Als ik vroeger met een vriendin de stad in ging, dan moest ik altijd aanzien hoe mannen omkeken… naar haar. Dit heb ik met meerdere vriendinnen gehad. Waren zij dan zo bloedstollend veel mooier dan ik? Ja. Kennelijk trok ik dat aan, zulke vriendinnen. Als in dat liedje van Veldhuis & Kemper: ‘Ik wou dat ik jou was,’ maar dan een vrouwelijke variant.

De tekst zal er heel anders uitzien. De rol van de vrouw (mag ik het er even over hebben?) lijkt mij nog steeds passiever in het toenaderingsgebeuren. Soms zou ik willen dat ik … man was. En dat ik even alles uit de kast kon trekken om te laten zien hoe beestachtig geïnteresseerd ik in iemand was… Wat kan je als vrouw nou eigenlijk doen, behalve aantrekkelijk zitten te wezen? Of lopen te balen als je het gevoel hebt dat je dat niet bent? (Oei, ik ben wel benieuwd wat de lezer die tot hier gekomen is nu denkt).

Er is gelukkig geen éénduidig recept voor hoe ‘aantrekkelijk’ er uit moet zien, want de ene man is de andere niet en niet iedereen wordt aangetrokken door hetzelfde. Zo heb ik er op mijn beurt bijvoorbeeld nooit op gelet of ik de mannen die omkeken naar mijn vriendinnen, eigenlijk wel leuk vond. Ik liet mij gewoon op stang jagen door de aandacht die niet naar mij ging… geloof ik. Of heb ik niet durven toegeven dat daar een spel gaande was, waar ik nog veel te … groen voor was.

Af en toe bekruipt mij de conclusie: ik heb nog steeds de ballen verstand van mannen. Ik wil der wel graag eentje, of af en toe eentje of ..áándacht van een helebóel… maar hoe, wat, waarom en wanneer?

Van de week zag ik een groepje vrouwen in de schouwburg voor een grote spiegel tangopassen oefenen, mooie schoentjes, wapperende jurkjes… trefzekere houding en ineens wist ik het: dat ga ik ook doen. 'Bril' af, 'beugel' uit, 'bergschoenen' aan de wilgen… lichaamstaal, dat is het!

Of zal ik nog even gaan computeren?