De eerste tango les laat even op zich wachten. In het voorjaar gaan er weer nieuwe cursussen van start. “Er is een groep voor vaste paren en een groep voor singles,” heb ik me laten vertellen door een ervaringsdeskundige op een feestje. “Bij de singles zorgen ze ervoor dat je steeds wisselt van partner, om te voorkomen dat je voortdurend met iemand danst die het niet zo goed kan.” Mijn belangstelling neemt terplekke af. Wisselen van partner; dansen met iemand die het niet zo goed kan? Wáár komen ze voor?

“Is er ook een groep voor alleen vrouwen?” vraag ik. “Gewoon met z’n allen voor de spiegel. Dat zag ik laatst in de schouwburg.” Nee, daar wist hij niets van. Ik hoop dan maar dat ik in die single groep iemand tref, waarmee de chemie een beetje in orde is. Iemand die er op dezelfde manier de grap van inziet als ik. Het is een prachtige dans. ’t Is kunst, toch? Meer dan pasjes alleen. Lichaamstaal. Je leeft je in en dan is er ook nog de interactie met je danspartner.

Stel dat de meester of juf de opdracht geeft dat ik licht achterover geleund, hem schuin omhoog, sensueel in de ogen moet kijken… dan wil ik dat mijn partner nèt niet in de lach schiet en zijn gezichtsuitdrukking strak in de plooi houdt… Het is precies die beheersing die ’t prachtig maakt! Maar als hij, op het moment dat ik mij concentreer op die opdracht, bevangen wordt door de spierverslappende gedachte: “Oh, ze wil wat van me! Straks even d’r telefoonnummer vragen.” Nou ja, dan ben ik weg! Naar het toilet, naar de garderobe, naar huis!