Een maal per twee weken zit ik aan het begin van de avond schuin tegenover hem. In een IKEA stoel. Al bijna twee jaar.

Psycholoog D. is een onderkoeld overkomende man die deze professionele houding gedurende het verloop van de behandelperiode steeds meer laat varen. Hij wordt meer mens en wenst me zo langzamerhand de gelukkigste relatie van heel Nederland toe.

Ik praat over mijn onzekerheden, geheimen, angsten, verlangens en valkuilen in de hoop op voortschrijdend inzicht. Hij humt, deint mee, spiegelt, glimlacht en geeft na enig aandringen zo af en toe een advies.

Onlangs stak ik weer eens een monoloog af over het problematische verloop van een date relatie. Ik verloor mezelf in zelfmedelijden en ratelde maar door over de man waarop mijn pijlen zich tijdelijk richtten.

Halverwege dit relaas keek ik tersluiks op naar de psycholoog en zag tot mijn verbazing dat hij dodelijk vermoeid voor zich uit staarde.

Omdat deze gemoedstoestand me tijdens een vorige sessie ook al was opgevallen besloot ik er iets van te zeggen.

Ben je moe, D.?

Psycholoog D. schrok op en haastte zich met een verontschuldiging.

Ik wil me wat terughoudender opstellen, het spijt me dat ik hierin kennelijk niet geslaagd ben…..

D. rechtte zijn rug, keek me met zijn doffe ogen ferm aan en herpakte zich zo goed en zo kwaad als het ging.

Van stoel wisselen was misschien een betere optie geweest.

Aan het eind van de sessie heb ik hem van harte een goede nacht toegewenst.

Is het eind van de psychologische ondersteuning in zicht?