Het singlebestaan levert enkele substantiële relationele voordelen op. Je kunt niet vreemd gaan en niet bedrogen worden. De enige rol die je nog kunt spelen is die van ‘the other woman’. De vraag is overigens of deze rol zoveel minder pijnlijk is. Of net zo verwerpelijk als de positie van de vreemdganger. Met dit laatste worstel ik des te meer sinds ik Agnes beter heb leren kennen. Agnes is een ‘other woman’. Al bijna twintig jaar. En ik vind haar aardig. Ze is iemand die het altijd anderen naar de zin wil maken en de neiging heeft zichzelf weg te cijferen. Er schuilt eigenlijk geen kwaad in Agnes. En toch is ze al bijna twintig jaar de minnares van een getrouwde man.

Vroeger, toen het leven nog overzichtelijk was, huldigde ik het standpunt dat overspel uit den boze was en de hoofdschuldige de overspelpleger zelf. Degene met wie het overspel gepleegd werd, was in principe onschuldig. Want iedereen was immers verantwoordelijk voor zichzelf en als het object van de ontrouw zelf geen relatie had, dan was deze persoon vrij om te vrijen met iedereen bij wie die wens maar wederzijds was. En het slachtoffer van overspel, de partner van de overspelpleger, was helemáál onschuldig. Dit overzichtelijke standpunt heb ik vol kunnen houden tot een toenmalige goede vriend het bed deelde met de vriendin van zíjn goede vriend. ‘Hoe kón hij dit doen?’, was mijn primaire reactie. En toen besefte ik dat het ingewikkelder lag. Formeel mocht die vrijgezelle vriend slapen met het meisje in kwestie. Maar moreel vond ik het absoluut niet kunnen dat hij op deze manier een goede vriend bedroog.

Een aantal jaren later raakte ik zelf in een dergelijke situatie verzeild. Ja, Marjelle is ook een keertje ‘the other woman’ geweest. In eerste instantie vertelde de man in kwestie me dat de moeder van zijn zoontje zijn ex was. Na een aantal weken moest hij bekennen dat ze formeel nog steeds getrouwd waren. Vanwege hun zoontje, zei hij, maar het huwelijk bestond alleen nog maar op papier. Ik was naïef en verliefd genoeg om dat te geloven. Totdat zijn vrouw mij een pijnlijke e-mail stuurde. Ze was erachter gekomen dat haar man vreemd ging en smeekte mij om hem met rust te laten en haar de kans te geven haar huwelijk te redden. Die mail kwam binnen als een mokerslag. Ineens besefte ik me dat deze man mij had voorgelogen over zijn zogenaamde non-existent huwelijk. Ik had heel erg te doen met de vrouw in kwestie. Niet alleen omdat hij vreemd ging, maar nog meer omdat ze met zo’n eikel van een vent zat opgescheept. Ik nam mij voor me nooit meer in te laten met de man van een ander.

Een paar jaar geleden maakte ik kennis met Agnes, die een leven leidt als ‘other woman’. Is zij fout? Is zij fout omdat zij al twintig jaar eens per week in het geniep de man van een ander ontmoet? Is hij fout, omdat hij aan één vrouw niet genoeg heeft? Zo simpel is het voor Marjelle niet meer. De positie van Agnes lijkt me niet te benijden. Hij is de liefde van haar leven. Maar ze heeft nog nooit met de liefde van haar leven kerstmis gevierd. Ze kan hem ook niet meenemen naar feestjes. En als hij dood gaat, kan ze niet wenen aan zijn graf. Maar wat moet je, als de man van je leven eerder al een andere vrouw was tegengekomen en daar kinderen mee heeft gemaakt. Als de man van je leven niet met die andere vrouw wil breken, omdat hij nog wel van haar houdt en omdat hij zijn kinderen een normaal gezinsleven gunde. Oordelen is allang niet zo gemakkelijk meer. De ‘other woman’ heeft een naam gekregen en een eigen perspectief. Ze heet Agnes.