Als je aardig reageert op een onzekere en ingaat op het verzoek om contact, dan loop je het risico, dat je er nooit meer vanaf komt. Je hebt het misschien niet meteen door. Het lijkt leuk en grappig en spontaan en dat is het misschien ook in het begin, maar op een goed moment dringt het tot je door dat de ander meer wil, sneller, vaker en langer en dat je jouw eigen tijd, aandacht en wensen aan het inleveren bent, zonder dat je het gevoel hebt dat je er iets voor terug krijgt.

Er was laatst iemand heel aardig tegen mij… Ik werd geconfronteerd met mijn eigen grote onzekerheden… Ik was helemaal niet opgewassen tegen zo’n evenwichtige persoon. En oh, wat verlangde ik ernaar dat ik dat wel was en wat was ik bang om die aardigheid kwijt te raken… En ziedaar ik raakte het kwijt. Het verdween, zo in het niets… Ik beet op mijn vingers om geen briefjes meer te sturen… Ik wilde het zo graag tastbaar houden.

Waarom heb ik er geen vertrouwen in dat mijn leukste man van de wereld er wel een keer zal komen? Waarom is het eigenlijk niet gewoon goed, zoals het nu is? Ik loop weg voor mijn eigen leven... Ga zitten! Kalmeer! Neem een kop thee! Koester je leventje… wees aardig voor jezèlf!!!

Wat zo’n aardige volgens mij zou moeten doen op het moment, dat hij (of zij) merkt met zo’n onzekere van doen te hebben. Gek genoeg heb ik het op mijn beurt ook wel eens bij de hand: Een knoop doorhakken en het allerbelangrijkste: dat meedelen! Pats boem!

Ook al is die onzekere nog zo aardig :-).