Goed, daar zit ik dan. Gescheiden. Alleen. Kinderen bij pa. Ik heb mij een paar jaar lang stoffig gevoeld. En ineens ging het licht weer aan en zag ik in dat er leven mogelijk is na de breuk. Het feit dat alle mensen hier op de site zich laten zien en aangeven dat zij net als ik open staan voor contact, helpt wel mee.

Langzamerhand wordt mij echter wel iets duidelijk: het is hier géén snoepwinkel! De contacten zijn niet te koop! In het begin, nu een aantal maanden terug, waande ik mij in een soort warenhuis waar je kon kiezen uit een groot aanbod. Kan ook! Maar de gekozene laat zich niet zomaar mee naar de kassa slepen om ingepakt te worden en meegenomen… (op een enkele zuurstok na).

In dit warenhuis besluit het favoriete ‘object’ zelf in hoeverre het met je meegaat. En ik maar trekken: want ìk wil weer léven na de breuk. Lachen, huilen, liefhebben, de hele rataplan. Maar… ik geloof dat ik mijzelf nu in de situatie heb gemanoeuvreerd, dat ik aan twee kanten iets moet laten varen. Ik heb het niet in de hand. Niet wat achter me ligt en niet wat komen kan. Daar zit ik nu.