Eigenlijk voel ik mij hier nog steeds niet helemaal op mijn plek. Ik kan niet eens een ‘goed bedoelende man’ van een ‘niet goed bedoelende man’ onderscheiden. Het afspreken met iemand voelt alsof ik mij naar de slachtbank begeef. Wel leuk hoor, maar ik ben zo bang! Niet alleen, omdat de bedoelingen van iemand misschien niet oké zijn, maar ook omdat je beoordeeld wordt en misschien afgewezen, alsof het aan jou ligt dat het niet klikt!

Het zal duidelijk zijn: ik ben niet het toonbeeld van zelfvertrouwen. Toch kan ik vol overtuiging zeggen dat ik de paar dates die ik nu heb meegemaakt - ondanks dat we ‘elkaars type’ niet bleken te zijn - leerzaam, leuk en gezellig heb gevonden. Ik ben er wat mee opgeschoten! En ik hoop de ander ook.

Ik begin weer grip te krijgen op wat ik wel en niet wil en dat ikzelf degene ben die bepaalt wanneer ik mijn grenzen verleg of versoepel. Het belangrijkste was dat ik merkte, dat het werd begrepen. Het is vaak niet zo zwart-wit. Het is een spel, ik ben geen pion, ik ben een speler! Dat heeft al gemaakt dat ik me steeds beter op mijn plek ga voelen hier.

Dus, dank jullie wel dates, voor die ervaring!