toe loopt er iemand binnen. Met de woorden ‘het is ook niets hè, zo’n scheiding’, proberen ze me te troosten. Ze moeten eens weten! Als er ijsjes uitgedeeld worden, drukt m’n collega mij er één in m’n handen. Ik neem één likje, maar het doet me niets. Ik kan niets eten nu en gooi het ijsje weg. Ook tijdens het avondeten, gekookt door dezelfde bezorgde collega en vriendin, krijg ik niet meer dan één hap binnen.

Die hele week laat ik meer tranen dan in m’n hele leven tot nu toe…en van al die boodschappen die ik gehaald heb, eet en drink ik nagenoeg niets… Zag ik tot vorige week nog m’n hele toekomst voor me, nu voel ik me verdwaald…

Lees verder!

Hallo allemaal, daar ben ik weer. Ik bedacht me dat ik wel eens iets over mijn dateverleden kon gaan schrijven. Tenslotte bevinden we ons op een datingsite nietwaar?

Dus… er was eens een date…

Deze date vond een aantal maanden geleden plaats, aan de andere kant van de zomer. Het mooie weer kwam er net aan en een strandwandeling leek ons beide leuk en gezellig. En zo zat ik dus op een zaterdagochtend op de fiets naar het station om naar Zandvoort te reizen. Ik was ruim op tijd voor de trein, kocht op mijn gemak een kaartje en liep de trap op naar het perron… waar ik om mijn nek gevlogen word door mijn oudtante! Samen met haar kleindochter zou ze naar Amsterdam gaan, en dat was dus dezelfde trein die ik ook moest hebben.

“O wat gewéldig om je hier tegen te komen”, riep ze enthousiast. “Dan kunnen we onderweg gezellig bijkletsen. Wat ga je trouwens doen in Amsterdam?” Ik vertelde maar dat ik gewoon met een vriend had afgesproken om even naar het strand te gaan en bij te kletsen, ik had niet zoveel behoefte om een 76-jarige te gaan vertellen over mijn digitale date. Onderweg probeerde ik een manier bedenken om zo snel mogelijk van ze af te komen als we eenmaal in Amsterdam waren aangekomen, zodat ze niet kon vragen om die vriend van me even aan haar voor te stellen. Daar zou ik namelijk mijn date ontmoeten en we zouden samen verder reizen naar Zandvoort. Ik vind het al spannend genoeg om zelf iemand voor de eerste keer te zien en ik denk ook niet dat hij erop zat te wachten om meteen mij familie te leren kennen. Dus eenmaal daar zei ik dat ik hem ging bellen dat ik er was. Ik nam op het perron afscheid en liep richting stationshal.

“He hallo, wat doe jij nou hier?!” O nee, staan mijn buren met hun dochter naast me, die gingen gezellig een dagje Amsterdammen. Nog meer mensen om af te schudden dus (ondertussen zat ik al zenuwachtig rond te kijken of er niet iemand op me af kwam lopen). Maar ook bij hun kwam ik gelukkig vrij snel weg, ik moest namelijk rennen om een andere trien te halen (ahum). Ik snelde dus naar het perron waar ik mijn date zou ontmoeten en keek nog een paar keer achterom en om me heen om er zeker van te zijn dat ik niet nog meer bekenden tegenkwam. Mijn blik viel toen op een jongeman met een roos en een cadeautje in zijn hand. Uhm… even knipperen met mijn ogen… zag ik dat goed? Een roos en een cadeautje?

…wordt vervolgd!

Lees verder!

Dat is het motto, voeg rustig in , kijk lekker de kat uit de boom, en wees vooral heel soepel.

Als je nog kleine kinderen thuis hebt dan heb je geen keus, maar als alles al de deur uit is, dan is het heel goed mogelijk om de dingen te vereenvoudigen door niet alles te willen combineren. Verwacht geen leuke happy family, als je aardig met elkaar overweg kunt is dat al heel wat.

Hou het makkelijk wees niet te veel en te vaak bij elkaar, neem de tijd, het meeste moet groeien, dat vraagt tijd.

Overleg, overleg, overleg. Dat lijkt wel niet spontaan, maar een relatie is een overeenkomst die is gebaseerd op wederzijdse afspraken. Alles wat vanzelf gaat, kun je zo laten. Wat niet vanzelf gaat, daar moet je over praten.

Ik heb ooit eens contact gehad met een prima man, heel aardig, maar hij had zoveel familie, en ze zaten zo veel bij elkaar, dat er totaal geen plaats was voor mij. Voeg daar alle buurvrouwen aan toe de hem hadden leren strijken en koken, dat is een leger aan

vrouwen..

Natuurlijk moet je invoegen, maar hier was geen beginnen aan.

Lees verder!

De eerste keer dat ik mijn ex miste was op het moment dat mijn oudste dochter had overgegeven. In de plaats van dit netjes in de wc te doen, was ze gaan spugen terwijl zij van haar slaapkamer onderweg was naar de badkamer. Alles zat onder, de muren, de vloeren, de badkamer.

Tot dat moment hoefde ik dit nooit op te ruimen, ik kon er immers niet tegen. Nu stond ik daar, had nog even de neiging om hem te bellen (was toch immers ook zijn dochter), maar besefte dat dat toch wel ietwat over de grens was.

Er kwamen meer momenten van missen: Mama, ’n spin!! Verdorie ... dat ik ineens moest leren klussen was een ding, maar ook nog eens degene zijn die verantwoordelijk was voor het verwijderen van ongedierte vond ik toch ’n stuk minder.

Toch begon het te wennen. Tijdens ’n vakantie met m’n tweede man, die overigens banger voor spinnen was dan ik zelf ben, werd ik geconfronteerd met sprinkhaan geluiden in de tent. Hij was op dat moment net even naar het toilet en ik wilde opeens wat stoerder zijn. Dit moest ik toch ook zelf kunnen. De sprinkhaan bleek in het slaapgedeelte op de grond te zitten, ik pakte ’n glas en wist hem te vangen. Ik geef toe dat dit wel gepaard ging met ’n klein bescheiden gilletje, maar ik had hem. Nadat ik de sprinkhaan buiten de tent weer had losgelaten, wilde ik het glas weer terug zetten en zag tot mijn grote schrik ’n grote witte (!) harige spin op het tentdoek zitten. Ik was even door mijn moed heen en wachtte op mijn man, die, gezien wat ik al had meegemaakt dit keer de mannelijke rol op zich nam en de spin ving.

Diep in mijn hart kan ik het niet uitstaan, wil ik zo’n beest gewoon vangen, zonder daarbij geluiden van schrik of wat dan ook te maken. Afgelopen week was ik getuige van ’n collega, die heel cool, ontspannen naar ’n spin toe liep en deze gewoon rustig oppakte om buiten weer los te laten. Zo wil ik het ook kunnen. Ik nam mij voor om het van af dat moment anders te doen, mannelijker te doen.

Gelijk de volgende dag kreeg ik mijn kans, op de kamer van m’n jongste zat ‘n ‘joekel’ van ’n spin. Tot mijn teleurstelling was het ’n heel erg klein beestje. Zowel mijn dochter als haar vriendinnetje waren onder de indruk hoe cool deze moeder die gigantische spin oppakte en verwijderde. Toch wel enigszins trots liep ik naar beneden, ik moest plassen. Nam plaats op het toilet, greep achteloos naast mij naar het toiletpapier.

Even later riep mijn dochter naar beneden waarom ik zo schreeuwde …………. ’n Spin dus, wel iets groter dan die ik net had weggehaald, maar toch. Blijkbaar is het gillen ’n soort van reflex. Zal ik hier ooit van af komen?

Lees verder!

Sommige mannen hebben van nature mazzel. Als je een bekende voetballer bent pik je zonder enig probleem de vriendin af van een, wat mij betreft onverklaarbaar, populaire zanger. Ik noem geen namen maar we lezen allemaal de Privé bij de kapper, nietwaar. Nou heb ik wel eens tijdens het TV kijken (je komt nog eens wat tegen tijdens het zappen dus driewerf hoera voor al die commercials) een programma gezien met een hoog voetballersvrouw-gehalte, en van wat ik daar zag werd ik over het algemeen niet echt vrolijk dus het is achteraf maar goed dat ik niet voor een carrière als topscorer heb gekozen. Maar we noteren even: bekendheid erotiseert.

Ook sommige dieren hebben van nature mazzel. Het enige wat ze daarvoor moeten doen is zorgen dat ze een aaibare vacht en grote glimmende oogjes hebben. Daarbovenop bijna uitgestorven zijn is helemaal een gegarandeerde kaskraker. De panda is wat dat betreft de meest schaamteloze profiteur. Meer dan loom op hun rug liggend aan een blaadje sabbelen doen ze niet maar we kunnen er geen genoeg van krijgen, we zouden ze wel dood kunnen knuffelen. We noteren aldus: aaibaarheid vertedert.

Om nu eindelijk to the point te komen: onlangs viel mijn oog op een klein berichtje in een krantje, je weet wel, zo’n gratis blaadje dat voorkomt dat je tijdens de lunch met je collega’s moet praten. De strekking ervan was dat het wereldberoemde ijsbeertje Knut, die inmiddels een grote vent was geworden, aan de vrouw moest om voor een nieuwe generatie Schattige IJsbeertjes te zorgen. Met andere woorden, de tijden van zorgeloos rondlummellen waren voorbij, hij moest gaan presteren voor zijn kost en inwoning. Blijkbaar bestaat er zoiets als relatiebemiddeling voor dierentuinbewoners en Knut’s matchprofiel moet dan ook aandachtig bestudeerd zijn. De dag dat hij werd voorgesteld aan zijn kersverse one night stand moet enigszins zijn tegengevallen want de ontvangst, zo besloot het krantenberichtje, was nogal koeltjes. De sterrenstatus maakte van Knut dus niet gelijk een topscorer en ook zijn aaibaarheidsfactor gaf niet de doorslag.

Het is al te gemakkelijk om paralellen te trekken en ik zal dat daarom dan ook niet nalaten. Ook ik heb namelijk enkele blind dates gehad die niet het gewenste resultaat hadden, maar ik haast me er bij te vermelden dat het oogmerk niet was er een nacht aan over te houden waarin ik als een beest tekeer mocht gaan. Als de omstandigheden er naar zijn kan ik echter wel degelijk een knuffelbeer zijn. Dat dan weer wel.

Lees verder!

Ik weet niet meer wie van ons begonnen was met mailen. Hij was mij opgevallen en ik was hem opgevallen. Zijn profiel zag er prima uit. Aardige muzieksmaak, de nodige overeenkomsten en originele teksten. Met zijn foto was ook niets mis. Laten we hem Marco noemen. Marco was wetenschapper van beroep. Woonde nog in Utrecht, maar zou aan het eind van het jaar naar Amsterdam verhuizen, waar hij ook werkte. We besloten al snel om het mailen te verruilen voor een ontmoeting.

Toen hij het café binnenkwam, was zijn onhandigheid het eerste dat mij opviel. Hij leek te worstelen met zijn lange, wat slungelige lijf. Keek me aan, maar keek meteen weer weg. Ik haalde voor ons allebei bier. Eerst maar eens op zijn gemak stellen. En dus zorgde ik dat er geen stiltes vielen, dat ik veel glimlachte en vriendelijk keek. En haalde nog maar een biertje. Langzamerhand leek Marco zich wat te ontspannen. We hadden leuke gesprekken. Hij bleek taalwetenschapper en ja, ik heb ook wel wat met taal. En verder hield ie van wandelen en van musicals. Met dat laatste heb ik nou weer helemaal niks, maar dat is natuurlijk helemaal niet erg. En zo ging de avond verder. We kletsten geanimeerd en dronken bier.

In mijn hoofd ging het ondertussen als een dolle tekeer. Wat moet ik nou van deze man vinden? Hier is toch werkelijk niets mis mee? Hij is aardig, komt oprecht over, is bovenmatig intelligent, hij houdt van wandelen, je kunt er een fatsoenlijk gesprek mee voeren. Maar toch. Waarom wiebelt hij de hele tijd zo op zijn stoel? En steeds datzelfde stopwoordje. Terwijl ik kletste en bier dronk met Marco woedde een felle tweestrijd in mijn hoofd. Het was een ongelijke strijd. Eigenlijk wist ik al dat ik niet warm of koud van Marco zou worden. Ik vond Marco aandoenlijk. En aandoenlijk is dodelijk voor mijn feromonen en hormonen. Maar ik wilde zó graag dat het anders was.

En dus zeiden Marco en ik aan het eind van de avond dat we een hele gezellige avond hadden gehad, namen afscheid en gingen ieder ons weegs. We mailden nog wat, maar dat bloedde eigenlijk vanzelf dood.

Waarom nou toch? Waarom kan ik nou niet gewoon verliefd worden op een man als Marco? En samen lekker gelukkig gaan zitten wezen? Wat moeten wij hoogopgeleide, goedgebekte, zelfbewuste, kritische vrouwen toch vervelend zijn voor mannen. Sorry Marco. Ik hoop dat je snel een lieve vrouw vindt die niet zo moeilijk doet.

Lees verder!

Het weer is omgeslagen van blote armen naar vest en trui. Niet dat ik het erg vind, want nu kan ik mijn favoriete buitenbedekking in volle glorie laten zwieren in de wind. Met een regelmatige fikse regenbui is het helemaal top: mijn regenhoed type cowboyhoed houd mij lekker droog en mijn enorme, zwartlederen halflange jas doet de rest!

Kinderen in de buurt gniffelen een beetje en een enkeling durft iets meer: ‘U bent net een piraatje …’, vooral dat ‘tje’ is van belang, nietwaar? Tot ze het eens worden over: ‘Hee, dat lijkt ‘Zorro’ wel ….’ Hoef ik mezelf in ieder geval niet onzichtbaar te voelen.

Mijn collega’s hullen zich in onbestemde kleuren, risicoloze herfstjassen en een enkel sportjack, geen hoed te bekennen. Mijn uitdossing is natuurlijk pas compleet in gezelschap van enorme sjaals, die flink opvallen en wanneer het heel even kan moet de jas loshangen, dat spreekt voor zich. In de loop der jaren vind ik het buitenkant leven af en toe behoorlijk saai geworden, hoog tijd dat ik een tikkeltje excentrieker ga worden. Grauwe muizen zijn er al te over in de wereld.

De zeer jonge dame bij wie ik mijn creativiteit weer opvijzel door middel van strenge lessen barst spontaan in lachen uit, wanneer ze mij voor de eerste keer ziet aankomen in de regen.

Maar ze vind dat het absoluut bij mij past, vooral die hoed is een topper en die moet ik vooral ooit nog eens gaan vervangen door een echt zwartlederen hoed. Dat ben ik roerend met haar eens, maar die dingen zijn bepaald niet op iedere straathoek te koop en al helemaal niet in die uithoek van de wereld waar ik iedere avond mijn huissleutel in het bijbehorende slot steek.

Twee dagen later loop ik redelijk laat door een Haagse binnenstadstraat. Dat schijn je nooit te moeten doen, maar het lukt mij nog altijd redelijk probleemloos. Een zeer Haagse heer komt mijn kant op, zijn hoofd naar de grond gebogen vanwege de regen en daardoor botst bij bijna tegen mij op. Op het laatste moment weten we elkaar te ontwijken.

Hij kijkt op vanonder een vettig lang klapdekselkapsel en zegt met een halve grijns: ‘Verrek, Sandeman!’ Gelukkig ben ik jarenlang half en half televisieverslaafd geweest, dus weet ik meteen wat hij bedoelt. Ooit had je immers zo'n sherrymerk met op de fles een man met hoed en cape, in het zwart? We wisselen een grijns en vervolgen onze wegen.

Geen onverwachte droomdate, laat staan een prins-zonder-paard, maar een mens wordt er wel vrolijk van.

Wat een regenhoed van de bulkdrogist al niet te weeg kan brengen. Het is in ieder geval heel goed voor mijn humeur en die zwart lederen dames-Stetson?

Die gaat er vast en zeker nog wel een keertje komen!

Lees verder!

Oh boy, weer een gratis lid zonder foto die wil mailen via extern e-mail adres huppeldepup@hotmail.com met een vaag profiel. Vaak vond zij mij ‘helemaal niks’, vond ik haar ‘helemaal niks’ en werd het ook ‘ham and eggs’.

Toen ben ik maar eens over gegaan om een foto te vragen voordat ik ging corresponderen. Dan kon ik zien of iemand mijn ‘type’ was… type staat voor…uh…ja dat weet ik eigenlijk niet. Soms voel ik weerstand bij een contact en gebruik uit armoede het woord ‘type’ maar vind het eigenlijk een vreselijke aanduiding. Wie helpt me met een alternatief of kan daar een leuke blog over maken?

Maar terug over de foto. Een jaar geleden had ik een afspraak op het station met een type die me erg aansprak. We hadden foto’s uitgewisseld en zij vond mij ook ‘haar type’. Zoals gewoonlijk was ik aan de vroege kant en terwijl ik wat in de Metro las, aanschouwde ik de menigte een druk dribbelde vrouw. Kiosk in en uit, heen en weer lopend, zitten op een bank, weer staan, kijken op haar horloge, in de agenda, haar mobiel en draaide een nummer. Op dat moment ging mijn mobiel af en “hé….” ? De rest kun je raden.

Een foto is dus niet alles. Nu vind ik het weer best als leden me bereiken zonder plaatje en af te gaan op het profiel, de mail en een praatje. Omdat mijn foto wel zichtbaar op de site staat geef ik het vertrouwen aan de ander of we elkaars ‘type’ blijken te zijn. De laatste tijd wil ik niet alles meer vooraf weten.

Ondanks dat we op het station elkaar al een paar keer hadden gezien, zelfs blikken hadden uitgewisseld hadden we elkaar toch niet herkend, de foto’s bleken niet dat te bieden wat we hadden verwacht. Maar goed, het weer was erg mooi, hebben in het Arnhemse Sonsbeek een fijne wandeling gemaakt, waren er ook leuke momenten tijdens het koffie drinken en kletsen maar bleven uiteindelijk die zelfde vreemden als aan het begin….van de foto.

Lees verder!

Ik werd wakker met een onbestemde pijn in mijn kaak. Niet kleinzielig zijn, `doorbijten' en hup aan het werk.

Na 3 dagen was het zeurende gevoel nog steeds pregnant aanwezig. Via de telefoon een afspraak gemaakt voor het pijn spreekuur.

Een piepjonge tandarts riep me vanuit de deuropening van de behandelkamer opgewekt knikkend binnen. Nadat hij me naar de behandelstoel begeleid had werd schijnbaar geroutineerd een aantal standaardvragen ter nadere diagnose gesteld.

Hoe lang was de pijn al aan de orde?

Constateerde ik een toename?

Waar precies?

Als hij zus tikte of zo prikte verergerde de pijn dan?

Gehoorzaam gaf ik hem de gevraagde informatie. De tandarts keek bedenkelijk en tuurde nog maar eens in mijn wijd opengesperde mond. Hij meldde vervolgens ferm dat het voor 90% zeker geen kaakontsteking kon zijn. Maar wat dan? zuchtte ik vanuit een liggende positie. Zijn diagnose was stress in de wangspier. Gaat vanzelf over met wat ontspanningsoefeningen.

Hoort uw man u wel eens knarsetanden? Vroeg de jonge tandarts.

Ik heb geen man…antwoordde ik nog redelijk opgewekt.

De tandarts bloosde zijn pijnloze kaken rood en stamelde verontschuldigingen. Daarop barstte ik in tranen uit. Ik ben gescheiden, er ligt geen enkele man in mijn bed…vertelde ik tussen mijn gesnotter door.

Het ongemak bij de onervaren tandarts nam zichtbaar toe. En helaas voor hem…. mijn tranen vloeiden overmatig. Tissues werden aangereikt en zijn handen onbeholpen op mijn schokkende schouders gelegd.

Het gaat wel weer, meneer. Ik stond op uit de stoel om de spreekkamer te verlaten. Toen ik achterom keek om de tandarts te bedanken zag ik zijn radeloze blik. Hij gaf de indruk van ellende 't liefst het raam uit te springen.

Ik had mezelf inmiddels weer enigszins onder controle en kon hem bemoedigend toeknikken bij het afscheid.

Zijn vragenprotocol zal inmiddels aangepast zijn.

Lees verder!

Mijn zus was al een paar jaar gescheiden toen ze besloot dat het tijd werd voor een nieuwe vriend. Haar oog viel op de afdelingschef. Ook hij had interesse in haar. En zo werd het een gelukkig paar die na een tijdje gingen samenwonen. Wij waren erg blij voor haar maar hadden toch onze twijfels bij deze vriend. Hij was aardig maar toch wel iets meer dan een levensgenieter. Omdat hij zijn flat achterliet en geen tijd had deze te onderhouden vroeg hij aan een andere zus van mij of zij deze 1x in de 2 weken wilde schoonmaken.

Op een van die schoonmaakochtenden, terwijl zij de tafel poetste, viel er een map van de tafel. Mijn zus raapte hem op en zag dat er een ticket in zat. Een reisje voor 2. In de veronderstelling dat het een verrassing was voor mijn zus begon ze te lezen waar de reis dan wel heen ging. Tot haar schrik zag ze dat het niet de naam van mijn zus was die er op stond maar de naam van een totaal vreemde vrouw.

Zij pakte pen en papier en schreef alle gegevens over. Naam, adres en telefoonnummer van de vrouw die er bijgeschreven stond. Op de tafel lag ook een papier van de loodgieter die een reparatie had verricht.

Thuis aangekomen pakte zij het papier uit haar jaszak. Zij zou onmiddellijk mijn zus bellen om haar dit allemaal te vertellen. Maar tot haar onsteltenis had ze niet het papier met de gegevens van de andere vrouw meegenomen maar het papier van de loodgieter.

Oeps.............

Lees verder!

"Echtelijke ontrouw met wederzijds goedvinden werkt gewoon niet bij de doorsnee mens. En levenslange trouw ook niet. Dus moet je de moed opbrengen om naar sluipwegen te zoeken en daar achteraf discreet je mond over houden.

Dat is een eenzaam avontuur, maar van een echtscheiding word je meestal nog veel eenzamer. Het is geen elegante oplossing, maar veel betere opties zijn er niet. En praktisch is het wel. Voor sommige problemen bestaat waarschijnlijk geen goede oplossing en blijft het altijd behelpen".

Dit las ik pas geleden en dat deed me denken aan een zeer aantrekkelijke, vlotte veertiger die me aanklikte op een datingsite. Hij wilde al snel chatten in plaats van mailen en kwam meteen tot de kern, liet er geen gras over groeien. Hij wilde zich in dienst van mij stellen en me verwennen met een verrukkelijke massage! (oh wat heerlijk leek me dat en liet me al bijna meevoeren,,,).

Ik besloot er op in te gaan en deed me als zéér geïnteresseerd voor. Alras werd de sfeer samenzweerderig. Of ik even aan de chatline wilde blijven, want hij moest snel kijken of de kust veilig was. De kust veilig??? Hoezo, addertje onder het gras,,,,,,

Wel, zijn vriendin zat in de woonkamer nietsvermoedend te studeren en haar kinderen lagen te slapen, dus was de kust veilig!

Het is heel cynisch en opportunistisch, maar in een overspelige situatie schijn je te moeten liegen dat het gedrukt staat en het zo stiekem mogelijk doen, kennelijk.

Ik vroeg of dit een vaste gewoonte was van hem en hij bevestigde dat, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. Dus monogamiteit valt voor velen niet mee en het is dan ook raadzaam een zekere argwaan in je relatie te hebben, dat houd je scherp. Ik heb de betreffende, charmante man op mijn tekortkomingen gewezen, zo konden we in vrede onze eigen paden bewandelen! Want je moet dicht bij jezelf blijven om de vele verleidingen te weerstaan.

En dat nog wel als single!!!

Wordt vervolgd

Lees verder!

Sjonge, wat een woord. Dat ben ik heel wat tegen gekomen, in mijn tijd alleen.

Iedereen heeft ervaringen waar hij of zij niet om heeft gevraagd. Als het goed is word je gevormd door de dingen die je meemaakt, en je leert helaas het meeste van de dingen die je fout doet.

En de ene partner is de andere niet, wat de ene leuk vindt, dat vindt de ander vreselijk, dat is een nieuwe gewaarwording, als je weer alleen bent.

Ben ik nog mooi genoeg, ik ben zoveel ouder dan toen ik jong was.

Ja, die man ook, maar mannen hebben een grenzeloos zelfvertrouwen, ze vragen rustig om een vrouw die jong en slank en mooi is, terwijl ze zelf die fase allang voorbij zijn.

Vrouwen, moeten we daar niet eens wat aan doen? Een keurings dienst voor mannen, of zo?

Hoe ziet mijn leven er nu uit, wat wil ik, wil ik latten, samenwonen, hoeveel vrijheid vind ik prettig, wat kan er samen.

Die films waar je nu naar kijkt, kan dat nog met een man naast je op de bank?

Makkelijk doen met eten, is er niet meer bij, of wel?

Kun je nog in bed liggen lezen, of wordt er wat anders van je verwacht?

Veilig vrijen, laten we het daar eens over hebben.

Wat een gedoe, Nog even single is helemaal niet zo gek.

Lees verder!

Van wat ik hoor en zie om me heen is yoga helemaal in. In elke willekeurige tv-serie wordt of is aan yoga gedaan, de hoofdpersoon in mijn boek flext zich een ongeluk en de yogascholen schieten uit de grond. Dat is misschien ook niet zo gek, want in onze leventjes is het best moeilijk om je te ontspannen. We hebben allemaal fulltime banen, wij singles moeten altijd ons eigen huishoudentje doen, voor onszelf koken, we sporten en gaan uit en willen ook nog eens tijd vrijmaken om een leuke wederhelft te vinden. Yoga is dus compleet logisch… maar toen kwam ik.

Ja, ook ik had wat ontspanningsprobleempjes en sliep daardoor erg slecht. Ik kreeg van verschillende mensen het advies om eens yogalessen te gaan volgen en gezien de ontwikkelingen in het begin van dit verhaal was ik best bereid om het te proberen. En dus schreef ik me in voor een yogacursus die mij eens per week moest gaan helpen te ontspannen.

Vol goede moed ging ik naar de eerste les toe. Al snel kwam ik erachter dat ik toch niet (meer) zo lenig was als ik dacht. Ik moest me in bochten wringen die onbegrijpelijk zijn en ik werd er alles behalve ontspannen van. Volgens mijn instructeur kon dat ook nog wel een tijdje duren en is één les nooit genoeg om er baat bij te hebben. Toch moet ik toegeven dat het eerste voordeel merkbaar was, na een heerlijk warme douche en een kop thee viel ik als een blok in slaap!

Na een paar lessen hing ik nog steeds op de kop aan mijn boodschappenlijstje te denken, tegelijk met welke mensen ik nog moest bellen en mailen en dat ene dingetje wat ik niet moest vergeten om te doen als ik thuis kwam. En oja, ik dacht er op dat moment ook aan dat ik daar allemaal niet aan moest denken maar dat ik me moest concentreren op mijn ademhaling en eens moest gaan ontspannen. Ik werd steeds meer jaloers op de dame naast me die aan het einde van iedere les in slaap valt. De reden dat ik weet dat ze dat doet, is dat ze snurkt ;-)

Maar vorige week bracht de les eindelijk ontspanning. Ik zat werkelijk in een positie die ik nooit voor mogelijk had gehouden en opeens voelde ik dat ik alles losliet en dat mijn lichaam zowaar deed wat ik wilde en ook nog op een ontspannen manier. Ik zakte lekker weg en jahoe!! Mijn lenigheid is terug!! Ik genoot er gewoon van en merkte dat ik ook mijn denktank op non-actief had gezet. Tot het moment dat ik weer overeind moest komen, dat bleek praktisch onmogelijk… ik geloof dat ik het nog steeds niet helemaal onder de knie heb.

Maar ik ga stug door, ik doe zelfs thuis tussen het eten en afwassen door wat oefeningen en als ik opsta maak ik zowaar wat kronkelbewegingen om mijn lichaam wakker te maken. Ik voel me nog steeds gekraakt en gekreukeld als ik thuiskom van les, maar er is hoop voor de toekomst… En als de ontspanning teruggebracht kan worden in het drukke singlesleven, misschien dat een setjesleven dan ook nog eens iets wordt!

Lees verder!

Expanding light....dazzling bright....pure delight.....insight.....



<span class="Apple-style-span" style="color:#FF6666;">You're blood in my vains,

<span class="Apple-style-span" style="color:#FF6666;">the sun when it rains,

<span class="Apple-style-span" style="color:#FF6666;">incarnation of love,

<span class="Apple-style-span" style="color:#FF6666;">joy from above.

<span class="Apple-style-span" style="color:#FF6666;">

<span class="Apple-style-span" style="color:#FF6666;">A touch of you're smile,

<span class="Apple-style-span" style="color:#FF6666;">freeze for a while,

<span class="Apple-style-span" style="color:#FF6666;">the smell of your skin,

<span class="Apple-style-span" style="color:#FF6666;">could make me sin.



<span class="Apple-style-span" style="color:#FFFF00;">Angelic woman, magic halo,

<span class="Apple-style-span" style="color:#FFFF00;">incredible kind, controlling my mind

<span class="Apple-style-span" style="color:#FFFF00;">with her heavenly nature.



<span class="Apple-style-span" style="color:#009900;">Angels: Coming from nowhere, caressing your exalted mind.



Rejoyce....just a choice....out of love....your inner voice...



<span class="Apple-style-span" style="color:#FF6666;">The look in your eyes,

<span class="Apple-style-span" style="color:#FF6666;">unlimited wise,

<span class="Apple-style-span" style="color:#FF6666;">the grace of your walk,

<span class="Apple-style-span" style="color:#FF6666;">the sound when you talk.

<span class="Apple-style-span" style="color:#FF6666;">

<span class="Apple-style-span" style="color:#FF6666;">Indescribable fine,

<span class="Apple-style-span" style="color:#FF6666;">unearthly design,

<span class="Apple-style-span" style="color:#FF6666;">the place where you' re from,

<span class="Apple-style-span" style="color:#FF6666;">can I come along?

Lees verder!

De affiches voor Ciske de Rat, de musical, maakten me niet warm of koud; ik had niets met Ciske en was niet van plan te gaan. Totdat Sunshine erover begon. Gezien zijn nog korte verblijf in Nederland vroeg ik verbaasd of hij Ciske kende. "Ja", beweerde hij, "Ciske is een rat... die van niemand bang is... " Een vrije interpretatie, kun je wel zeggen. Ikzelf kende Ciske alleen van de kolere die hij iedereen toewenst, maar vond dat een net iets te heftige duiding en kon mijn zoon zodoende niet veel wijzer maken. Ik beloofde kaartjes te bestellen, zodat hij zelf kon zien wie Ciske was...

In het Circustheater in Scheveningen installeren we ons op een schitterende nazomerse zondagmiddag op de eerste rij. Er wordt "verdomd" knap gespeeld en goed gezongen.

Halverwege het verhaal kan de getergde Ciske het getreiter van zijn loeder van een moeder niet meer verdragen en hij gooit zijn zakmes in haar hals. Net voor de pauze zakt het "rotwijf" hevig bloedend in elkaar. Arme Ciske... ik voel zijn ellende en probeer nog snel voordat de lichten aangaan te verbergen dat ik zit te huilen. Opeens merk ik dat ik niet de enige ben: dikke tranen rollen over Sunshines wangen. Op mijn vraag wat hem zo verdrietig maakt, bekent hij dat hij het eng vindt. De kleine schat weet dat hij naar acteurs kijkt, maar kent het fenomeen filmbloed nog niet; hij denkt dat moeder werkelijk voor onze ogen dood neerviel. Ik leg uit dat ook de moord is gespeeld en dat het na de pauze goed komt met Ciske. "Ik wil niet meer kijken", schalt het door de zaal, "ik wil naar húis!".

De mensen om ons heen zeggen aardige dingen, we drinken wat en Sunshine komt tot bedaren. De rest van de voorstelling zit hij dicht tegen me aan. Ineens krijg ik in de gaten dat de dirigent vanaf een metertje of drie af en toe onze kant op kijkt. Hij lijkt zich ervan te willen overtuigen dat Sunshine het nog trekt; stel je voor dat hij straks dwars door de show gaat gillen dat hij naar huis wil. Maar nee, inmiddels kijkt mijn zoon afwisselend met verwondering en bewondering het toneel op en hij slaagt er soms zelfs in hardop mee te zingen wanneer ik hem niet op tijd met mijn hand de mond kan snoeren. Meneer de dirigent lacht ons bemoedigend toe en zag ik daar een knipoog? Hmm... leuke vent hoor, ik zal eens wat vaker kijken. Zou hij... zal ik... hou op zeg, de man is gewoon sympathiek en wil graag dat àlle gasten het naar de zin hebben, ook dat jochie dat net even op tilt ging.

Na de voorstelling flaneren we op de boulevard. We struinen van brasserie naar visrestaurant en beachclub, speurend naar iets lekkers. Maar kijk, daar loopt een man die me wat verlegen maar sjansend toelacht. En oh, daar heb je hem op de terugweg weer. Hij zegt nu ook gedag. Niet mijn type, maar ik schenk hem mijn warmste glimlach. Na het eten in een vanwege besluiteloosheid toch nog verkeerd gekozen etablissement wachten we op de tram en ook daar heb ik sjans. Of verbeeld ik het me en heb ik iets op mijn hoofd? Een snelle blik in de ruit leert dat er maar een conclusie mogelijk is: er wordt schaamteloos geflirt in Scheveningen!

Wie in de gelegenheid is om Ciske de musical nog te zien, moet beslist gaan; het is een topproductie! En ik ga snel een reden bedenken om de boulevard van Scheveningen eens nader te verkennen.

Lees verder!

Als je alleen bent, zijn er niet veel mensen met wie je dagelijkse dingen bespreekt of overlegt. Dat heeft zo zijn nadelen zoals een sparring partner en gezelligheid maar ook zo zijn voordelen. Dat is creatief zijn bij het nemen van besluiten die soms heerlijk tegen de logica in gaan.

Mijn goudvissen waren dood gegaan en mijn kinderen vonden het niet nodig om het hele aquarium gebeuren weer leven in te blazen. Op Marktplaats had ik een advertentie gezet met wat mooie plaatjes en bieden maar. Er kwamen druppelsgewijs wat binnen maar een reactie vond ik erg leuk. ‘Dag meneer, ik ben Job van 12 jaar en wil een bak voor mijn schildpad, dat wordt een hobby. Ik mag nu niets kopen want mama is op vakantie en komt volgende week terug’.

Zijn bod was lager dan de anderen maar vond het erg lief. Ik heb hem terug gemaild dat ik het een hele aardig mail vond en voor hem apart gezet heb. Een week later aan het eind van de middag kreeg ik en telefoon van Job’s moeder en er werd een afspraak gemaakt.

Even later stond er een mooie vrouw voor de deur met een lieve jongen. Het was een leuk stel, we raakte aan de praat, de jongen vond de bak mooi en wilde het hebben voor zijn schildpad. Toen trok hij zijn portemonnee maar ja, wat moet ik doen met dertig euro? Toen de moeder in de huiskamer de bak optilde o weer verder te gaan kreeg Job van mijn een tientje terug; “Zo manneke, hier een tientje voor nog een extra schildpad, want alleen is ook zo maar alleen”.

Vrolijk zwaaiend reden ze de straat weer uit….hm, mooie moeder, zou ze ook single zijn?

Lees verder!

Ik heb er een nieuwe bezigheid herontdekt. Schrijven.

Papier is geduldig, zeggen ze. Dat klopt. En schrijven kun je ook als je wakker ligt op de een of andere onmogelijke tijd, en je zou eigenlijk je verhaal kwijt willen.

Schrijven is geschikt om dingen te spuien die je bij mensen niet kwijt kunt.

Omdat je je daarbij te kwetsbaar voelt, of omdat je uit andere reacties hebt gemerkt dat ze jou hierin niet zullen begrijpen.

Ik schrijf. En mijn werk is uitgegeven.

Zoek maar onder mijn pseudoniem, dan kom je een bundel columns tegen; doolhof of labyrinth. Met van alles wat er in een mensen leven gebeurt, leuke dingen, vervelende dingen met een kwinkslag, dingen over mijn tijd als single.

Mensen die het gelezen hebben zeggen dat het leest als een trein. Hoe zeiden ze dat ook al weer bij de NS?

Vlug, veilig en voordelig.

Probeer maar.

Lees verder!

Op advies van een paar goede vriendinnen begon ik mijn eisen voor wat betreft het manvolk drastisch bij te stellen. In combinatie met de trend die in gang was gezet door de ultieme vrouwbevrijdende serie ‘Sex in the City’ durfde ik het zelfs aan jongere mannen met belangstelling te gaan bekijken. Toeval bestaat niet: op de BBC kwam een documentaire over oudere vrouwen met veel jongere partners. Sommige dames waren absoluut geen schoonheid, maar hun jonge levenspartners toonden zich verliefd en konden over hun vrouw geen negatief woord velen.

Rijkdom speelde geen rol, de meeste koppels hadden een gemiddeld inkomen. Zoiets geeft hoop voor de mens en toen ik korte tijd later via een datingsite een reactie ontving van een vijftien jaar jongere man met een wat lagere opleiding dan die van mij heb ik niet meteen op de ‘delete’ knop gedrukt.

Er ontstond een stevige mailwisseling, zonder onvertogen woord en vol belangstelling naar elkaars dagelijkse doen en laten. Op zeker moment vroeg de man in kwestie of hij mocht opbellen om het contact wat meer persoonlijk te maken. Zo veranderden de dagelijkse mailtjes in telefoongesprekken, meestal rond bedtijd. Zeg nu zelf: wat is er fijner dan dagelijks zo’n belangstellend telefoongesprek wanneer je al tijdenlang probeert te wennen aan het thuiskomen en slapen gaan in een leeg huis, zonder aanspraak?

Deze gelukzalige toestand duurde ongeveer een maand en toen wilde de mens aan de andere kant van de telefoondraad toch graag eens een persoonlijke ontmoeting. We hadden foto’s uitgewisseld, dus zou er van enige schrikreactie geen sprake kunnen zijn. Dacht ik nog tamelijk naïef.

We spraken af voor een parkwandeling in een van de grote randsteden. Mijn mobiel ging af op het moment dat ik bijna had ingeparkeerd op een overvolle parkeerplaats, zeven minuten voor de afspraaktijd. Twee minuten later liep ik over een grindpad naar de afgesproken ontmoetingsplaats toen er wederom iets begon te rinkelen in mijn jaszak: ‘Waar ik bleef, want het was al bijna tijd ….’ Op dat moment had ik natuurlijk meteen rechtsomkeert moeten maken.

Zo spraakzaam als mijn jonge vriend door de telefoon was geweest, zo zwijgzaam liep hij naast mij door het park. Samen gaan koffiedrinken wilde hij niet, maar in de rozentuin plukte hij voor mij een roos! Uit alle macht probeerde ik een gesprek op gang te brengen en te houden, maar het wilde niet lukken. Op een gegeven zaten we braaf naast elkaar op een bankje te kijken naar een stel eenden, dat dwaze capriolen uithaalde, maar zelfs dat toverde geen glimlach op het gezicht van mijn wandelgenoot. Toen ik ook nog enthousiast werd aangesproken door een paar kinderen, was blijkbaar de maat vol en werd ik min of meer gesommeerd mee te lopen naar de uitgang, omdat we beiden wel doorhadden dat deze ontmoeting een fiasco was en ik toch niet zijn type was.

Tot mijn verbazing kreeg ik een dag later, rond middernacht, toch weer een telefoontje. Een belangstellende toon, of er niets gebeurd was. De verbinding werd verbroken op het moment dat ik vroeg waarom hij, na de tegenvallende parkwandeling, toch nog belde. Ik dacht nooit meer iets te horen, maar een week later kwam er weer een telefoontje. Blijkbaar was hier grondig over nagedacht, want ik kreeg een verrassend relaas te horen: voor een meer persoonlijke relatie vond deze meneer mij niet zo geschikt, maar hij werd helemaal gek van mijn stem en had er niet van kunnen slapen toen hij mij een paar dagen lang niet had gehoord! Mijn sexy stemgeluid in combinatie met de persoonlijke belangstelling was iets waar hij niet meer zonder kon, dus wilde ik alsjeblieft dagelijks toch beschikbaar blijven voor een telefoontje, laat op de avond?

Gevleid door dit bizarre voorstel zei ik niet meteen ‘nee’. Een dag later, toen ik wat meer bij mijn positieven was besloot ik dat ik er niets voor voelde om voor een soort van gratis 06 dienst te spelen (hoe netjes de conversatie tot dan toe ook was verlopen). De boot was aan toen ik dat per mail had laten weten! Te pas en te onpas ging de telefoon en mijn mailbox raakte overvol door de met rozen versierde mailtjes van deze jonge hond, die wat mij betreft duidelijk de weg een beetje kwijt was en een baasje nodig had.

Van zoiets raak ik niet overstuur, laat staan onder de indruk. Zonder mijn telefoonnummer te hoeven wijzigen of te dreigen met politie is deze stalker teruggeduwd in zijn mandje met de boodschap eens langs te gaan bij zijn moeder, met een bosje rozen ……

Zette het mij toch aan het denken: een sexy stem, ikke? Maar ja, als iemand de rest dan niet ziet zitten, schiet het ook helemaal niet op voor zolang je geen beroep hebt waarbij je geld kunt verdienen met telefoongesprekken. En tja, die optie wil ik niet gaan uitproberen.

Lees verder!

Zou er een relatie-gen bestaan? Een aangeboren aanleg voor (behoefte aan) samenleven? Als ik mijn vrienden- en kennissenkring langs ga, dan zijn mensen vrij gemakkelijk in twee groepen te verdelen: al járenlang met dezelfde partner (verreweg de grootste groep) of al járenlang single.

Ik behoor zelf tot die laatste groep. Mijn laatste serieuze relatie is alweer tien jaar geleden. De overige singles in mijn omgeving zijn op een hand te tellen. Maar voor hen allemaal geldt dat ze alweer heel lang (of zelfs altijd) single zijn. Daarnaast is er een hele grote groep mensen die al heel lang samen zijn met een en dezelfde partner. En ja, vrijwel altijd nog behoorlijk gelukkig ook. Ze hebben inmiddels samen een huis gekocht en meestal ook één of meerdere kinderen uitgebroed.

De tijd dat ons soort mensen allemaal happy singles waren (of tenminste die schijn moesten ophouden) ligt gelukkig achter ons. En dus durf ik me nu weer hardop af te vragen: zou er iets mis zijn met mij? Heb ik een latente vorm van bindingsangst? Zit er in mijn genen een weeffoutje? Wil ik het gewoon niet hard genoeg? Ben ik niet gemaakt om mijn leven met iemand anders te delen? Ik kom er niet uit.

Onlangs is een vriendin overgestoken van het ene naar het andere kamp. Lara leek ook een eeuwige single. Wel regelmatig een SV’tje (seksvriendje) en ook had ze niets te klagen over booty calls. Ondertussen bleef Lara zoeken naar de ware, maar het beklijfde allemaal niet. Tot afgelopen zomer. Toen ik haar tegenkwam op een feestje, trok ze een man achter haar vandaan en zei met een grote grijns: ‘Dit is Rutger’. Met Rutger was alles anders, zei ze, toen we twee weken later samen zaten te borrelen. Lara heeft the rules volledig overboord gegooid, geen hard to get gespeeld, maar van het begin af aan gewoon gelukkig zitten wezen met Rutger. Inmiddels praten ze openlijk over samenwonen.

Marjelle is hartstikke blij voor Lara. Het voelt ook dubbel. Van de ene kant is er zomaar iemand van het schaarse clubje hardnekkige singles overgestoken naar de grote groep vaste relaties. We lost one of us. Van de andere kant, Lara was al veel langer single. En als Lara het kan… dan is er misschien ook nog hoop voor Marjelle!

Lees verder!

I just read an article reporting on the findings of a study carried out at Washington University in St. Louis, USA. The scientists there recorded brain activity of subjects as they read. What they found was that when reading about a subject the brain activity increased in the region of the brain that would also be stimulated if the action they were reading about was actually being performed.

Does that surprise you?

The only thing that surprises me is that the professor in Washington University who undertook this study actually thought it necessary to spend the US tax dollar investigating this subject. If he had asked me I could have supplied him with the answer. Isn't it logical that we learn from reading, from books? I concede that theory and practice are two different things but whenever I undertake a new activity my initial step is reading up. Reading the theory but also the practice. What about instruction manuals, gardening books and, perhaps the best example, the cookery book! Isn't that the way many of us begin to learn certain ' skills' ?

Its all about imagination. And if you are equipped with a reasonable amount of imagination, whether you read a book or watch a film the 'passive' experience is translated within the grey matter into something approaching a real life experience and before you know it that lump is back in your throat and there is a serious chance that the kids will see that Bambi has once again transformed you into that sniveling mother thing. Haven't we all experienced that? Ok, gentlemen, that was perhaps confined to the realms of femininity, but I have an even better example that you too can relate to.

So this American professor has just discovered that a passive observation can lead to a learning experience or even the acquisition of a certain level of skill. As far as I can see, the porn industry discovered this a long time ago. The success of the porn industry is a direct consequence of the experience documented by this American professor. Passive participation translated in the brain to a physical experience – don't deny it, that is what happens and that is why the porn industry survives.

So although I realize that these topics need to be scientifically tested and proven, I can't help thinking that perhaps there are other topics more in need of the funding. I am sure all will agree that this one is pretty obvious. It seems such a shame to waste good money investigating subjects that we all are already experts on.

Lees verder!

Gedachten mogen nooit zo diep zijn dat je er niet meer in kunt staan. Maar toch, in afwachting van de Perfecte Match, die zich vooralsnog niet aangediend heeft en je de tijd maar doodt door bijvoorbeeld te gaan bloggen, gaan je gedachten af en toe in z’n achteruit en stuit je op een voorbije relatie. ‘Je rugzakje op orde hebben’ is onder ons singles een vakterm die zoveel betekent als ‘in het reine zijn met je vorige relaties’. Het Nirvana zal ik wat dat betreft nooit bereiken, maar toch, vorige week heb ik ‘een kleine stap voor de mensheid maar een enorme sprong voorwaarts voor mezelf’ gedaan.

Er zijn vele manieren om weer single te worden. De meesten daarvan gaan gepaard met slaande deuren en verwijten over en weer, gevolgd door het ‘CD van jou – CD van mij’ stadium, maar nu loop ik een paar blogs op mezelf vooruit. In dit ene o zo dierbare geval was onze relatie langzaam maar zeker aan het uitdoven als een nachtkaars. Het was pas achteraf dat ik me realiseerde dat ik haar al een tijdje kwijt was, alsof je wakker schrikt en ontwaakt in een onaangename droom. Lieten we in onze hoogtijdagen nog de optie van samenwonen onuitgesproken in de lucht hangen, in de nadagen heb ik er niet eens meer voor gevochten om te voorkomen dat ze voor haar werk in een uithoek van het land ging wonen. We zeiden dat we elkaar dan niet meer zo vaak als voorheen konden ontmoeten, maar de waarheid wilden we niet onder ogen zien.

En zo kon het dus gebeuren dat ik haar heb geholpen met spulletjes inpakken voor de verhuizing. Teruglopend naar de bushalte keek ik nog een paar keer om en realiseerde me dat ik daar vele goede herinneringen achterliet: Daar aankomen en haar vanuit de galerij in de keuken zien staan, koken kon ze niet maar ze deed aandoenlijk haar best. ’s Avonds voor de TV, zij steevast diep weggedoken in mijn armen. ’s Nachts na gevreeën te hebben lepeltje-lepeltje in slaap vallen. Maar ook: Twee keer per week afspreken werd eens in de veertien dagen. Tijdens ons eerste reisje tilde ik haar over de drempel van de hotelkamer en konden we niet van elkaar afblijven, maar bij ons laatste uitje sliepen we in aparte bedden. Bij die laatste vlucht terug naar huis kneep ze niet meer in m’n hand, al was ze nog steeds bang voor vliegen.

Na haar verhuizing hebben we elkaar nog twee keer gezien. Maanden daarna heb ik haar nog één keer aan de telefoon gehad, en dat was dan de laatste keer dat we elkaar gesproken hebben. Zelfs op dat moment wilde ik nog niet inzien dat het voorbij was, dat kwam pas later, toen ik me langzaam maar zeker in de wereld van het e-daten begon te storten. Een relatie verder, die in zoverre verschilde dat er deze keer wél een duidelijk waarneembaar einde was, begon ik me, toen de stofwolken weer wat neergedaald waren, af te vragen hoe het inmiddels met haar zou gaan. Het gevoel dat het verhaal na al die tijd nog steeds niet afgerond was begon steeds meer aan me te knagen.

Meerdere keren heb ik me voorgenomen contact met haar te zoeken, en ik heb gedurende een lange tijd in dezelfde cirkel rondgedraaid waarin ik het aan de ene kant niet wilde oprakelen en aan de andere kant de behoefte had haar te laten weten dat ik alleen maar goede herinneringen heb aan onze tijd samen. Onlangs heb ik dat berichtje dan toch verstuurd, ik hoefde er niet lang bij na te denken want de tekst lag al lang klaar voor gebruik in mijn gedachten.

Toen haar antwoord kwam duurde het een oneindig moment van 10 seconden voor ik het bericht durfde te openen. Wat er in stond was waar ik al die tijd op gewacht had. Het eindigde met ‘het ga je heel goed verder’. Ik voelde een traan over m’n wang lopen, want ik wist dat ik niet vergeten was. Toch nog een happy end.

Lees verder!

Ik heb me over laten halen door Lin om mee te gaan flitsdaten. Ik heb tafeltje nummer 14 en om de beurt schuiven 25 mannen bij me aan. Allerlei mannen en jongens. Behalve de leeftijdsgroep (eind twintigers en dertigers) is er geen enkele voorselectie. Dat is natuurlijk juist de bedoeling. Het gaat in de liefde niet om een checklist maar om het gevoel dat je bij iemand hebt.

En toch heb ik het gevoel dat het ongelijk verdeeld is bij deze flitsdate. De meeste vrouwen die meedoen zijn hoog opgeleid, communicatief vaardig en aantrekkelijk. Maar de mannen.... één van de vrouwen die iets psychologisch doet, stelt op het eind van de avond een diagnose voor een aantal heren: autistisch. Zelfs een gesprekje van 3 minuten is dan lang... Er is een mijnheer met een bedorven adem, een mijnheer die zijn uit het hoofd geleerde levensverhaal opdreunt, een mijnheer die zichzelf best actief en sportief vind, al zegt hij het zelf.

Verschillende heren vragen mij of ik op mezelf woon… “Hoezo? Woon jij op je zesendertigste nog bij je ouders dan?”

Mijnheer nummer zoveel doet iets aparts: hij komt naast me zitten in plaats van tegenover mij. Het is meteen gezellig. Deze mijnheer zou ik nooit treffen op een internetdatingsite door alle filtertjes die ik instel. Hij is een stuk jonger dan ik en lager opgeleid dan ik. Een gevalletje downdating. Maar deze jongeman krijgt als enige van het flitsgebeuren wel een -ja- tje van mij.

De date die volgt is ook verrassend leuk: hij nodigt me uit voor een wijntje en een hapje in het park. Lekker in de zon op een kleedje. Ik voel geen vonken overspringen maar geniet van een ongedwongen middag met een leuke vent zonder blabla.

Lees verder!

Daar stond ik dan, klaar voor het grovere werk. ’n Mega boormachine in m’n handen. Nu moest het er dus maar van komen. In m’n gereedschapskist had ik diverse boortjes liggen. Ik pakte er een en probeerde deze in de boor te bevestigen. Shit, ik kreeg het gewoon niet voor elkaar. Op dat zelfde moment was dezelfde tegelzetter, als uit ’n eerder verhaal, in mijn huis aan het werk. Het laatste dat ik wilde was hem vragen hoe ik die boor in die machine moest krijgen, maar dit schoot ook niet op. Dus toch maar naar hem toe gelopen, met boor, met boortje.

Op de vraag of hij mij kon helpen, zag ik dat hij de grootste moeite deed om niet breed uit te gaan grijnzen. Met ‘n lach in zijn ogen, ja, hij kon mij helpen. Ik moest andere boortjes hebben.

De bouwmarkt is bij mij om de hoek. Enige tijd voor de display met boortjes gestaan. Op zo’n moment vraag ik mij af of dit indrukwekkend is (’n vrouw die vol aandacht zo’n rek bekijkt) of dat de lengte van de tijd die ik er stond juist het omgekeerde effect had. Ik wist in ieder geval zonder hulp de goede boortjes te scoren en ging weer naar huis.

Tot mijn grote ergernis lukte het mij nog steeds niet om die boortjes te bevestigen, dus weer op naar m’n steun en toeverlaat. Ook nu, bleef hij ontzettend beleefd, ik zag de lach in zijn ogen, de moeite die hij moest doen om niet in lachen uit te barsten. Geduldig pakte hij de boormachine uit mijn handen en liet zien hoe het kliksysteem werkte.

“Zo….. je hebt aardig gereedschap voor ’n vrouw alleen.” Dus ik legde hem uit, dat ik in de nabije toekomst waarschijnlijk ’n keuze moest maken, of de man of zijn boormachine.

“Mag ik je dan ’n advies geven? Ga voor de boormachine.”

Ik ben aan de slag gegaan in de schuur en het duurde niet lang of ik was de kunst van het boren machtig. De tegelzetter zag mijn vorderingen aan en leek ’n soort van trots op zijn pupil. Na de schuur volgde de woonkamer, de slaapkamers en daarna was ik zelfs zo ver dat ik de nieuwe badkamer durfde aan te pakken. En ook dat project slaagde. Met behulp van malletjes en tape, boorde ik ook in de tegels, alles ging goed, met behulp van mijn megaboormachine.

Maanden later kruisden onze wegen zich weer. Hij was dit keer bezig met ’n tegelvloer in de hal. Ik kwam terug van ’n date en trof hem druk bezig met het gieten van cement (herkennen jullie het moment?).Tot voor mijn komst, was hij probleemloos aan het werk geweest. Zodra ik binnen kwam, de tussendeur opende, liep mijn hond de hal binnen en vervolgens weer over de houten vloer naar de tuin. Alles zat onder het cement. Maar deze tegelzetter was niet kinderachtig en hielp mij met het opruimen van de troep. Ik trakteerde op ’n lunch.

Tijdens deze lunch hadden we het over van alles en nog wat en toen kwam DE vraag: Wat is het nu geworden, de man of de boormachine?

Lees verder!

Welkom allemaal, we zijn hier vandaag aanwezig, in de Singlesuite, vanwege het meningsverschil tussen Joke (j) en Wim.w.



De rechter: Mag ik aan Joke vragen, of ze haar verhaal zo beknopt mogelijk uiteen wil zetten?

Joke: Ja, het gaat over het volgende: Ik ben al een hele tijd op zoek naar een leuke single man, om, zoals dat heet: "de leuke en aangename dingen des levens te delen"

Ik ontmoet op een singlesite Wim. Hij sprak me wel aan, leuke foto, leuk profiel, wel wat serieus, maar zijn hobbies kwamen wel overeen met die van mij. Hij had een prachtige bas en zong in diverse koren, en had Bach als muzikale interesse. Precies als ik, alleen heb ik geen bas natuurlijk.

Nou, tot zover helemaal leuk! We mailen wat, bellen elkaar en uiteindelijk maken we een afspraak voor een lunch, een week later voor een strandwandeling en nog wat later voor de opening van een tentoonstelling van beeldende kunst.

De galerie was klein, de mensenmassa was groot, de wijn was niet van een heel goed jaar en de piano was een beetje vals en de zanger was iets te overtuigd van eigen kwaliteiten, waardoor wij opgelucht konden ademhalen toen de laatste noot geklonken had.

Eindelijk mochten we de kunst gaan bekijken. Na een kwartier had ik het wel gezien, en ging op zoek naar Wim, om te kijken of we konden afstemmen om weer weg te gaan. Wim staat nog steeds te praten met een kunstenaar. Nou, nog maar even wachten.

Na een half uur; Wim staat nog steeds te praten met een kunstenaar! Als ik voor de tiende keer de hoek om zwaai; Wim staat nog steeds te praten en kijkt mij wat lacherig en plagerig aan.

Wat zullen we nou toch krijgen, dit is niet leuk meer. We zijn met zijn auto gekomen, en ik ben nog te ver van huis om te gaan lopen. Gevoelens van boosheid, maar vooral van schaamte vullen mijn hoofd en hart. Wim speelt een machtspelletje met mij.

Wat ga ik doen, wat kan ik doen als geëmancipeerde vrouw, ver van huis en in kennelijke staat van enorme opwinding!! I KILL THE BASTARD!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ik zoek zijn auto op en probeer kalm te worden tussen de autobanden in het gras en..........wacht! Na nog geen tien minuten hoor ik tot mijn grote verbazing dat het portier open gaat! Ik spring op en kijk in het in het verbaasde gezicht van Wim.

Als hij mij ziet, zegt hij lacherig: "Oh ben je er nog??"

Ik ben te kwaad om iets te zeggen tegen deze machtswellusteling en ga zo onverschillig mogelijk zitten. Hij zet mij af voor mijn huis. Snel stap ik uit, zonder om te kijken. Ik hol de trap op naar boven, maar hij roept keihard: "Ja, dit vond mijn vrouw ook altijd zo erg".

En ik hoor hem lachen, heel hard!!!!!

WORDT VERVOLGD

Lees verder!

Hoi lief dagboek,

Ben ik weer eens. Sorry dat ik je een tijdje links heb laten liggen, maar dat date-geweld waar ik je kond van heb gedaan, slokt me met huid en haar op. En nu ook al als, hou je vast, zogenaamde blogger van zogenaamde blogs. Da's net als jij, dagboek, een soort dagboek maar dan op zijn digitaals. En niet langer binnen de knusse anonieme intimiteit van de schrijver en het geschrevene, maar ten overstaan van in principe mogelijk misschien wel, schrik niet, zegge en blogge (1000000x1000000)² x zoveel stiekeme potentiële meegluurders, 24 uur per dag. En ik overdrijf niet. Échwel! Dus vanaf nu dient elk woord van mijn literaire exercitie in dit nieuwe virtuele terrein extra op een (digitaal) goudschaaltje gewogen te worden, voordat het überhaupt, om te beginnen al, door de mazen van de censuur van de Match4me redactie vermag te glippen. Dát zal al een equilibristisch huzarenstukje worden vrees ik; mijn derde onschuldige blogje werd als 'gewaagd' ervaren, rééds. Ze moesten eens weten wat ik nóg allemaal op mijn lever heb..furore als (te) driest wordwideblogger in de dop zal al in de kiem gesmoord worden? Wee mij!

Ter zake nu: Herinner je je nog die blonde dame die ik aan je toevertrouwde, een aantal weekjes geleden, die met die vrouwelijke vormen, die aantrekkelijke, intelligente, bedachtzame, creatieve, muzikale, 't-kon-niet-op sirene, opgedoken uit de vrouwenzee op die M4ME datingsite? Nou jongen, kan je vertellen dat het er alleszins schijn van heeft dat het tussen Shakti, nickname van de meermin en mijn persoontje binnen nu en nu wel eens dikke mik zou kúnnen zíjn, yèzzzzzz!! De geborneerde grenzen, waarbinnen zich in het algemeen zo'n aanvankelijk contact tussen daters toch altijd pleegt voort te modderen heb ik weer eens op geheel eigen wijze snel flink op weten te rekken middels scherpzinnig gemeel en grappige telefonaadjes op de vrouw af, motto niet lullen maar poetsen!! ('Wát een eloquentie Bach!' zo viel mij Shakti's geëxalteerde lof ten deel naar aanleiding van. Wist, lief dagboek, onder ons gezegd en gezwegen, niet eens wat het woord betekende, há!) Weliswaar werd mijn voorstel onze eerste rendez-vous te doen laten plaatsvinden in mijn eígen stulpje, aangezien het algemeen aangewende stadium van eerste kennismakingen in gezellige restaurantjes, cafeetjes op de hoek en wat dies meer zij mij een beetje ál te zeer afgesabbeld en derhalve spanningsloos voorkomt, afgewezen, excuus een beetje, op haar beurt, ál te zeer en vooral te snél van dittum en dattum 'terwijl ik je nog geeneens ken joh', na nog wat, dus, eloquent gecauseer nodigde ze me, dus, mooi uit háár thuis te bezoeken. En die invitatie stak ik, dus, maar ál te zeer lekker in mijn zak! En daarom stond mijn intentie om mijn aan Shakti's voorgespiegelde eloquente woorden ook daadwerkelijk onder haar vrouwelijke vleugels hard te maken toen alras als een paal boven water jongen, dat voel jij aan als geen ander. Ik wilde echter eerst nog wel wat anders uitvissen vooraleer....

Van kindsafaan ben ik gezegend met een oprechte nieuwsgierigheid naar 's-menskes gedrag en hun drijfveren. Jij weet dat als geen ander, dagboekje mijn. Waarom zeggen ze dít, maar doen vervolgens niet zelden dát, hoe zouden ze reageren in specifieke situaties waarin ze zich onverwacht wanen? Het uitpluizen daarvan is echter geenszins een eenvoudige taak. Ad hominem gevraag heeft weinig zin omdat den aardschen mensch, naast angst, is behept met een andere belemmering die nauwelijks te overwinnen valt, nl. liegen. Hij liegt onbewust zó veel en zo doorlopend tegenover zichzelf en anderen dat hij het niet eens meer merkt. Deze leugens zijn het produkt van zogenaamde 'buffers' Een buffer is een voorziening in de mens, niet door de natuur gevormd maar door de mens zelf, zij het ongewild, die de gevolgen van onaangename botsingen in zijn geest dempt en maakt dat hij er bijna niets van merkt. Ze zijn ontstaan als gevolg van de aanwezigheid in hem van velerlei tegenstrijdigheden: in zijn opinies, in zijn gevoelens en sympathieën, in zijn woorden en daden. Als iemand zijn hele leven lang alle tegenstrijdigheden in zichzelf zou voelen, zou hij niet zo (schijnbaar) kalm kunnen leven en handelen als hij nu doet. Er zou voortdurend wrijving en onrust in hem zijn. We kunnen eenvoudig niet zien hoe hoe tegenstrijdig en vijandig de verschillende 'ikken' van onze persoonlijkheid zijn. Buffers wiegen iemand in slaap, geven hem het gevoel dat alles goed zal gaan. Het zijn voorzieningen die iemand in staat stellen altijd gelijk te hebben; ze helpen hem zijn geweten niet te voelen. Maar buffers snijden iemand wel af van elke mogelijkheid tot innerlijke ontwikkeling omdat ze er toe dienen schokken te dempen; en alleen schokken (catharsis!) kunnen iemand verlossen uit de toestand waarin hij leeft. d.w.z. hem doen ontwaken.

Je kan je voorstellen, lief dagboek, dat de vorenstaande alinea, vrij naar Gurdjieff en empirisch ondervonden middels noeste nietsontziende zelfreflectie in de loop der vele jaren, door mijn kop ging toen ik het profiel van Shakti onder ogen kreeg, een profiel dat er immers geen doekjes omwond wat betreft de exquisiet veelzijdige hoedanigheid van haarzelve vólgens haarzelve en dito verlangens t.a.v. haar gewenste mannelijke evenknie: is het allemaal waar? Kan zij, net als wat ík over mijzelf in zo'n profiel zet, zij, op háár beurt, hard maken wat zíj allemaal beweert? En vervolgens: hoe kom ik daar zo snel en simpel mogelijk met waterdichte zekerheid achter? En Eureka, lief dagboek. EUREKA!! Luister en huiver:

Wordt vervolgd..

Lees verder!