Na 2 jaar kwam ik Eric weer tegen op hyves. We zonden elkaar van die doorstuurmailtjes en af en toe ook nog een prive berichtje. Tot Eric zei dat hij het leuk zou vinden om weer een afspraak te maken. Hij vroeg of ik het leuk zou vinden om naar het cafe te gaan waar we, bij onze eerste afspraak, ook naartoe zijn gegaan. Dat hij dat nog wist vond ik een bewijs dat ik misschien toch wel een beetje indruk had gemaakt?
Die avond hebben we wat gedronken, gegeten en gewandeld en zijn toen met de fiets naar mijn huis gegaan. Van tevoren had Eric gevraagd of hij mocht blijven slapen. Hij kwam met het openbaar vervoer en 's-avonds laat was er geen vervoer meer terug. Ik had daar geen moeite mee en vond het zelfs heel gezellig. Een paar weken later hadden we onze tweede afspraak. Ik stelde voor om wat te gaan drinken maar dat vond Eric geen leuk idee. Hij kwam liever bij mij thuis en kwam met de auto. Onder het genot van een wijntje hebben we samen op de bank naar muziek zitten luisteren en zijn al vrijend in bed beland. Daarna nog even lekker liggen kletsen en de muziek weer aangezet. Het was een fijne, ontspannen sfeer totdat Eric zei dat hij naar huis ging. Waarom, vroeg ik, het is net zo gezellig. Ach hij moest de volgende dag vroeg op had nog wat dingen te doen. Hij kuste me welterusten en vertrok.
Na die avond kreeg ik geen doorstuurmailtjes meer, geen priveberichten, geen telefoontje en werd het heel stil. Heb zelf nog een mailtje gestuurd maar kreeg daar geen antwoord op. Heb nog een keer met hem gesproken op msn maar dat duurde maar kort. Waarom? Was het alleen maar om het naar bed gaan? Was hij bang dat het te gezellig zou worden. Bindingsangst? Geen interesse meer? Maar waarom zegt hij dat dan niet? We zijn toch volwassen mensen.
Ik heb het niet gevraagd, bang dat hij zou denken dat ik achter hem aanliep. Toch hield het mij een tijdje bezig. Zal ik nou wel of zal ik er nou niet wat van zeggen? Ach waarom zou ik er energie in steken als hij op deze manier duidelijk wil maken dat het zo genoeg is.
Begrijpen doe ik het niet maar ik moet het naast me neerleggen. Verdergaan en loslaten.
Die avond hebben we wat gedronken, gegeten en gewandeld en zijn toen met de fiets naar mijn huis gegaan. Van tevoren had Eric gevraagd of hij mocht blijven slapen. Hij kwam met het openbaar vervoer en 's-avonds laat was er geen vervoer meer terug. Ik had daar geen moeite mee en vond het zelfs heel gezellig. Een paar weken later hadden we onze tweede afspraak. Ik stelde voor om wat te gaan drinken maar dat vond Eric geen leuk idee. Hij kwam liever bij mij thuis en kwam met de auto. Onder het genot van een wijntje hebben we samen op de bank naar muziek zitten luisteren en zijn al vrijend in bed beland. Daarna nog even lekker liggen kletsen en de muziek weer aangezet. Het was een fijne, ontspannen sfeer totdat Eric zei dat hij naar huis ging. Waarom, vroeg ik, het is net zo gezellig. Ach hij moest de volgende dag vroeg op had nog wat dingen te doen. Hij kuste me welterusten en vertrok.
Na die avond kreeg ik geen doorstuurmailtjes meer, geen priveberichten, geen telefoontje en werd het heel stil. Heb zelf nog een mailtje gestuurd maar kreeg daar geen antwoord op. Heb nog een keer met hem gesproken op msn maar dat duurde maar kort. Waarom? Was het alleen maar om het naar bed gaan? Was hij bang dat het te gezellig zou worden. Bindingsangst? Geen interesse meer? Maar waarom zegt hij dat dan niet? We zijn toch volwassen mensen.
Ik heb het niet gevraagd, bang dat hij zou denken dat ik achter hem aanliep. Toch hield het mij een tijdje bezig. Zal ik nou wel of zal ik er nou niet wat van zeggen? Ach waarom zou ik er energie in steken als hij op deze manier duidelijk wil maken dat het zo genoeg is.
Begrijpen doe ik het niet maar ik moet het naast me neerleggen. Verdergaan en loslaten.
