En ik héb me daar toch plotseling een duivelse zin om eens een helse pot onverhuld met je te vrijen en je dierlijk te verslinden als een lucullisch aards maal! Misschien moeten we dát dan maar doen, schat. Laat mijn gemeel 't gemeel, de zo kinderlijk eenvoudige strekking ervan is blijkbaar (nog) niet tot je doorgedrongen om wat voor reden dan ook en laat mijn satanische vlees maar de passie in je preken dan. En gooi jij die vrouwelijke vormen en wat er verder ook maar aan vleselijke genotzucht in je lijf om orgastische bevrediging schreeuwt, zonder opsmuk en gemaar in de strijd. Nóu, uit de kleren nu, billen bloot en vórt met de geile geit!
Waarom schat toch zo'n verzet tegen mijn uitlatingen? Hoezo onbegrijpelijk? Hoezo eng? Hoezo verhuld? Kunnen ze onverhullender? De verhulling voor jou zit 'm in het feit dat je de grenzeloze en ongedwongen vrijheid achter de woorden, in dit geval, niet durft te erkennen, omdat het een licht op je eigen leventje zou werpen dat wel eens zaken zou kunnen onthullen die je liever verborgen houdt. Je hebt dan wel je ex de deur gewezen, bent van baan veranderd, zegt wel dit en doet wel schijnbaar moedig in jouw optiek dat en interpreteert dat vervolgens lustig als hele ferme stappen, maar heel diep weggestopt in donkere krochten van je onderbewustzijn hou je toch liever alles bij het vertrouwde muffige oude, omdat verandering, lees transformatie, je angst inboezemt. Laat me je dit zeggen lieffie: verandering is niks anders dan het voortmodderen in hetzelfde alledaagse modderbadje in een andere vorm, om de schijn op te houden en toch maar vooral niet wérkelijk iets te hoeven ondernemen. Transformatie daarentegen vernietigt het ongewenste voorbije voorgoed en maakt zodoende ruimte voor iets nieuws en per definitie derhalve iets onbekends. Dat is nou evolutie, dat is groeien, kortom, dat is leven! (Niks diepgravends of ingewikkelds of esoterisch of verhullends wat ik hier zeg trouwens hoor, hoezeer je daarover weer telkenmale begint te zeiken. Een hele simpele constatering. Een kind kan de was doen.)
Ik wéét waar ik over praat H. Ik verkoop je geen lulkoek. Ik ben een empiricus van het zuiverste water, moedig en kinderlijk onverhuld, altijd geweest. In 'de zwarte nacht van de ziel' heb ik me begeven. En dat was geen pretje, geef ik toe, maar ik ben er doorheen gegaan en eruit gekomen. Ik wil alleen het allerbeste voor mezelf en voor de mensen met wie ik in contact kom, omdat ik weet dat het klaarligt en waar het te halen en daarom: met je blote billen op het ijs nondeju! NÚ!!
Maar, aan de andere kant, ik kan jóu of wie dan ook er niks wezenlijks over vertellen. Wat ik zeg zijn slechts vingerwijzingen. Nogmaals: zelf ervaren. (Vipassana!) Daarom: als jouw het vertrouwen ontbreekt om die onbekende ervaring telkens weer op te zoeken en uit te dagen, (in plaats van kinderachtig gezeur, lief bedoeld hoor.., mijn naam, mijn woonplaats, mijn telefoonnummer, mijn niet bellen, die losse flodders van meels van je, alles zo bedacht en nietszeggend en voorspelbaar en op z'n elfendertigste, je leest nauwelijks wat ík je meel, waarschijnlijk ook nog eens in je trots gekrenkt omdat ik niet meteen vanaf het begin op je afvlogen ben om meteen in die, ongetwijfeld lekkere, reet van je te kruipen en noem maar op) dan heb je bij mij niets te zoeken en moet je me links laten liggen. In niets zal je wat dan ook van je gekunstelde zelf in mij kunnen spiegelen, zo werkt het ego, wat je ego ook (schijnt) te denken en waarin het zich ook zou willen klauwen om zichzelf bestaanrecht te verschaffen. Het zal van zijn armzalige gading niets in mij vinden omdat ik op dat niveau niets (meer) te bieden heb en je ook niets armzaligs bieden wíl omdat ik je respecteer. Je zou er niets mee opschieten. Integendeel, jij zou je al snel totaal verloren voelen dan, als ik je verlangens zou inwilligen, terwijl je dat desolate kutgevoel al zolang op je schouders meetorst, al zó lang. Je weet precies waar ik het over heb. En daar kan ik niets mee. Ik wil, in het geval dat, je geliefde zijn, je minnaar, je gelijke in elk opzicht. Ik heb een hoop te geven, net als jij, maar alleen aan iemand die durft te ontvángen. Kortom, iemand die lééft. En dat doe jij niet. Ja natuurlijk, het leven zelve zit in je, onvermijdelijk omdat je er één mee bent, maar je beleeft het, in al je onbewustheid, als een lijk. En ik ben verdomme geen necrofiel.... kóm nou....
Ja, huil maar, maar huil deze keer nou eens niet vanuit je gecontroleerde hoofd, in godsnaam. Laat nu de tranen eens zonder voorbehoud plengen vanuit je hart, je zó lang veronachtzaamde, gevoelige, wijze hart. Laat ze rijkelijk en vrijelijk stromen zonder angst en verdediging en laat ze je losweken van je oppervlakkige verlangens en deze koude wereld die je dénkt te zien, een wereld immers waarvan alle structuren, alle gedachten en opgedrongen twijfels, straffen en zware bewapening, wettelijke bepalingen en bizarre voorschriften, overbodige werkzaamheden, idiote gedragsnormen, kortzichtige leiders en uit de duim gezogen goden dienen om haar gevoel van bedreiging in stand te houden en jou te doen geloven dat je jezelf moet beschermen tegen wat er gebeurt omdat dat zeker zal bevatten wat jou bedreigt.
Zet deze stap schat, resoluut en onvervaard, wees standvastig en ik beloof je: dat wat er in liefdevolle krachtige stilte voor je klaarligt tijdens je wedergeboorte, die onvermijdelijk volgt, zal je áller-áller stoutste dromen ooit gekoesterd onbegrensd overtreffen en je zal met onverhulde zekerheid weten dat wat je in dát moment als je Zelf ervaart niet alleen absoluut wáár is, maar altijd zo geweest is en altijd zo zal zijn. Moksha!
Waarom schat toch zo'n verzet tegen mijn uitlatingen? Hoezo onbegrijpelijk? Hoezo eng? Hoezo verhuld? Kunnen ze onverhullender? De verhulling voor jou zit 'm in het feit dat je de grenzeloze en ongedwongen vrijheid achter de woorden, in dit geval, niet durft te erkennen, omdat het een licht op je eigen leventje zou werpen dat wel eens zaken zou kunnen onthullen die je liever verborgen houdt. Je hebt dan wel je ex de deur gewezen, bent van baan veranderd, zegt wel dit en doet wel schijnbaar moedig in jouw optiek dat en interpreteert dat vervolgens lustig als hele ferme stappen, maar heel diep weggestopt in donkere krochten van je onderbewustzijn hou je toch liever alles bij het vertrouwde muffige oude, omdat verandering, lees transformatie, je angst inboezemt. Laat me je dit zeggen lieffie: verandering is niks anders dan het voortmodderen in hetzelfde alledaagse modderbadje in een andere vorm, om de schijn op te houden en toch maar vooral niet wérkelijk iets te hoeven ondernemen. Transformatie daarentegen vernietigt het ongewenste voorbije voorgoed en maakt zodoende ruimte voor iets nieuws en per definitie derhalve iets onbekends. Dat is nou evolutie, dat is groeien, kortom, dat is leven! (Niks diepgravends of ingewikkelds of esoterisch of verhullends wat ik hier zeg trouwens hoor, hoezeer je daarover weer telkenmale begint te zeiken. Een hele simpele constatering. Een kind kan de was doen.)
Ik wéét waar ik over praat H. Ik verkoop je geen lulkoek. Ik ben een empiricus van het zuiverste water, moedig en kinderlijk onverhuld, altijd geweest. In 'de zwarte nacht van de ziel' heb ik me begeven. En dat was geen pretje, geef ik toe, maar ik ben er doorheen gegaan en eruit gekomen. Ik wil alleen het allerbeste voor mezelf en voor de mensen met wie ik in contact kom, omdat ik weet dat het klaarligt en waar het te halen en daarom: met je blote billen op het ijs nondeju! NÚ!!
Maar, aan de andere kant, ik kan jóu of wie dan ook er niks wezenlijks over vertellen. Wat ik zeg zijn slechts vingerwijzingen. Nogmaals: zelf ervaren. (Vipassana!) Daarom: als jouw het vertrouwen ontbreekt om die onbekende ervaring telkens weer op te zoeken en uit te dagen, (in plaats van kinderachtig gezeur, lief bedoeld hoor.., mijn naam, mijn woonplaats, mijn telefoonnummer, mijn niet bellen, die losse flodders van meels van je, alles zo bedacht en nietszeggend en voorspelbaar en op z'n elfendertigste, je leest nauwelijks wat ík je meel, waarschijnlijk ook nog eens in je trots gekrenkt omdat ik niet meteen vanaf het begin op je afvlogen ben om meteen in die, ongetwijfeld lekkere, reet van je te kruipen en noem maar op) dan heb je bij mij niets te zoeken en moet je me links laten liggen. In niets zal je wat dan ook van je gekunstelde zelf in mij kunnen spiegelen, zo werkt het ego, wat je ego ook (schijnt) te denken en waarin het zich ook zou willen klauwen om zichzelf bestaanrecht te verschaffen. Het zal van zijn armzalige gading niets in mij vinden omdat ik op dat niveau niets (meer) te bieden heb en je ook niets armzaligs bieden wíl omdat ik je respecteer. Je zou er niets mee opschieten. Integendeel, jij zou je al snel totaal verloren voelen dan, als ik je verlangens zou inwilligen, terwijl je dat desolate kutgevoel al zolang op je schouders meetorst, al zó lang. Je weet precies waar ik het over heb. En daar kan ik niets mee. Ik wil, in het geval dat, je geliefde zijn, je minnaar, je gelijke in elk opzicht. Ik heb een hoop te geven, net als jij, maar alleen aan iemand die durft te ontvángen. Kortom, iemand die lééft. En dat doe jij niet. Ja natuurlijk, het leven zelve zit in je, onvermijdelijk omdat je er één mee bent, maar je beleeft het, in al je onbewustheid, als een lijk. En ik ben verdomme geen necrofiel.... kóm nou....
Ja, huil maar, maar huil deze keer nou eens niet vanuit je gecontroleerde hoofd, in godsnaam. Laat nu de tranen eens zonder voorbehoud plengen vanuit je hart, je zó lang veronachtzaamde, gevoelige, wijze hart. Laat ze rijkelijk en vrijelijk stromen zonder angst en verdediging en laat ze je losweken van je oppervlakkige verlangens en deze koude wereld die je dénkt te zien, een wereld immers waarvan alle structuren, alle gedachten en opgedrongen twijfels, straffen en zware bewapening, wettelijke bepalingen en bizarre voorschriften, overbodige werkzaamheden, idiote gedragsnormen, kortzichtige leiders en uit de duim gezogen goden dienen om haar gevoel van bedreiging in stand te houden en jou te doen geloven dat je jezelf moet beschermen tegen wat er gebeurt omdat dat zeker zal bevatten wat jou bedreigt.
Zet deze stap schat, resoluut en onvervaard, wees standvastig en ik beloof je: dat wat er in liefdevolle krachtige stilte voor je klaarligt tijdens je wedergeboorte, die onvermijdelijk volgt, zal je áller-áller stoutste dromen ooit gekoesterd onbegrensd overtreffen en je zal met onverhulde zekerheid weten dat wat je in dát moment als je Zelf ervaart niet alleen absoluut wáár is, maar altijd zo geweest is en altijd zo zal zijn. Moksha!
