Geachte M4ME-leden,
De paren der tegenstellingen, het leven hierzo zelve, de zogenaamde 'gebeurtenissen' beter gezegd, dienen als Siamese tweelingen geaccepteerd te worden. Onvoorwaardelijk graag. De één is betekenisloos zonder de ander. In je keus, wát die keus ook behelst, zitten beíden automatisch besloten. De queeste naar louter één van de twee, wie doet dat niet?, is derhalve al tot mislukking gedoemd nog vooraleer het voorgenomen snuffelen een aanvang heeft genomen. Zoek en gij zult nóóit vinden in zekere zin. Dwalen maar. Het líjkt een complex gewirwar, tót je je met verfijnde, onafhankelijke, neutrale en vastberaden aandacht het hele gedoe onder de loep neemt om vervolgens tot een, voor uw aller ego's/ega's tenminste, verbijsterende, niet alledaagse ontdekking te komen, die dan ook slechts weinigen onder ogen durven te zien: het 'denken' zelf, wat we dénken te doen, is de grote misleider in ons stervelijke bestaan, de groffe pikhouweel in de subtiele spirituele ozo tere eenheid, die wel onze wezenlijke natuur is.
Lees, huiver en erváár kameraden daters: we dénken dat we denken. Om deze gedachte voor onszelf waarheidsgehalte te geven, angstig als we zijn voor verstilde leegte, maken we van elke gedachte vliegensvlug een beeld, een stuk wrakhout om ons aan vast te klampen, dat we vervolgens buiten ons denken te zien, dáár, met onze ogen, omdat we er de verantwoording niet voor willen nemen, zéker als het plaatje ons niet bevalt.
Toch is dit hele proces illusoir, hoe echt het ook lijkt. Wat we denken te zien geloven we weliswaar, anders zou je het niet zien, maar is daarom nog geen werkelijkheid, immers: denk niet en alles verdwijnt meteen. Waar zijn 'gebeurtenissen' als je er niet aan denkt? Als je slaapt bijvoorbeeld?. Als je in staat bent je denken, lees gedachten, uit te bannen, je er niet meer mee te identificeren zal je 'iets' 'zien', enig hardnekkig geoefen later maar toch, wat in helemaal níets op de werkelijkheid lijkt zoals onze ondermaanse wereld die denkt waar te nemen, werkelijk helemaal niets/nakkes/nothing/niente. Je zal dan zelfs niet begrijpen dat je 'm ooit voor werkelijk hebt aangezien. Alsof je wakker wordt uit een misleidende droom. Vervolgens lig je dubbel van het lachen en kan eíndelijk echt gaan leven (daten zo u wilt). Een eeuwig orgasme neemt bezit van je, wát, je bént het! Voelt u op dit moment van lezen al stiekem wat, dames/heren? Vezet u niet. Laat het toe, zeg ja!! Héérlijk!!
Wat wij denken noemen is bedacht, het is je ego, een onnatuurlijke toestand van je bewustzijn die op zich niet bestaat. Je ego heeft jou daar voor nodig en nestelt zich brutaal en zonder aanziens des persoons als een parasiet in je binnenste heiligdom. Maar wéét, asjeblieft, zónder jullie (onbewuste) toestemming kan dat malle fenomeen geen enkele invloed op je uitoefenen omdat hij er dan simpelweg niet is en dus niets kán scheppen. Elke gedachte, hoe verheven die in jouw visie ook aandoet, positief of negatief, maakt geen reet uit, misleidt in elk opzicht en verdwijnt net zo snel als ie opkomt. Dat is de reden dat alles voortdurend verandert, komt en gaat. Anicha noemen de boeddhisten dat. Alles glipt je door de vingers, omdat alle wensen, verlangens, alles wat je wilt weten en noem maar op, gedachten zijn.
De weg naar geluk, in dezen absoluut op te vatten, begint met de ontmanteling van je eigen gedachten. Niet die van Jan of Piet of Klaas of Mien of Truus of van de politiek of een lekkere date of noem de oneindige trits van de door je ego uit haar illusoire duim gezogen dwarsstraten maar op, ze lopen vroeger of later stuk voor stuk dood, als een aardse pier. Het ultieme geluk vindt je alleen in je hele eigen binnenste. Dat is tegelijktijd je onbegrensde kracht, die moeiteloos vanuit zichzelf werkt.
'En hóe krijg ik dat dan allemaal wel voor mekaar wijsneus?', hoor ik u allen in koor snerpen nu.
Wel vrienden, op de navolgende wijze:
Wordt vervolgd...
Uw Bach
De paren der tegenstellingen, het leven hierzo zelve, de zogenaamde 'gebeurtenissen' beter gezegd, dienen als Siamese tweelingen geaccepteerd te worden. Onvoorwaardelijk graag. De één is betekenisloos zonder de ander. In je keus, wát die keus ook behelst, zitten beíden automatisch besloten. De queeste naar louter één van de twee, wie doet dat niet?, is derhalve al tot mislukking gedoemd nog vooraleer het voorgenomen snuffelen een aanvang heeft genomen. Zoek en gij zult nóóit vinden in zekere zin. Dwalen maar. Het líjkt een complex gewirwar, tót je je met verfijnde, onafhankelijke, neutrale en vastberaden aandacht het hele gedoe onder de loep neemt om vervolgens tot een, voor uw aller ego's/ega's tenminste, verbijsterende, niet alledaagse ontdekking te komen, die dan ook slechts weinigen onder ogen durven te zien: het 'denken' zelf, wat we dénken te doen, is de grote misleider in ons stervelijke bestaan, de groffe pikhouweel in de subtiele spirituele ozo tere eenheid, die wel onze wezenlijke natuur is.
Lees, huiver en erváár kameraden daters: we dénken dat we denken. Om deze gedachte voor onszelf waarheidsgehalte te geven, angstig als we zijn voor verstilde leegte, maken we van elke gedachte vliegensvlug een beeld, een stuk wrakhout om ons aan vast te klampen, dat we vervolgens buiten ons denken te zien, dáár, met onze ogen, omdat we er de verantwoording niet voor willen nemen, zéker als het plaatje ons niet bevalt.
Toch is dit hele proces illusoir, hoe echt het ook lijkt. Wat we denken te zien geloven we weliswaar, anders zou je het niet zien, maar is daarom nog geen werkelijkheid, immers: denk niet en alles verdwijnt meteen. Waar zijn 'gebeurtenissen' als je er niet aan denkt? Als je slaapt bijvoorbeeld?. Als je in staat bent je denken, lees gedachten, uit te bannen, je er niet meer mee te identificeren zal je 'iets' 'zien', enig hardnekkig geoefen later maar toch, wat in helemaal níets op de werkelijkheid lijkt zoals onze ondermaanse wereld die denkt waar te nemen, werkelijk helemaal niets/nakkes/nothing/niente. Je zal dan zelfs niet begrijpen dat je 'm ooit voor werkelijk hebt aangezien. Alsof je wakker wordt uit een misleidende droom. Vervolgens lig je dubbel van het lachen en kan eíndelijk echt gaan leven (daten zo u wilt). Een eeuwig orgasme neemt bezit van je, wát, je bént het! Voelt u op dit moment van lezen al stiekem wat, dames/heren? Vezet u niet. Laat het toe, zeg ja!! Héérlijk!!
Wat wij denken noemen is bedacht, het is je ego, een onnatuurlijke toestand van je bewustzijn die op zich niet bestaat. Je ego heeft jou daar voor nodig en nestelt zich brutaal en zonder aanziens des persoons als een parasiet in je binnenste heiligdom. Maar wéét, asjeblieft, zónder jullie (onbewuste) toestemming kan dat malle fenomeen geen enkele invloed op je uitoefenen omdat hij er dan simpelweg niet is en dus niets kán scheppen. Elke gedachte, hoe verheven die in jouw visie ook aandoet, positief of negatief, maakt geen reet uit, misleidt in elk opzicht en verdwijnt net zo snel als ie opkomt. Dat is de reden dat alles voortdurend verandert, komt en gaat. Anicha noemen de boeddhisten dat. Alles glipt je door de vingers, omdat alle wensen, verlangens, alles wat je wilt weten en noem maar op, gedachten zijn.
De weg naar geluk, in dezen absoluut op te vatten, begint met de ontmanteling van je eigen gedachten. Niet die van Jan of Piet of Klaas of Mien of Truus of van de politiek of een lekkere date of noem de oneindige trits van de door je ego uit haar illusoire duim gezogen dwarsstraten maar op, ze lopen vroeger of later stuk voor stuk dood, als een aardse pier. Het ultieme geluk vindt je alleen in je hele eigen binnenste. Dat is tegelijktijd je onbegrensde kracht, die moeiteloos vanuit zichzelf werkt.
'En hóe krijg ik dat dan allemaal wel voor mekaar wijsneus?', hoor ik u allen in koor snerpen nu.
Wel vrienden, op de navolgende wijze:
Wordt vervolgd...
Uw Bach
