Een nieuw jaar is altijd een uitgelezen moment voor goede voornemens, en dat is dan ook de reden waarom het bijvoorbeeld in de eerste weken van januari altijd drukker is in de sportscholen dan de rest van het jaar, maar dat is een spiegel die ik hier niemand wil gaan voorhouden want de decembermaand was voor ons singles al zwaar genoeg. Ontken het maar niet. Veilig en wel in het nieuwe jaar aanbeland, enigszins opgelucht dat het nu weer een tijd is van vooruit kijken in plaats van achteruit, beschikte het lot anders en had blijkbaar nogal haast want reeds op de eerste dag van het nieuwe jaar werd ik geconfronteerd met een hoofdstuk uit mijn leven waarvan ik niet beter wist of dat het een geval was van Voltooid Verleden Tijd. De geest van het verleden (zie mijn vorige blog) bestaat wel degelijk en heeft een ietwat wrang gevoel voor humor. En een perfect gevoel voor timing.

De meeste datingsites hebben ze, de updates per mail waarin de kersverse nieuwe matches gepresenteerd worden, zich nog niet bewust van wat ze allemaal gaan meemaken. Met een enigszins katerig gevoel waarvan 1 januari als geen ander groot aandeelhouder is opende ik het bewuste mailtje en scrolde routinematig langs de goede voornemens. Bij de laatste foto aangekomen werd de grond onder mijn voeten weggeveegd. Aan de ene kant is dit nu precies het soort reactie waar je op hoopt, maar in dit unieke geval was er sprake van Herkenning met een scherp randje. Degene die mij hier aankeek was namelijk niemand minder dan een dierbare ex-vriendin, waarvan ik niet beter wist dan dat ze daar aan de andere kant van het land happy en wel met haar vriend samenwoonde. Om de schok der herkenning tot het ultieme op te voeren, als ware het een déja vu, betrof het ook nog eens een foto die ik zelf destijds van haar gemaakt had. Met enig recht zou je dan ook wel kunnen zeggen dat ik de enige was die zij daar echt aankeek.
Na daar enkele minuten knockout op mijn stoel gebalanceerd te hebben bleef er weinig anders over dan te accepteren wat ik me vanaf de eerste nanoseconde al gerealiseerd had: ze was single en vindbaar. De betreffende site opblazen had geen zin meer, het kwaad was reeds geschied. Wildvreemde mannen zouden haar gaan bestoken met vleiende berichtjes, ze zou zich in het meest ondenkbare geval zelfs tot één van die engerds aangetrokken kunnen gaan voelen. Dat wij destijds gaandeweg uit elkaar waren gegroeid en zij door haar verhuizing recht in de armen liep van haar ex is iets wat ik uiteindelijk volledig heb geaccepteerd, maar nu wordt dit netjes opgeborgen hoofdstuk opeens weer onder m’n neus gedrukt en moet ik er nog een p.s. aan toevoegen.
OK, Who Am I Kidding? Mijn tweede gedachte was natuurlijk dat de relatiegoden mij een toffe gozer vonden en mij een herkansing gunden. Ik had direct haar profiel bekeken, constateerde met een diepe zucht dat hier veel dingen stonden die ik graag las, wat wederom een déja vu was omdat we elkaar toen op bijna precies dezelfde manier vonden, en wachtte af of zij terug zou kijken naar mijn profiel, hetgeen diezelfde avond inderdaad gebeurde. Ik zou er een lief ding plus wisselgeld voor over hebben om te weten wat er toen door haar heen ging. Ze zal zonder enige twijfel verrast zijn geweest mij daar te hebben aangetroffen, al wist ze in ieder geval wel al dat ik single ben. Hoe lang geleden het is dat haar relatie stuk liep is iets waar ik slechts naar kan gissen, feit is dat haar eerste ex nu ook haar derde is. En om het nog ingewikkelder te maken: Als wij weer bij elkaar zouden komen en het wederom niet bleek te lukken dan zou ik zowel haar tweede en vierde ex zijn. Sommige dingen verzin je niet.
Ik kan me voorstellen dat ze sowieso enigszins huiverig zou zijn om van ex naar ex te lopen maar er zijn waarschijnlijk meer praktische redenen dat ze zich heeft ingeschreven op een datingsite in plaats van simpelweg bij mij aan te bellen want hoe leuk we het ook gehad hebben en ze ook niet de enige vrouw is die ooit mijn pad heeft gekruisd, ik ben me er volledig van bewust dat factor X niet in voldoende mate aanwezig was om ons bij elkaar te houden. Vrouwen zijn er echter niet om begrepen te worden maar om van te houden, en omdat er ook nog zoiets is als Persoonlijke Groei blijf ik me toch afvragen of we, nu we beiden een paar jaar ouder en wijzer zijn, een tweede keer misschien betere kansen op iets duurzaams zouden hebben. Zo blijf ik maar rondtollen met mijn gedachten, maar kom steeds weer bij dezelfde Harde Feiten uit, namelijk dat mijn herinneringen blijkbaar net even mooier gekleurd zijn dan de hare en ik voor haar een afgesloten onderwerp ben. Ik zie het, ik weet het, maar kies er voor soms stug de andere kant op te kijken.
Online daten is soms een strategisch opgezet spel en zo heb ik nog een keer haar profiel aangeklikt om te zien of zij hetzelfde zou doen maar nee, helaas. Ik heb me de afgelopen weken meer dan eens verbaasd over het feit dat een afgesloten relatie door een plotselinge confrontatie zo’n heftige flashback kan veroorzaken, het is een fase die ik gewoon even uit zal moeten zitten al blijf ik ergens hopen dat ze na een paar mislukte dates ‘tot inkeer komt’. Tenenkrommend, ik weet het, maar soms zijn wij mensen slechts marionetten die machteloos aan de touwtjes bungelen. Om nog maar even een klassieke oneliner enigszins aangepast aan te halen: Van alle datingsites in het land moest ze uitgerekend de mijne binnenlopen.