Het is op de kop af een jaar geleden dat ik dacht me hier te kunnen gaan uitschrijven. Op dat moment had ik haar echter nog niet eens ontmoet, wat in ieder geval betekent dat ik er deze keer behoorlijk veel vertrouwen in had. Soms lijken de stukjes nou eenmaal precies op hun plaats te vallen, en de weinige overblijvende lege gedeeltes van het totaalplaatje vul je dan gewoon zelf even in, omdat dat nou eenmaal het mooiste lijkt te passen. Het is allemaal net even anders gelopen want er is geen andere naam naast de mijne bij de deurbel verschenen. Dit wordt echter geen triest stukje waarin ik mezelf ga lopen beklagen want nu we elkaar een jaar kennen ben ik me er volledig van bewust dat iedere poging tot relatie een boeiend maar tot mislukken gedoemd experiment zou zijn geweest, en dat zij al gelijk inzag dat wij veel beter Gewoon Vrienden konden worden (waarvan akte) onderstreept haar wijsheid in dit soort zaken. Eigenwijs als ik nou eenmaal ben besloot ik in eerste instantie toch Diepere Gevoelens voor haar te gaan ontwikkelen.

Maar goed, in den beginne was er dus haar profiel alhier op deze site en oh boy wat was ik onder de indruk. Ik wilde niet het risico lopen aan haar aandacht te ontsnappen en aangezien we enkele ‘merkwaardigheden’ leken te delen wist ik precies hoe ik dat zou gaan aanpakken. Met het klamme zweet werd het oproepje verstuurd, en de volgende dag had ik na minstens 25 keer mijn mailbox te hebben geopend dan eindelijk een antwoord. Het waren slechts twee woorden, maar het was wel het begin van een erg leuke mailwisseling die na iets van twee weken resulteerde in een afspraakje. Dit zou de Moeder Aller Dates worden, zo had ik voor mezelf besloten. De zenuwen die iedereen vlak voor Uur U wel zal hebben waren deze keer navenant heftig maar net op tijd wist ik weer mijn eigen naam te herinneren, en na enkele zoekende woorden over en weer was het eerste gespreksonderwerp een feit waarna een bijzonder gezellige middag volgde. Een date kan een koude douche zijn, maar ook een warm bad en deze viel wel heel nadrukkelijk in de laatste categorie want het leek net alsof we elkaar al tijden kenden. Toch ging ik uiteindelijk in de wetenschap dat zij het ondanks alles toch niet was weer naar huis, alhoewel er eerder die middag wel degelijk een moment was dat ik dacht dat ik haar had gevonden. Cupido had gemist maar later bleek dat hij nog meer pijlen op z’n boog had.

Een paar dagen later hadden we al weer wat afgesproken en dit zou voor ons beiden het begin zijn van een periode waarin we nog nooit zo vaak naar de bioscoop waren gegaan. Daar in het donker hielden we netjes onze mond, maar vaak genoeg gingen we daarna nog even ergens wat drinken en gaandeweg hebben we elkaar soms zeer persoonlijke dingen toevertrouwd, niet zelden over het wel en wee van l’ amour. Ik wist inmiddels dat zij op mannen viel aan welk ideaal ik niet voldeed, en het is dan ook niet meer dan logisch dat Cupido mij tijdens een dagje museum met haar alsnog vol tussen de ogen trof. Bizar is dat, hoe die ene promille hoop tegen beter weten in je tot lichte wanhoop kan drijven. Uiteindelijk besloot ik het tijdens wederom een of ander uitje dan maar op te biechten omdat er anders een zekering door zou branden. Het noodlot is echter onverbiddelijk en op het moment dat ik mijn kans schoon zag werd ze afgeleid en daarna bleef een tweede kans uit. De hele weg naar huis terug heb ik mezelf hardop vervloekt en ’s nachts lag ik zo lang wakker dat ik om 5 uur ’s ochtends maar de handdoek in de ring heb gegooid en haar een gloedvolle mail heb gestuurd waarin ik het alsnog opbiechtte waarbij ik er nadrukkelijk bij zei geen verwachtingen te koesteren want het laatste wat ik wilde was onze vriendschap in de waagschaal stellen.

Haar antwoord, dat gelukkig al dezelfde ochtend kwam, begon met de opmerking dat ze al zo haar vermoedens had. Na weken mijn uiterste best te hebben gedaan vooral niets te laten merken was het een verademing het die middag tijdens een wandeling door het park gewoon uit te kunnen praten, waarmee het in feite precies zo liep als ik had verwacht. Daarna lukte het me eigenlijk vrij snel die roze wolk weer van me af te schudden, al stak het in het begin wel degelijk als ze zelfs maar zijdelings iets over Mannen in haar leven zei, ongeacht of dat nou het verleden, heden of de toekomst betrof.

De grootste vuurproef kwam al vrij snel, toen ze haar uitgebreide vriend(in)enkring met een veertje omver had kunnen vegen toen ze vertelde dat ze de man die ze al jaren heimelijk bewonderde toch nog onverwacht had weten te verschalken. Daarmee was een zeer lange verloving bekroond met een kort maar heftig huwelijk, zoals een vriendin van haar zo beeldrijk de situatie wist te verwoorden. De man in kwestie was namelijk inmiddels weer terug in het buitenland, waar hij vrouw en kinderen had. Regelrecht vanuit de zevende hemel in de negende ring van de hel terecht gekomen vertelde ze (onder anderen) mij het hele verhaal, en het was niet makkelijk te moeten aanzien hoe ze daar langzaam maar zeker gek van weemoed en verlangen zat te worden, zich maar al te goed realiserend dat er wel nooit iets blijvends uit voort zal kunnen komen. Het leven heeft haar al meer dan eens op de knieën gedwongen maar ze is nooit neer gegaan, en voor die veerkracht heb ik een grote achting.

Dat alles gaat niet zonder strijd en offers, en dat vraagt van anderen soms een heel klein beetje aanpassingsvermogen, maar in mijn ogen is ze één van de meest normale mensen die ik ken, je kunt boven alles gewoon erg met haar lachen en je met haar vervelen is ondenkbaar. Dat ik haar heb leren kennen is beslist een grote verrijking van mijn leven geweest. Ze is Zomaar Een Vriendin maar tegelijkertijd ook uniek en onvervangbaar, ongeacht wie ik hier of bij de AH hopelijk nog ga tegen komen.