Van de week had ik een nieuwjaarsborrel tot 20.00 uur. Knuffel was er ook. Als ik overdag weleens een gevoeligheidje met haar bespreek, dan zegt ze: “Kom es hier” en dan geeft ze een hug.
Na afloop ging het feestje nog een poos door. Ik raakte buiten in gesprek met iemand die in z’n eentje op z’n hurken tegen de muur geleund zat. “Gaat ’t goed?” Vroeg ik. Zeker, hij trok zich even terug. Niks mis mee toch. Had ie af en toe nodig. Had het nodige meegemaakt. Hij had zich er bij neergelegd dat een relatie er voor hem niet meer in zat. “Ik ben verstokt vrijgezel geworden.” Later in ’t gesprek zei hij: “Oh, ik zou best wel weer een mokkel willen hoor.” “Amsterdammer zeker?” vroeg ik. “Geboren en getogen Jordanees.”
Iets in zijn verhaal ontroerde mij. Toen we naar binnen gingen, wilde ik hem, ongeremd door de borrel en geďnspireerd door Knuffel een hug geven. Voor ik het wist zat ik in een octopusachtige verstrengeling. Overal armen en handen. “Wat heb ik dit lang niet gevoeld,” zei hij. Ehm, (ik ook niet trouwens) dit was toch niet helemaal wat ik bedoelde met mijn hug. Gelukkig voelde hij het na ongeveer 6 tellen aan en liet los.
Terug in de borrelruimte schoot ik Knuffel aan, om mijn laatste gevoeligheidje met haar te bespreken. “Ik heb net gehugd met een onbekende en hij vatte het een beetje vrij op.” “Wie was het?” Vroeg Knuffel. “Ja, dat weet ik dus niet, oh, daar heb je hem. Kijk zo ging het.” Ik liep recht op hem af en daar waren meteen weer die armen en handen. Weer zes tellen. Hij leek feilloos te snappen dat het hier om een demonstratie ging, waar hij gewoon weer even van profiteerde. Beneveld als ik was vond ik het wel grappig. Hij liep weg en Knuffel wilde er het fijne van weten. Hij was nieuw bij de club.
Later zei ik tegen hem: “Ik hoor ‘tot mijn schrik’ dat je hier op hetzelfde dagdeel bent als ik.”
Bij het weggaan zei hij: “Als we elkaar weer tegenkomen, is dit gewoon niet gebeurd. Oké?” Dat vond ik een sportieve geruststelling.
Ik hoop niet dat mijn hug iets bij hem heeft aangewakkerd, waar hij zich nou juist bij had neergelegd. Straks zit hij avond aan avond achter een datingsite en raakt hij verzeild in allerlei enerverende situaties, op zoek naar zijn mokkel.
En ik? Wat voor een ware er ook op mijn pad komt: als hij in ieder geval maar acht armen heeft.
Na afloop ging het feestje nog een poos door. Ik raakte buiten in gesprek met iemand die in z’n eentje op z’n hurken tegen de muur geleund zat. “Gaat ’t goed?” Vroeg ik. Zeker, hij trok zich even terug. Niks mis mee toch. Had ie af en toe nodig. Had het nodige meegemaakt. Hij had zich er bij neergelegd dat een relatie er voor hem niet meer in zat. “Ik ben verstokt vrijgezel geworden.” Later in ’t gesprek zei hij: “Oh, ik zou best wel weer een mokkel willen hoor.” “Amsterdammer zeker?” vroeg ik. “Geboren en getogen Jordanees.”
Iets in zijn verhaal ontroerde mij. Toen we naar binnen gingen, wilde ik hem, ongeremd door de borrel en geďnspireerd door Knuffel een hug geven. Voor ik het wist zat ik in een octopusachtige verstrengeling. Overal armen en handen. “Wat heb ik dit lang niet gevoeld,” zei hij. Ehm, (ik ook niet trouwens) dit was toch niet helemaal wat ik bedoelde met mijn hug. Gelukkig voelde hij het na ongeveer 6 tellen aan en liet los.
Terug in de borrelruimte schoot ik Knuffel aan, om mijn laatste gevoeligheidje met haar te bespreken. “Ik heb net gehugd met een onbekende en hij vatte het een beetje vrij op.” “Wie was het?” Vroeg Knuffel. “Ja, dat weet ik dus niet, oh, daar heb je hem. Kijk zo ging het.” Ik liep recht op hem af en daar waren meteen weer die armen en handen. Weer zes tellen. Hij leek feilloos te snappen dat het hier om een demonstratie ging, waar hij gewoon weer even van profiteerde. Beneveld als ik was vond ik het wel grappig. Hij liep weg en Knuffel wilde er het fijne van weten. Hij was nieuw bij de club.
Later zei ik tegen hem: “Ik hoor ‘tot mijn schrik’ dat je hier op hetzelfde dagdeel bent als ik.”
Bij het weggaan zei hij: “Als we elkaar weer tegenkomen, is dit gewoon niet gebeurd. Oké?” Dat vond ik een sportieve geruststelling.
Ik hoop niet dat mijn hug iets bij hem heeft aangewakkerd, waar hij zich nou juist bij had neergelegd. Straks zit hij avond aan avond achter een datingsite en raakt hij verzeild in allerlei enerverende situaties, op zoek naar zijn mokkel.
En ik? Wat voor een ware er ook op mijn pad komt: als hij in ieder geval maar acht armen heeft.
