Datingsites en speeddaten zijn eigenlijk twee verschillende kanten van dezelfde datingmedaille. Bij een datingsite heb je van de ander allerlei gegevens. Je weet hoe oud hij is, of hij kinderen heeft, wat hij ongeveer doet, wat voor vrouw hij zoekt. Maar eigenlijk het meest cruciale weet je niet: hoe hij beweegt, hoe zijn stem klinkt en hoe hij er nou écht uit ziet. Bij speeddaten is het precies andersom: je hebt iemand wél ontmoet, maar je weet eigenlijk helemaal niks van hem. Dat gaat nou eenmaal niet in drie minuten.

Toen we met onze eerste date aan een tafeltje zaten, ging de mevrouw van de organisatie uitleggen hoe we het moesten aanpakken. ‘Stel luchtige vragen’, zei de mevrouw, ‘vraag bijvoorbeeld wat iemand gisteren gedaan heeft’. Hele moeilijke vragen als ‘wat is eigenlijk jouw levensdoel’ gingen niet werken, legde de mevrouw uit. En verder moesten we bij twijfel gewoon ‘ja’ aankruisen op onze matchkaart. Niet bang zijn. We hoefden niet meteen met elkaar te trouwen.

‘Heb jij de voorbeeldvragen op de website gelezen?’, vroeg mijn eerste date. Ik moest bekennen dat ik mijn huiswerk niet gedaan had. ‘Mooi’, zei hij, ‘dan kan ik je nu heel spontaan vragen waar jij blij van wordt’. Ik klapte meteen dicht. Er schoten alleen maar clichés door mijn hoofd. Maar drie minuten gaan heel snel. Voordat we goed en wel een gesprek op gang hadden, ging de bel alweer.

Daarna volgde het ritueel dat ik die avond nog twintig keer herhaald heb. Hand geven, date nog veel succes wensen, de volgende date verwelkomen en dan tussendoor nog snel de administratie bijwerken. We hadden allemaal een matchkaart met een discreet klepje ervoor. Daarop moest je aan de ene kant invullen of je Kees, Mohammed, Joris of Jasper nog eens wilde ontmoeten en aan de andere kant kon je je eigen aantekeningen achterlaten zodat je later misschien nog wist wie Kees, Mohammed, Joris of Jasper was.

Na date drie of vier begon Marjelle er wel lol in te krijgen. Ik was warm gedraaid en werd er ook wel een beetje melig van. De heren die aan mijn tafeltje langs trokken, waren vrijwel allemaal welbespraakt genoeg om je er drie minuten mee te vermaken. Liefde op het eerste gezicht werd het niet, maar er zaten wel wat mannen bij in de twijfelzone. Mannen waarvan je niet na drie minuten al wist of je ‘ja’ of ‘nee’ moest aankruisen. En dat kwam dan vaak omdat je eigenlijk helemaal niets van iemand wist. Soms had ik het drie minuten alleen maar over schaatsen gehad.

De ‘nazit’ bood uitkomst. Na afloop begaf het grootste deel zich naar de bar, waar nog tot laat overal kluitjes speeddaters stonden. En Marjelle stortte zich met een vriendin op het lijstjes vergelijken. Dat alleen al was leuk genoeg om zo’n avond eens mee te maken. En misschien komt er nog wel een keer eentje. Of niet. Als één van de drie kruisjes van Marjelle wederzijds is en verder afspreken tot iets moois leidt.